ARTYKUŁ

Reparacja (teologia)

Reparacja jest koncepcją teologiczną ściśle związaną z pojęciem pojednania i satysfakcji, należącą do najgłębszych tajemnic wiary chrześcijańskiej. Oznacza zadośćuczynienie Bogu za grzechy, które zostało doskonale dokonane przez mękę i śmierć Jezusa Chrystusa, a w którym chrześcijanie mogą uczestniczyć poprzez modlitwę, pracę i cierpienie. Doktryna ta stanowi podstawę licznych bractw i stowarzyszeń pobożnych, zwłaszcza od XIX wieku.

Zyciorys

Koncepcja reparacji wywodzi się z nauczania Kościoła, że człowiek, stworzony w stanie pierwotnej sprawiedliwości, upadł przez grzech. Bóg, choć mógłby bezinteresownie przebaczyć, w swojej Opatrzności uznał za stosowne domagać się zadośćuczynienia za wyrządzone Mu krzywdy. To zadośćuczynienie zostało złożone przez Jezusa Chrystusa, który przez dobrowolne poddanie się męce i śmierci na krzyżu odpokutował za nieposłuszeństwo i grzech ludzkości.

Dzięki łasce płynącej ze śmierci Chrystusa wierni mogą dodawać swoje modlitwy, pracę i próby do cierpień Pana, „i wypełnić to, co pragną cierpień Chrystusa” (Kolosan 1:24). W ten sposób mogą dokonywać wynagrodzenia sprawiedliwości Bożej za własne grzechy, a dzięki Komunii Świętych – również za grzechy innych.

Kult i dziedzictwo

Doktryna reparacji stała się fundamentem dla licznych pobożnych stowarzyszeń, zwłaszcza w czasach nowożytnych. Wśród nich wymienia się:

Arcybractwo Reparacji za bluźnierstwo i zaniedbanie niedzieli – założone 28 czerwca 1847 r. w kościele św. Marcina de La Noue w Saint-Dizier (Francja) przez biskupa Langres, mgr. Parisis.
Arcybractwo Świętego Oblicza – powstałe w Tours około 1851 roku z inicjatywy M. Duponta, zwanego „świętym człowiekiem z Tours”.
Stowarzyszenie ofiarowania reparacji Bogu w imieniu wszystkich narodów – utworzone w Rzymie w 1883 roku.
Arcybractwo Mszy Reparacyjnej – pomyślane w 1862 roku przez pobożną wdowę z Paryża, a jego ustanowienie zostało usankcjonowane przez papieża Leona XIII w 1886 roku.

Idea reparacji jest istotnym elementem nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Msza Święta, jako reprezentacja ofiary Kalwarii, jest szczególnie przystosowana do zadośćuczynienia za grzechy i przebłagania gniewu Bożego.

„Przez dobrowolne poddanie się swojej męce i śmierci na krzyżu Jezus Chrystus odpokutował za nasze nieposłuszeństwo i grzech. W ten sposób wynagrodził obrażony majestat Boga za oburzenia, które Stwórca tak nieustannie cierpi z rąk swoich stworzeń.”

Źródła

Slater, Thomas. „Reparacja.” Encyklopedia Katolicka. Tom 12. Nowy Jork: Robert Appleton Company, 1911. https://www.newadvent.org/cathen/12775a.htm