Św. Wedast (Vaast) z Arras

Św. Wedast (Vaast) z Arras

Św. Wedast (zm. ok. 540 r.) był pierwszym biskupem Arras, mianowanym na to stanowisko przez św. Remigiusza z Reims na początku VI wieku. Znany jest przede wszystkim jako nauczyciel i katecheta króla Chlodwiga I po jego zwycięstwie w bitwie pod Tolbiak, co uczyniło go kluczową postacią w chrystianizacji Franków. Jego żywot trwał około 70 lat, a kult został potwierdzony przez wieki czci w diecezji Arras.

Życiorys

Na początku VI wieku św. Remi (Remigiusz), arcybiskup Reims, umieścił na Stolicy Arras św. Wedasta (św. Vaast) (zm. ok. 540), który był nauczycielem Clovisa po zwycięstwie Tolbiaka. Jego następcy, Dominikus i Wedułf, są czczeni jako święci. Po śmierci tego ostatniego Stolica Arras została przeniesiona do Cambrai i dopiero w 1093 roku Arras ponownie stał się diecezją.

Wśród biskupów Arras są kardynał Antoine Perrenot de Granvelle, radny cesarza Karola V, biskup Arras w latach 1545-1562, później arcybiskup Malines i wicekról Neapolu; François Richardot, znany kaznodzieja, biskup Arras w latach 1562—1575; Monseigneur Parisis (zm. 1866), który był ważny w zgromadzeniach politycznych w 1848 roku.

Kult i dziedzictwo

Stara katedra w Arras, zbudowana w latach 1030-1396 i poświęcona św. Vaastowi, była jedną z najpiękniejszych gotyckich budowli w północnej Francji. Została zniszczona podczas rewolucji. Dwie słynne relikwie były długo czczone w Arras: „święta manna”, o której mówi się, że spadła z nieba w 371 roku podczas silnego głodu, oraz „święta świeca”, zwężacz woskowy, który podobno został podarowany biskupowi Lambertowi w 1105 roku przez Najświętszą Dziewicę, aby powstrzymać epidemię.

Niedaleko Arras, miasto Saint-Omer, diecezja aż do rewolucji, utrwala pamięć św. Audomare, czyli Omera, biskupa Thérouanne, apostoła Morini w VI wieku. Jego katedra, gotycki pomnik XIV wieku, została zbudowana nad grobem świętego. Ruiny św. Vaasta w Arras i św. Bertina w Saint-Omer utrzymują przy życiu pamięć dwóch słynnych opactw o tej samej nazwie: opactwo św. Bertina (założone w VII wieku) dało Kościołowi dwudziestu dwóch świętych.

„Diecezja Arras pod koniec 1905 r. liczyła 955 391 mieszkańców, 52 parafie, 690 kościołów drugiej klasy i 53 wikariaty dawniej z dotacjami państwowymi.”

Ikonografia

Źródło nie zawiera szczegółowych informacji na temat ikonografii św. Wedasta.

Źródła

• Gallia Christiana (wyd. Nova, 1725), III, 318-371, 470-471; Instrumenta 77-100.
• Terninck, Próba historyczna i monograficzna na starożytnej katedrze d'Arras (tamże, 1853).
• Chevalier, Topo-Bibl. (Paryż 1894-99), 223-226.
• Goyau, G. (1907). Arras. W Encyklopedii Katolickiej. Nowy Jork: Robert Appleton Company. https://www.newadvent.org/cathen/01752c.htm