Litania Świętych

Litania Świętych

Litania Świętych to uroczysta modlitwa wstawiennicza o wielkiej starożytności, uznawana za model wszystkich innych litanii w Kościele katolickim. Jej struktura opiera się na wezwaniach do Trójcy Świętej, a następnie do świętych, począwszy od Najświętszej Maryi Panny, poprzez aniołów, patriarchów, proroków, aż po apostołów i męczenników.

Historia

Litania Świętych była używana w „Litania Septiformis” św. Grzegorza Wielkiego oraz w procesji św. Mamerta. W Kościele wschodnim litanie z wezwaniem świętych były stosowane w czasach św. Bazylego (zm. 379) i św. Grzegorza Taumaturga (zm. około 270). Nie wiadomo, kiedy i przez kogo została skomponowana litania, ale porządek, w jakim podani są apostołowie, odpowiadający kanonowi Mszy św., dowodzi jej starożytności.

„Porządek, w jakim podani są apostołowie, odpowiadający kanonowi Mszy św., dowodzi jej starożytności.” (Walafr. Strabon, „De Reb. Eccl.”, xxiii)

Struktura i treść

Litania rozpoczyna się od wezwania do miłosierdzia wobec Boga Ojca, Boga Syna i Boga Ducha Świętego w „Kyrie eleison”, „Christe eleison”, „Kyrie eleison”. Następnie, uważając Chrystusa za naszego Zbawiciela i Pośrednika, prosimy Go, aby nas wysłuchał. Aby zapewnić lepsze słuchanie naszych modlitw, ponownie prosimy każdą z Osób Trójcy Świętej o miłosierdzie i dodając tytuły, które dają nam prawo do ich rozważania, wzywamy:

• Pierwszą Osobę: Boga Ojca Nieba, któremu zawdzięczamy życie i życie;
• Drugiego: Odkupiciela świata, któremu zawdzięczamy zbawienie;
• Trzecią: Ducha Świętego, któremu zawdzięczamy nasze uświęcenie;
• Potem o Trójcy Świętej, jedynym Bogu.

Aby uczynić Boga łaskawym, my, świadomi naszej własnej niegodności, prosimy o wstawiennictwo tych, którzy stali się Jego szczególnymi przyjaciółmi poprzez święte życie, świętych w trwałej komunii z Nim. Wśród nich przede wszystkim stoi Maryja, wybrana córka Ojca, niepokorzona matka Syna, niezniszczalna oblubienica Ducha Świętego — wzywamy ją potrójnym wezwaniem: Święta Maryja, Matka Boża, Dziewica dziewic.

Następnie wzywamy błogosławione duchy, które pozostały mocne w wierności Wszechmogącemu podczas buntu Lucyfera i jego zwolenników: Michała, księcia zastępu niebiańskiego, Gabriela, „męstwa Bożego”, zaufanego towarzysza Tobiasza oraz innych aniołów, archaniołów i zakonu błogosławionych „duchów służących, którzy otrzymają dziedzictwo zbawienia” (Hebrajczyków 1:14).

Dalej w naszej ufności jest ten, o którym Chrystus mówi: „Nie ma ani zmartwychwstał wśród tych, którzy urodzili się z kobiet większych niż Jan Chrzciciel” (Mateusza 11:11), prekursor Pana, ostatni z Proroków Starego Prawa i pierwszy z Nowego. Następnie przyszedł św. Józef, ojciec opiekun Wcielonego Słowa, i wszyscy patriarchowie i prorocy, którzy ratowali swoje dusze w nadziei Tego, którego oczekiwały narody.

Następnie idą za świętymi: Piotr, książę apostołów, zastępca Chrystusa; Paweł, apostoł pogan; Andrzej, który pierwszy wysłuchał wezwania Mistrza; Jakub Wielki i Jan Ewangelista, umiłowany uczeń, który wraz ze św. Piotrem był najbardziej uwielbiany przez Chrystusa; Tomasz zwany Dydimusem, który otrzymał od Chrystusa dowody Jego zmartwychwstania; Jakub Mniejszy, pierwszy biskup Jerozolimy; Filip; Tłomieusz; Mateusz, kiedyś zwany Lewiem, zbieraczem płat, który napisał Pierwszą Ewangelię; Szymon Zelota; Juda Tadeusz; Maciasz, który został wybrany wypełnić miejsce Judasza Iskarioty; Barnabę wezwany do apostolatu przez Ducha Świętego (Dzieje Apostolskie 13:2); Łukasz, lekarz, pisarz Trzeciej Ewangelii i Dziejów Dziejów; Marka.

Źródła

• Bazyli, Ep. lxiii
• Sokrates, VI, viii
• Sozomen, VIII, VIII, Sozomen, VIII, vii
• Walafr. Strabon, „De Reb. Eccl.”, xxiii
• Hebrajczyków 1:14
• Mateusza 11:11
• Dzieje Apostolskie 13:2