Old Hall — biografia, kult i znaczenie
Kolegium św. Edmunda w Old Hall, położone niedaleko Ware w hrabstwie Hertfordshire w Anglii, stanowi ważny rozdział w historii katolicyzmu w Wielkiej Brytanii. Założone w 1793 roku, było bezpośrednią odpowiedzią na upadek Kolegium Angielskiego w Douai podczas rewolucji francuskiej. Celem nowej instytucji było kontynuowanie misji kształcenia kapłanów dla potrzeb Kościoła katolickiego w Anglii oraz zapewnienie katolickiego wykształcenia świeckim uczniom.
Życiorys
Kolegium św. Edmunda w Old Hall zostało założone w 1793 roku przez angielskich katolików, którzy po upadku Kolegium Angielskiego w Douai podczas rewolucji francuskiej potrzebowali miejsca do kontynuowania kształcenia kapłanów. Old Hall, położony niedaleko Ware w hrabstwie Hertfordshire, stał się siedzibą nowego kolegium, które miało na celu zapewnienie katolickiego wykształcenia zarówno przyszłym kapłanom, jak i świeckim uczniom. Instytucja szybko zyskała uznanie jako ważny ośrodek edukacji katolickiej w południowej Anglii.
Duchowość i nauczanie
Kolegium św. Edmunda w Old Hall kładło duży nacisk na duchowość katolicką oraz solidne wykształcenie teologiczne. Program nauczania obejmował zarówno przedmioty teologiczne, jak i świeckie, co miało na celu przygotowanie uczniów do pełnienia różnych ról w społeczeństwie. Wśród wykładowców znajdowali się zarówno duchowni, jak i świeccy nauczyciele, którzy dbali o wysoki poziom nauczania. Kolegium było również miejscem, gdzie kształtowano postawy moralne i duchowe, co miało ogromne znaczenie w trudnych czasach prześladowań katolików w Anglii.
Kult i patronat
Kolegium św. Edmunda w Old Hall było związane z kultem św. Edmunda, króla męczennika, którego życie i śmierć stały się symbolem wiary i odwagi. Św. Edmund, król Anglii Wschodniej, został zamordowany w 869 roku przez Duńczyków, a jego męczeńska śmierć stała się inspiracją dla wielu pokoleń katolików. Kolegium w Old Hall, noszące jego imię, stało się miejscem pielgrzymek i modlitw, a św. Edmund był patronem zarówno kapłanów, jak i uczniów.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo Kolegium św. Edmunda w Old Hall jest nieocenione dla historii katolicyzmu w Wielkiej Brytanii. Instytucja odegrała kluczową rolę w kształceniu kapłanów i świeckich, przyczyniając się do odrodzenia katolicyzmu w Anglii po okresie prześladowań. Old Hall stał się symbolem wytrwałości i determinacji angielskich katolików, którzy mimo trudności zdołali zachować swoją wiarę i tradycję. Do dziś kolegium jest pamiętane jako miejsce, które odegrało istotną rolę w historii Kościoła katolickiego w Anglii.
Zobacz też
Opracowanie hagiograficzne
**Encyklopedia Katolicka (1913)/Old Hall (Kolegium św. Edmunda)**Położone niedaleko Ware, w hrabstwie Hertfordshire, w Anglii; założone w 1793 roku po upadku Kolegium Angielskiego w Douai podczas rewolucji francuskiej, aby kontynuować dla południowej Anglii to samo dzieło kształcenia kapłanów dla misji angielskiej oraz zapewniania katolickiego wykształcenia uczniom świeckim. Było seminarium dla „dystryktu londyńskiego” do 1850 roku, kiedy stało się wspólną własnością diecezji Westminster. Fundacja miała miejsce 16 listopada 1793 roku, w święto św. Edmunda, arcybiskupa Canterbury, kiedy biskup Douglass zgromadził w Old Hall czterech studentów z Douai i, jak zapisał w swoim dzienniku, „rozpoczął studia lub ustanowił tam nowe kolegium, jako zastępstwo dla Douai”. Wybrał Old Hall w tym celu, ponieważ istniała już tam katolicka szkoła należąca do wikariuszy apostolskich, założona w 1749 roku w Standon Lordship w tym samym hrabstwie i przeniesiona w 1769 roku do Old Hall, zakupionego przez biskupa Talbota. Terminowy zapis dziesięciu tysięcy funtów od Johna Sone'a, katolika, umożliwił biskupowi Douglassowi budowę kolegium, które pobłogosławił 29 września 1799 roku. Kaplicę i refektarz dobudował w 1805 roku jego następca, biskup Poynter, który zastąpił dr. Stapletona na stanowisku prezydenta w 1801 roku. Kolegium prosperowało, szczególnie pod rządami Thomasa Griffithsa (1818-34), późniejszego wikariusza apostolskiego Londynu. Zbudował on większą kaplicę, zaprojektowaną w stylu gotyckim przez Augustusa Welby'ego Pugina i godną uwagi ze względu na piękny lektorium, ale nie dożył jej otwarcia w 1853 roku, kiedy została konsekrowana przez kardynała Wisemana, którego próby oddania kolegium pod kierownictwo Oblatów św. Karola doprowadziły do poważnych kłopotów. Związane z tym było mianowanie dr. Herberta Vaughana (kardynała arcybiskupa Westminster) na wiceprezydenta kolegium (1855-61). Po śmierci kardynała Wisemana arcybiskup Manning postanowił przenieść studentów teologii do Londynu i od 1869 roku kolegium prowadzone było wyłącznie jako szkoła dla chłopców; jednak w 1905 roku arcybiskup Bourne postanowił odesłać studentów teologii z powrotem. Obecnie jest miejsce dla 250 studentów; teren kolegium obejmuje 400 akrów. Kaplica zawiera relikwię św. Edmunda, a muzeum wiele interesujących relikwii z Kolegium Angielskiego w Douai oraz z czasów prześladowań. W kolegium odbyły się dwa sobory kościelne: synod wikariuszy apostolskich w 1803 roku i Czwarty Prowincjalny Sobór Westminsterski w 1873 roku.
B. WARD, Hist. of St. Edmund's College, Old Hall (Londyn, 1893); Tenże, Historical Account of St. Edmund's College Chapel (Londyn, 1903); DOYLE. A Brief Outline of the Hist. of Old Hall (Londyn, 1891); Sermons Preached in St. Edmund's College Chapel on Various Occasions (Londyn, 1904); BURTON, Catalogue of Early-printed Books in the Libraries at Old Hall (Ware, 1902); B. WARD, Menology of St. Edmund's College, Old Hall (Londyn, 1909); W. WARD, Life and Times of St. Edmund's College, Old Hall (Londyn, 1897); PURCELL, Life of Cardinal Manning (Londyn, 1896); COX, Life of Cardinal Vaughan, (Londyn, 1910); B. WARD, The Dawn of the Catholic Revival (Londyn, 1909); The Edmundian (1893 -).
EDWIN BURTON