Konstancja (łac. Constantia, niem. Konstanz lub Constanz) to bardzo starożytne miasto położone tam,

Życiorys

Konstancja (łac. Constantia, niem. Konstanz lub Constanz) to bardzo starożytne miasto położone tam, gdzie Ren wypływa z Bodensee (między Bodensee a Untersee) w południowo-wschodniej części Wielkiego Księstwa Baden. Pierwotnie była wioską mieszkańców jezior, która pod rządami rzymskimi została ufortyfikowana przez Konstancjusza Chlorusa w 304 roku. Chrześcijaństwo zostało wprowadzone do Konstancji i sąsiedniego kraju przez rzymskich legionistów już pod koniec drugiego lub na początku III wieku.

Stolica biskupia była najpierw w Vindonissie, obecnym Windisch w kantonie Aargau w Szwajcarii. Nie wiadomo, kiedy ta stolica została wzniesiona. Pierwszym biskupem, o którym historia zachowała jakiekolwiek zapisy, jest Bubulcus, który był obecny na Burgundyjskim Synodzie w Epaonie w 517 r. Jego następcą był Grammatius, który uczestniczył w synodzie franków w Clermont w 535, jednym w Orleanie w 541 i trzecim w Orleanie w 549. Po tym czasie historia nie wspomina o diecezji Vindonissa. Ponieważ sąsiednie miasto Konstancja jest po raz pierwszy wymienione jako stolica biskupia mniej więcej w tym czasie, staje się prawie pewne, że z Vindonissy stolica została przeniesiona do Konstancji.

Katalogi biskupie Konstancji wyznaczają Maksyma jako pierwszego, a Rudolfa jako drugiego biskupa, ale nic więcej o nich nie wiadomo. Walafrid Strabo w swojej „Vita S. Galli” mówi o pewnym Gaudencjuszu jako biskupie Konstancji, po której śmierci (ok. 613) biskupstwo zostało ofiarowane św. Gallowi, który jednak odmówił godności i polecił swego ucznia Jana zamiast niego. Nic nie wiadomo o Marcjanie, Boso, Gangolfie, Fidelisie i Rudolfie, którzy są ogólnie określani jako następcy Jana.

Kazanie, które św. Gall głosił podczas konsekracji Jana, jest nadal zachowane (H. Canisius, „Antiquæ Lectiones”, pod redakcją Basnage, „Thesaurus monum. eccl. et hist.”, Antwerpia, 1725, I, 785).

Granice diecezji konstanckiej zostały ustalone w VII wieku. Rzeka Iller oddzieliła go od diecezji augsburskiej. Od napływu Illera do Dunaju granica obróciła się w kierunku północno-zachodnim obok Gmünd, przez Neckar, na północ od Marbach, stąd na południowy zachód, aż dotarła do Renu na południe od Breisach (Altbreisach). Podążał za Renem w górę do napływu Aar, następnie w górę tej rzeki do St. Gotthard, skąd skręcił na północny wschód przez kanton St. Gall do źródła Iller. Otaczające go diecezje to Augsburg, Speyer, Strasburg, Bazylea, Lozanna, Chur i (od 742) Würzburg. W Niemczech nie było diecezji, która przewyższałaby Konstancję ani pod względem powierzchni, ani liczby ludności. Należał do prowincji Besançon, dopóki nie stał się sufraganem Moguncji w 747 roku.

W VIII i IX wieku biskupi Konstancji wielokrotnie naruszyli prawa opatów Reichenau i św. Gall, a czasem łączyli abbatację z godnością biskupską. Biskup Sydoniusz (746-760) odegrał kluczową rolę w niesprawiedliwym obsadzeniu.

Kult i dziedzictwo

W roku 1435 diecezja liczyła 17 060 kapłanów, 1760 parafii oraz 350 klasztorów i klasztorów. Z niewielkimi zmianami zachowała wyżej wymienione wymiary aż do czasów reformacji.

Źródła

Mansi, Ampl. Koll. Konk., VIII, 565; VIII, 863; IX, 120; IX, 136.

H. Canisius, „Antiquæ Lectiones”, pod redakcją Basnage, „Thesaurus monum. eccl. et hist.”, Antwerpia, 1725, I, 785.