Św. Wendelin z Trewiru

Św. Wendelin z Trewiru

Św. Wendelin z Trewiru (ok. 554–617) był pustelnikiem i opatem, czczonym jako patron wiejskich ludzi i pasterzy. Jego kult, szczególnie silny w Niemczech, Austrii i Szwajcarii, rozwinął się po cudownym powstrzymaniu zarazy w 1320 roku.

Życiorys

Według najwcześniejszych biografii, które pojawiły się po 1417 roku, Wendelin był synem szkockiego króla. Po pobożnie spędzonej młodości potajemnie opuścił dom na pielgrzymkę do Rzymu. W drodze powrotnej osiadł jako pustelnik w Westrichcie w diecezji Trewiru.

Gdy wielki właściciel ziemski obwiniał go za bezczynne życie, Wendelin wszedł do jego służby jako pasterz. Później cud zmusił tego pana, aby pozwolił mu powrócić do samotności. Następnie Wendelin założył kompanię pustelników, z której wyszło opactwo benedyktyńskie w Tholey. Został konsekrowany opatem około 597 roku, zgodnie z późniejszymi legendami. Tholey najwyraźniej został założony jako organ kolegialny około 630 roku.

Kult i dziedzictwo

Wendelin został pochowany w swojej celi, a nad grobem zbudowano kaplicę. Nieopodal wyrosło małe miasteczko St. Wendel. Jego wstawiennictwo było potężne w czasach zarazy i chorób zakaźnych wśród bydła.

„Kiedy w 1320 roku zaraza została sprawdzona za wstawiennictwem świętego, arcybiskup Baldwin z Trewiru kazał przebudować kaplicę.”

Następca Baldwina, Boemund II, zbudował obecny piękny gotycki kościół, poświęcony w 1360 roku, do którego przeniesiono relikwie świętego; od 1506 roku spoczywają w kamiennym sarkofagu. Św. Wendelin jest patronem wiejskich ludzi i pasterzy i nadal jest czczony w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Jego święto obchodzone jest w diecezji trewirskiej 22 października.

Ikonografia

W sztuce przedstawiany jest jako młodzieniec lub brodaty mężczyzna, z torbą pasterza i książką w jednej ręce oraz oszustem pasterskim w drugiej. Wokół niego karmią jagnięta, bydło i świnie, podczas gdy korona i tarcza są umieszczone u jego stóp.

Źródła

• Acta SS., październik, IX, 342-51
• MOHR, Die Heiligen der Diozese Trier (Trewir, 1892)
• LESKER, św. Wendelinus (Donauworth, 1898)
• ZURCHER, St. Wendelinus-Buch (Menzingen, 1903)