ARTYKUŁ
Neapol
Neapol, stolica prowincji w Kampanii w południowych Włoszech, dawniej stolica Królestwa Dwojga Sycylii, jest najbardziej zaludnionym miastem Włoch, położonym po północnej stronie zatoki Neapolitańskiej. Miasto, często niszczone przez erupcje Wezuwiusza, jest ważnym ośrodkiem przemysłowym, handlowym
Neapol
Neapol, stolica prowincji w Kampanii w południowych Włoszech, dawniej stolica Królestwa Dwojga Sycylii, jest najbardziej zaludnionym miastem Włoch, położonym po północnej stronie zatoki Neapolitańskiej. Miasto, często niszczone przez erupcje Wezuwiusza, jest ważnym ośrodkiem przemysłowym, handlowym i kulturalnym, a jego katedra, poświęcona św. Januaremu, stanowi centrum religijne regionu.
Życiorys
Neapol został założony w starożytności, a jego rozwój jako stolicy Królestwa Dwojga Sycylii uczynił go jednym z najważniejszych miast Italii. Miasto było wielokrotnie niszczone przez erupcje Wezuwiusza, począwszy od pamiętnej erupcji w 72 roku ery chrześcijańskiej, pierwszej po kilku stuleciach bezczynności wulkanu. Kolejne erupcje miały miejsce w latach 205, 407, 512, 982 i 1139, a po okresie spokoju do 1631 roku, wulkan ponownie dał o sobie znać w latach 1680, 1694, 1707, 1723, 1794, 1804, 1805, 1822, 1828, 1839, 1850 i 1872. Erupcja w 1904 roku była jedną z najbardziej gwałtownych, powodując ruinę Ottaiano i San Giuseppe.
Katedra, czyli kościół św. Januarego, została rozpoczęta na polecenie Karola Andegaweńskiego w 1272 roku na miejscu starożytnej katedry Stefanii z VIII wieku, a ukończona w 1341 roku. Jest dziełem Nicolò Pisano, Maglione i Masuccio, w stylu gotyckim z trzema nawami. Fasada, zmodyfikowana w 1788 roku, została później przywrócona do pierwotnego stylu. Główne drzwi to dzieło Babuccio Piferno z 1407 roku, a kaplica św. Restytuty pochodzi z czasów Konstantyna. W krypcie, zbudowanej przez Malvito z rozkazu arcybiskupa Carafy, czci się ciało św. Januarego, przeniesione tam z Montevergine w 1479 roku. W bocznej kaplicy Skarbu przechowywana jest głowa św. Januarego i ampulla z jego krwią.
„W krypcie, która została zbudowana przez Malvito z rozkazu arcybiskupa Carafa, czci się ciało św. Januariusza, zabrane tam z Montevergine w 1479 roku.”
W katedrze znajdują się również groby Innocentego IV i kardynała Minutoli, a także freski z XIII wieku oraz obrazy takich artystów jak Jan z Noli, Franco, Perugino i Domenichino.
Kult i dziedzictwo
Kult św. Januarego, męczennika i patrona Neapolu, jest ściśle związany z katedrą, gdzie przechowywane są jego relikwie. Ampulla z krwią świętego jest przedmiotem szczególnego nabożeństwa, a jej coroczne upłynnienie przyciąga wiernych. Neapol, jako miasto o bogatej tradycji religijnej, posiada liczne kościoły, w tym:
- Kościół św. Augustyna Mennicy z amboną z XV wieku i obrazem Diany.
- Kościół Świętych Apostołów, odrestaurowany w 1608 roku, z dziełami Giordano, Marco da Sieny, Borrominiego i Dolciego.
- Kościół S. Domenico Maggiore z 1255 roku, bogaty w obrazy, mozaiki i groby, z celą św. Tomasza z Akwinu.
- Kościół Donna Regina, zbudowany przez Marię Węgierską w 1300 roku, z grobem założycielki.
- Kościół św. Filipa Neri w stylu barokowym, autorstwa Dionisio di Bartolomeo (1592).
Ikonografia
W ikonografii Neapolu dominują przedstawienia św. Januarego, często ukazywanego z ampullą krwi lub w scenie męczeństwa. W katedrze znajdują się popiersia słynnych arcybiskupów na czternastu pilastrach, a także freski i obrazy takich mistrzów jak Luca Giordano, Vincenzo Forti i Santafede.
Źródła
Tekst opracowano na podstawie hasła „Neapol” z Encyklopedii katolickiej (New Advent).