Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny to święto liturgiczne upamiętniające wizytę Maryi u jej kuzynki Elżbiety, opisane w Ewangelii Łukasza (1,39-57). Wydarzenie to miało miejsce po Zwiastowaniu, kiedy Maryja, niosąc pod sercem Jezusa, udała się w góry do Hebronu. Święto to zostało rozszerzone na cały Kościół przez papieża Urbana VI 6 kwietnia 1389 roku, z nadzieją na zakończenie Wielkiej Schizmy Zachodniej.

Życiorys

Zakładając, że Zwiastowanie i Wcielenie miały miejsce około równonocy wiosennej, Maryja opuściła Nazaret pod koniec marca i udała się przez góry do Hebronu, na południe od Jerozolimy, aby czekać na swoją kuzynkę Elżbietę. Jej obecność, a zwłaszcza obecność Bożego Dziecka w jej łonie, zgodnie z wolą Bożą, miała być źródłem bardzo wielkich łask dla błogosławionego Jana, Prekursora Chrystusa.

Czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, Jan, po przybyciu Maryi, skoczył w łonie matki; następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą. Matka Boża po raz pierwszy sprawowała urząd należący do Matki Bożej, która stała się człowiekiem, aby przez jej pośrednictwo nas uświęcił i uwielbiał. Św. Józef prawdopodobnie towarzyszył Marii, wrócił do Nazaretu, a kiedy po trzech miesiącach wrócił do Hebronu, aby zabrać żonę do domu, mogło nastąpić objawienie anioła, wspomniane w Mateusza 1:19-25, aby zakończyć dręczące wątpliwości Józefa dotyczące macierzyństwa Maryi.

„Czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, Jan, po przybyciu Maryi, skoczył w łonie matki; następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą.”

Kult i dziedzictwo

Najwcześniejszym dowodem istnienia święta jest jego przyjęcie przez kapitułę franciszkańską w 1263 r., za radą św. Bonawentury. Lista świąt w „Statuta Synodalia eccl. Cenomanensis” (1237, poprawiony 1247; Mansi, supplem., II, 1041), zgodnie z którym święto to obchodzono 2 lipca w Le Mans w 1247 roku, może nie być autentyczne.

Wraz z brewiariuszem franciszkańskim święto to rozprzestrzeniło się na wiele kościołów, ale obchodzono je w różnych terminach — w Pradze i Ratisbonie, 28 kwietnia, w Paryżu, 27 czerwca, w Reims i Genewie, 8 lipca. Został rozszerzony na cały Kościół przez Urbana VI, 6 kwietnia 1389 r. (dekret opublikowany przez Bonifacego IX z 9 listopada 1389 r.), z nadzieją, że Chrystus i Jego Matka odwiedzą Kościół i położy kres Wielkiej Schizmie, która rozdzierała bezszwowe szaty Chrystusa.

Święto, z czuwaniem i oktawą, zostało wyznaczone na 2 lipca, dzień po oktawie św. Jana, mniej więcej w czasie, kiedy Maryja wróciła do Nazaretu. Urząd został sporządzony przez Anglika, Adama kardynała Eastona, benedyktyńskiego mnicha i biskupa Lincolna. Dreves (Analecta Hymnica, xxiv, 89) opublikował to rytmiczne biuro wraz z dziewięcioma innymi urzędami na to samo święto, znalezione w brewiariach XIV i XV wieku.

Ponieważ w czasie schizmy wielu biskupów sprzeciwiających się posłuszeństwu nie przyjęło nowego święta, zostało to potwierdzone przez Sobór Bazylejski w 1441 r. Pius V zniósł urząd rytmiczny, czuwanie i oktawę. Obecny urząd został opracowany na polecenie Klemensa VIII przez minorytę Ruiza. Pius IX, 13 maja 1850 roku, podniósł święto do rangi dwójki drugiej klasy.

Wiele zakonów — karmelici, dominikanie, cystercy, mercedarianie, serwitowie i inni — a także Siena, Piza, Loreto, Vercelli, Kolonia i inne diecezje zachowały oktawę. W Czechach święto odbywa się w pierwszą niedzielę lipca jako dwójka pierwszej klasy z oktawą.

Ikonografia

O ikonografii wydarzenia patrz GUENEBRAULT, Dictionnaire.

Źródła

• HOLWECK, Fasti Mariani (Freiburg, 1892)
• GROTEFEND, Zeitrechnung (Lipsk, 1892)