Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny to święto liturgiczne obchodzone 2 lipca, upamiętniające wizytę Maryi u jej kuzynki Elżbiety po Zwiastowaniu. Wydarzenie to, opisane w Ewangelii Łukasza (1,39-57), jest kluczowym momentem, w którym Maryja, niosąc pod sercem Jezusa, posłużyła jako narzędzie uświęcenia dla Jana Chrzciciela. Święto zostało rozszerzone na cały Kościół przez papieża Urbana VI w 1389 roku.

Życiorys

Zgodnie z tradycją, zakładając że Zwiastowanie i Wcielenie miały miejsce około równonocy wiosennej, Maryja opuściła Nazaret pod koniec marca. Udała się przez góry do Hebronu, na południe od Jerozolimy, aby odwiedzić swoją kuzynkę Elżbietę. Jej obecność, a przede wszystkim obecność Bożego Dziecka w jej łonie, zgodnie z wolą Bożą, miała być źródłem wielkich łask dla błogosławionego Jana, Prekursora Chrystusa.

Po przybyciu Maryi, Jan Chrzciciel, czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, skoczył w łonie matki. Następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą. Matka Boża po raz pierwszy sprawowała w ten sposób urząd należący do Matki Bożej, która stała się człowiekiem, aby przez jej pośrednictwo nas uświęcił i uwielbiał.

Św. Józef prawdopodobnie towarzyszył Marii, a następnie wrócił do Nazaretu. Kiedy po trzech miesiącach wrócił do Hebronu, aby zabrać żonę do domu, mogło nastąpić objawienie anioła, wspomniane w Mateusza 1,19-25, które miało zakończyć dręczące wątpliwości Józefa dotyczące macierzyństwa Maryi.

Kult i dziedzictwo

Najwcześniejszym dowodem istnienia święta Nawiedzenia jest jego przyjęcie przez kapitułę franciszkańską w 1263 roku, za radą św. Bonawentury. Wraz z brewiariuszem franciszkańskim święto to rozprzestrzeniło się na wiele kościołów, choć obchodzono je w różnych terminach – w Pradze i Ratisbonie 28 kwietnia, w Paryżu 27 czerwca, a w Reims i Genewie 8 lipca.

Święto zostało rozszerzone na cały Kościół przez papieża Urbana VI 6 kwietnia 1389 roku (dekret opublikowany przez Bonifacego IX 9 listopada 1389 roku). Miało to miejsce z nadzieją, że Chrystus i Jego Matka odwiedzą Kościół i położą kres Wielkiej Schizmie Zachodniej. Święto, z czuwaniem i oktawą, zostało wyznaczone na 2 lipca, dzień po oktawie św. Jana, mniej więcej w czasie, kiedy Maryja wróciła do Nazaretu.

Urząd na to święto został sporządzony przez Anglika, Adama kardynała Eastona, benedyktyńskiego mnicha i biskupa Lincolna (Bridgett, „Posag Matki Bożej”, 235).

Ponieważ w czasie schizmy wielu biskupów sprzeciwiających się posłuszeństwu nie przyjęło nowego święta, zostało ono potwierdzone przez Sobór Bazylejski w 1441 roku. Pius V zniósł urząd rytmiczny, czuwanie i oktawę. Obecny urząd został opracowany na polecenie Klemensa VIII przez minorytę Ruiza. Pius IX, 13 maja 1850 roku, podniósł święto do rangi drugiej klasy. Wiele zakonów – karmelici, dominikanie, cystercy, mercedarianie, serwitowie i inni – a także diecezje Sieny, Pizy, Loreto, Vercelli i Kolonii zachowały oktawę. W Czechach święto odbywa się w pierwszą niedzielę lipca jako pierwszej klasy z oktawą.

Ikonografia

Ikonografia wydarzenia Nawiedzenia jest bogata i przedstawia spotkanie Maryi i Elżbiety. Często ukazuje się Maryję w podróży lub w momencie powitania, gdy obie kobiety obejmują się, a Jan Chrzciciel jest rozpoznawany jako prorok w łonie matki.

Źródła

• HOLWECK, Fasti Mariani (Freiburg, 1892)
• GROTEFEND, Zeitrechnung (Lipsk, 1892)
• O ikonografii wydarzenia patrz GUENEBRAULT, Dictionnaire