Św. Lucyfer z Cagliari (zm. 371 r.) był biskupem Sardynii, który zasłynął jako zagorzały obrońca ort

Życiorys

Św. Lucyfer z Cagliari (zm. 371 r.) był biskupem Sardynii, który zasłynął jako zagorzały obrońca ortodoksji nicejskiej w IV wieku. Jego życie przypadło na burzliwy okres sporów ariańskich, a jego bezkompromisowa postawa doprowadziła go do konfliktu z cesarzem Konstancjuszem i ostatecznego wygnania.

Po raz pierwszy pojawia się w źródłach historycznych w 354 roku, kiedy to papież Liberiusz wysłał go wraz z księdzem Pankratym i diakonem Hilariuszem do cesarza Konstancjusza z prośbą o zwołanie soboru w sprawie oskarżeń przeciwko św. Atanazemu. Na soborze w Mediolanie Lucyfer bronił biskupa Aleksandrii z tak wielką pasją i gwałtownym językiem, że dostarczył przeciwnikom pretekstu do dalszej przemocy i nowego potępienia Atanazego.

Za swoją niezłomność Lucyfer został wygnany najpierw do Germaniki w Syrii, następnie do Eleutheropolis w Palestynie, a ostatecznie do Tebaidów. Podczas wygnania napisał zjadliwą broszurę Ad Constantium Augustum pro sancto Athanasio libri II, która była wymowną obroną katolickiej ortodoksji, ale wyrażoną w tak przesadnym języku, że – jak oceniano – „przekroczyła znak i zraniła sprawę, której miała służyć”.

Po śmierci Konstancjusza cesarz Julian zezwolił wygnańcom na powrót. Lucyfer udał się do Antiochii, gdzie natychmiast wmieszał się w spory dzielące partię katolicką. Jego niezdolność do taktu i szczególna surowość wobec tych, którzy wahali się w przywiązaniu do Credo Nicejskiego, zaostrzyły konflikt zamiast go łagodzić. Zaprotestował przeciwko decyzjom Soboru Aleksandryjskiego pod przewodnictwem św. Atanazego, który zezwalał na ułaskawienie skruszonych arian, i posunął się nawet do anatemizowania swojego dawnego przyjaciela, Euzebiusza z Vercelli.

Kult i dziedzictwo

Widząc, że jego skrajne opinie nie zdobywają zwolenników ani na Zachodzie, ani na Wschodzie, Lucyfer wycofał się na Sardynię, gdzie wznowił swoją posługę biskupią i utworzył małą sektę zwaną Lucyferyjczykami. Sekta ta głosiła, że wszyscy kapłani, którzy uczestniczyli w arianizmie, powinni być pozbawieni godności, a biskupi uznający prawa nawet skruszonych heretyków – ekskomunikowani.

„Lucyferyjczycy, stanowczo sprzeciwiając się, zlecili dwóm kapłanom, Marcellinusowi i Faustynusowi, przedstawienie cesarzowi Teodozjuszowi petycji, znanej „Libellus precum”, wyjaśniającej ich skargi i domagając się ochrony. Cesarz zakazał dalszego ścigania za nimi, a ich schizma wydaje się nie trwać dłużej niż to pierwsze pokolenie.”

Mimo że jego schizma była krótkotrwała, Lucyfer z Cagliari pozostaje postacią znaczącą w historii Kościoła jako symbol bezkompromisowej walki o czystość wiary, choć jego metody często uznawano za zbyt radykalne. Zmarł w 371 roku na Sardynii.

Ikonografia

Źródło nie zawiera informacji na temat ikonografii św. Lucyfera z Cagliari.

Źródła

HARTEL in Corp.