ARTYKUŁ
Św. Mariusz (Marius) z Avenches, urodzony około 530 roku w diecezji Autun, był pierwszym rezydentnym
Św. Mariusz (Marius) z Avenches, urodzony około 530 roku w diecezji Autun, był pierwszym rezydentnym biskupem Avenches (Aventicum) w Szwajcarii. Został konsekrowany na biskupa w maju 574 roku i zmarł 31 grudnia 594 roku. Jego działalność przypadła na okres przejściowy, gdy stolica biskupia została p
Życiorys
Św. Mariusz (Marius) z Avenches, urodzony około 530 roku w diecezji Autun, był pierwszym rezydentnym biskupem Avenches (Aventicum) w Szwajcarii. Został konsekrowany na biskupa w maju 574 roku i zmarł 31 grudnia 594 roku. Jego działalność przypadła na okres przejściowy, gdy stolica biskupia została przeniesiona z Windisch do Avenches, a następnie prawdopodobnie do Lozanny.
Św. Mariusz jest autorem cennego dodatku do Kroniki św. Prospera z Akwitanii, obejmującego lata 455-581. Jego epitafium, dawniej znajdujące się w kościele św. Tyrzjusza w Lozannie, potwierdza jego pochodzenie i daty życia.
Kult i dziedzictwo
Kult św. Mariusza rozwinął się w diecezji Lozanny, której początki sięgają starożytnej stolicy Windisch. Diecezja Lozanny, bezpośrednio podlegająca Stolicy Apostolskiej, obejmowała w średniowieczu rozległe terytoria, w tym części dzisiejszych kantonów Berna, Vaud, Fryburga i Neuchâtel. Obecnie diecezja Lozanny obejmuje kantony Fryburg, Vaud i Neuchâtel.
„Chartularium w Lozannie potwierdza, że św. Mariusz urodził się w diecezji Autun około 530 r., został konsekrowany biskupem Avenches w maju 574 i zmarł 31 grudnia 594 r.”
Św. Mariusz jest czczony jako święty, a jego wspomnienie liturgiczne przypada na 31 grudnia. Jego dziedzictwo obejmuje nie tylko działalność duszpasterską, ale także wkład w historiografię poprzez kontynuację kroniki Prospera z Akwitanii.
Ikonografia
W ikonografii św. Mariusz przedstawiany jest w szatach biskupich, często z pastorałem i księgą, symbolizującą jego działalność pisarską. Jego wizerunki można znaleźć w kościołach diecezji Lozanny, szczególnie w tych związanych z jego kultem.
Źródła
- Maassen, „Concilia ævi merov.” w „Mon. Germ. Hist.: Leg.”, III, I, Hanower, 1893, 15-30.
- Maassen, 1. c., s. 65-71, 86-99, 99-112, 163-73.
- Chartularium w Lozannie, wyd. G. Waitz w „Mon. Germ.: Scriptores”, XXIV, Hanower, 1879, 794; także w „Mémoires et documents pull, par la Société de la Suisse Romande”, VI, Lozanna, 1851, 29.
- „Mon. Germ.: Script.”, XXIV, 795.
- P.L. LXXII, 793-802; także w „Mon. Germ.: Suctores Anciquissimi”, XI, Berlin, 1894, 232-39.