Orders of Saint Anthony — biografia, kult i znaczenie

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Zakony świętego Antoniego** Wspólnoty lub zakony religijne pod patronatem świętego Antoniego Pustelnika, ojca monastycyzmu, lub deklarujące przestrzeganie jego reguły. I. UCZNIOWIE ŚWIĘTEGO ANTONIEGO (ANTONIANIE) Mężczyźni przyciągnięci do jego pustelni w Tebaidzie sławą jego świętości, tworzący pierwsze wspólnoty monastyczne. Zmieniwszy miejsce pobytu w poszukiwaniu samotności, święty został ponownie otoczony przez naśladowców (według Rufina, 6000), żyjących osobno lub wspólnie. Kierował nimi wyłącznie swoim słowem i przykładem. Reguła nosząca jego imię została opracowana na podstawie jego listów i nauk. Na Wschodzie wciąż istnieje wiele klasztorów powołujących się na regułę świętego Antoniego, ale w rzeczywistości ich reguły sięgają nie wcześniej niż czasów świętego Bazylego. Maroniccy Antonianie dzielili się na dwie kongregacje, zwane odpowiednio świętego Izajasza i świętego Elizeusza, lub świętego Antoniego. Ich konstytucje zostały zatwierdzone przez Klemensa XII, pierwsze w 1740 r., drugie w 1732 r. Pierwsza posiada 19 klasztorów i 10 hospicjów; druga, która uległa podziałowi, posiada 10 klasztorów i 8 hospicjów pod gałęzią alepską oraz 31 klasztorów i 27 hospicjów pod gałęzią baladzką. II. ANTONINI (BRACIA SZPITALNI ŚWIĘTEGO ANTONIEGO) Kongregacja założona przez niejakiego Gastona z Delfinatu (ok. 1095) i jego syna, w podzięce za cudowne uzdrowienie z "ognia świętego Antoniego", choroby panującej wówczas epidemicznie. W pobliżu kościoła świętego Antoniego w Saint-Didier de la Mothe zbudowali szpital, który stał się domem centralnym zakonu. Członkowie poświęcali się opiece nad chorymi, zwłaszcza dotkniętymi wyżej wymienioną chorobą. Nosili czarny habit z grecką literą Tau (krzyż świętego Antoniego) w kolorze niebieskim. Początkowo świeccy, złożyli śluby zakonne przed Honoriuszem III (1218), a Bonifacy VIII (1297) ustanowił ich kanonikami regularnymi pod regułą świętego Augustyna. Kongregacja rozprzestrzeniła się we Francji, Hiszpanii i Włoszech, dając Kościołowi wielu wybitnych uczonych i prałatów. Wśród ich przywilejów była opieka nad chorymi z papieskiego dworu. Wraz z bogactwem nastąpiło rozluźnienie dyscypliny i zarządzono reformę (1616), którą częściowo przeprowadzono. W 1777 r. kongregacja została kanonicznie zjednoczona z Kawalerami Maltańskimi, ale została zniesiona podczas Rewolucji Francuskiej. III. ANTONIANIE Kongregacja ormiańskich katolików obrządku ormiańskiego założona w XVII wieku w czasie prześladowań katolickich Ormian. Abram Atar Poresigh udał się na Liban z trzema towarzyszami i założył klasztor Najświętszego Zbawiciela pod opieką świętego Antoniego, aby dostarczać członków do pracy misyjnej. Druga fundacja powstała na Górze Liban, a trzecia w Rzymie (1753), zatwierdzona przez Klemensa XIII. Niektórzy członkowie tej kongregacji wzięli niestety znaczący udział w schizmie ormiańskiej (1870-1880). IV. KONGREGACJA ŚWIĘTEGO ANTONIEGO Założona we Flandrii w 1615 r., poddana pod regułę świętego Augustyna przez Pawła V i pod jurysdykcję prowincjała belgijskich augustianów. Jedyny klasztor nazywał się Castelletum. CHALDEJSCY ANTONIANIE Z Kongregacji świętego Homizdasa, założonej przez Gabriela Dambo (1809) w Mezopotamii. Posiadają 4 klasztory oraz kilka parafii i stacji misyjnych. BESSE w Dict. de theol. cath.; JEILER w Kirchelex.; BATTANDIER, Ann. pont. cath. (Paryż, 1899), 271; HERGENROETHER, Kirchengesch. F.M. RUDGE

Źródła

• Wikipedia — Orders of Saint Anthony