Modlitwa jest wyrazem naszych pragnień wobec Boga, zarówno dla nas samych, jak i dla innych. Nie ma

Modlitwa

Modlitwa (gr. euchesthai, łac. precari) jest aktem cnoty religii polegającym na proszeniu Boga o właściwe dary lub łaski. W szerszym sensie jest to zastosowanie umysłu do rzeczy Boskich, nie tylko w celu zdobycia wiedzy, ale także zjednoczenia się z Bogiem. Głównym aktem modlitwy jest prośba, choć obejmuje ona również uwielbienie i dziękczynienie.

Życiorys

Modlitwa, jako akt religijny, ma swoje korzenie w Piśmie Świętym, gdzie wyrażana jest za pomocą takich słów jak: wzywać (Rdz 4,26), wstawiennictwo (Hi 22,10), pośredniczyć (Iz 53,10), konsultować się (1 Sm 28,6) oraz błagać (Wj 32,11). Ojcowie Kościoła definiowali ją jako wyniesienie umysłu ku Bogu w celu żądania od Niego właściwych rzeczy (św. Jan Damasceński, O wierze prawosławnej III,24), komunikowanie się i rozmowę z Bogiem (św. Grzegorz z Nyssy, De oratione dom.) oraz rozmowę z Bogiem (św. Jan Chryzostom, Hom. xxx w Gen.).

Modlitwa jest wyrazem naszych pragnień wobec Boga, zarówno dla nas samych, jak i dla innych. Nie ma na celu pouczania Boga, lecz odwołanie się do Jego dobroci. Jest konieczna nie dlatego, że Bóg nie zna naszych potrzeb, ale aby nadać formę naszym pragnieniom i pomóc nam docenić naszą osobistą relację z Nim. Wyrażenie modlitwy nie musi być zewnętrzne ani głosowe; wystarczy wewnętrzne lub mentalne.

Przez modlitwę uznajemy Bożą moc i dobroć, a także naszą własną potrzebę i zależność. Jest to akt cnoty religii, który sugeruje najgłębszą cześć Bogu i przyzwyczaja nas do szukania Go we wszystkim. Modlitwa zakłada wiarę w Boga i nadzieję w Jego dobroć. W obu przypadkach Bóg, do którego się modlimy, popycha nas do modlitwy.

„W tym duch pomaga naszej słabości. Nie wiemy bowiem, o co powinniśmy się modlić, jak powinniśmy, lecz sam Duch prosi o nas niewypowiedzianymi jękami” (Rz 8,26).

Kult i dziedzictwo

Przedmioty modlitwy są określone przez łaskę, która jest wymagana nie tylko po to, aby nakłonić nas do modlitwy, ale także aby pomóc nam ustalić, o co się modlić. Zawsze jesteśmy pewni, że powinniśmy się modlić o pewne rzeczy, takie jak nasze zbawienie i ogólne środki do niego, opór wobec pokusy, praktykowanie cnót oraz ostateczną wytrwałość. Potrzebujemy jednak światła i przewodnictwa Ducha Świętego, aby poznać specjalne środki, które najbardziej nam pomogą w każdej konkretnej potrzebie, aby uniknąć błędnego osądu w tak istotnym obowiązku.

Źródła

• Św. Jan Damasceński, O wierze prawosławnej III,24
• Św. Grzegorz z Nyssy, De oratione dom., w P.G., XLIV, 1125
• Św. Jan Chryzostom, Hom. xxx w Gen., n. 5, w P.G., LIII, 280
• Pismo Święte: Rdz 4,26; Hi 22,10; Iz 53,10; 1 Sm 28,6; Wj 32,11; Rz 8,26