Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny to święto liturgiczne upamiętniające wizytę Maryi u jej kuzynki Elżbiety, opisane w Ewangelii Łukasza (1,39-57). Wydarzenie to miało miejsce po Zwiastowaniu, kiedy Maryja udała się z Nazaretu do Hebronu. Święto to zostało ustanowione dla całego Kościoła przez papieża Urbana VI w 1389 roku i obchodzone jest 2 lipca.

Życiorys

Zgodnie z tradycją, zakładając że Zwiastowanie i Wcielenie miały miejsce około równonocy wiosennej, Maryja opuściła Nazaret pod koniec marca. Udała się przez góry do Hebronu, na południe od Jerozolimy, aby odwiedzić swoją kuzynkę Elżbietę. Jej obecność, a zwłaszcza obecność Bożego Dziecka w jej łonie, zgodnie z wolą Bożą, miała być źródłem wielkich łask dla błogosławionego Jana, Prekursora Chrystusa.

Po przybyciu Maryi, Jan Chrzciciel, czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, skoczył w łonie matki. Został wówczas oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą. Matka Boża po raz pierwszy sprawowała urząd Pośredniczki, aby przez jej pośrednictwo Chrystus nas uświęcił i uwielbił.

„Czując obecność swego Boskiego Zbawiciela, Jan, po przybyciu Maryi, skoczył w łonie matki; następnie został oczyszczony z grzechu pierworodnego i napełniony łaską Bożą.”

Św. Józef prawdopodobnie towarzyszył Marii, a następnie wrócił do Nazaretu. Kiedy po trzech miesiącach wrócił do Hebronu, aby zabrać żonę do domu, mogło nastąpić objawienie anioła, wspomniane w Ewangelii Mateusza (1,19-25), które zakończyło dręczące wątpliwości Józefa dotyczące macierzyństwa Maryi.

Kult i dziedzictwo

Najwcześniejszym dowodem istnienia święta Nawiedzenia jest jego przyjęcie przez kapitułę franciszkańską w 1263 roku, za radą św. Bonawentury. Wraz z brewiarzem franciszkańskim święto to rozprzestrzeniło się na wiele kościołów, choć obchodzono je w różnych terminach – w Pradze i Ratyzbonie 28 kwietnia, w Paryżu 27 czerwca, w Reims i Genewie 8 lipca.

Święto zostało rozszerzone na cały Kościół przez papieża Urbana VI 6 kwietnia 1389 roku (dekret opublikowany przez Bonifacego IX 9 listopada 1389 roku). Miało to miejsce z nadzieją, że Chrystus i Jego Matka odwiedzą Kościół i położą kres Wielkiej Schizmie Zachodniej. Święto, z czuwaniem i oktawą, zostało wyznaczone na 2 lipca, dzień po oktawie św. Jana, mniej więcej w czasie, kiedy Maryja wróciła do Nazaretu.

Urząd liturgiczny został sporządzony przez Anglika, Adama kardynała Eastona, benedyktyńskiego mnicha i biskupa Lincolna. Ponieważ w czasie schizmy wielu biskupów sprzeciwiających się posłuszeństwu nie przyjęło nowego święta, zostało ono potwierdzone przez Sobór Bazylejski w 1441 roku. Pius V zniósł urząd rytmiczny, czuwanie i oktawę. Obecny urząd został opracowany na polecenie Klemensa VIII przez minorytę Ruiza. Pius IX, 13 maja 1850 roku, podniósł święto do rangi drugiej klasy.

Wiele zakonów – karmelici, dominikanie, cystersi, mercedarianie, serwici i inni – a także diecezje w Sienie, Pizie, Loreto, Vercelli i Kolonii zachowały oktawę. W Czechach święto obchodzone jest w pierwszą niedzielę lipca jako pierwszej klasy z oktawą.

Ikonografia

Źródła nie zawierają szczegółowych informacji na temat ikonografii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny.

Źródła

• Holweck, Fasti Mariani (Fryburg, 1892)
• Grotefend, Zeitrechnung (Lipsk, 1892)
• O ikonografii wydarzenia patrz Guenebrault, Dictionnaire