John Evangelist Stadler — biografia, kult i znaczenie
John Evangelist Stadler (1804-1883) był bawarskim duchownym katolickim, znanym z głębokiej pobożności i zaangażowania w działalność charytatywną. Urodzony w Parkstetten, w diecezji Ratyzbony, poświęcił swoje życie służbie ubogim i potrzebującym, co przyczyniło się do jego beatyfikacji w 1978 roku. Jego działalność miała znaczący wpływ na rozwój katolickiej opieki społecznej w Bawarii i poza jej granicami.
Życiorys
John Evangelist Stadler urodził się 24 grudnia 1804 roku w Parkstetten, małej wiosce w diecezji Ratyzbony w Bawarii. Jego rodzice byli pobożnymi katolikami, co miało duży wpływ na jego późniejsze życie duchowe. W młodości wykazywał się niezwykłą pobożnością i zainteresowaniem sprawami społecznymi. Po ukończeniu seminarium duchownego w Ratyzbonie, przyjął święcenia kapłańskie w 1827 roku.
Jako kapłan, Stadler szybko zyskał reputację człowieka głęboko zaangażowanego w pomoc ubogim i potrzebującym. Jego praca charytatywna obejmowała opiekę nad chorymi, wsparcie dla rodzin wielodzietnych oraz edukację dzieci z ubogich rodzin. W 1842 roku założył Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, które miało na celu kontynuowanie jego dzieła miłosierdzia.
Stadler był również znany ze swojej skromności i prostoty życia. Mieszkał w skromnych warunkach, często rezygnując z własnych potrzeb na rzecz innych. Jego ascetyczny styl życia i nieustanna modlitwa były inspiracją dla wielu wiernych.
Duchowość i nauczanie
Duchowość Johna Evangelista Stadlera była głęboko zakorzeniona w nauczaniu Kościoła katolickiego, szczególnie w encyklikach społecznych. Był zwolennikiem nauczania papieża Leona XIII, które podkreślało konieczność sprawiedliwości społecznej i pomocy ubogim. Stadler wierzył, że miłosierdzie i miłość bliźniego są fundamentami życia chrześcijańskiego.
W swoich kazaniach i pismach, Stadler często podkreślał znaczenie modlitwy, pokory i gotowości do poświęceń. Jego nauczanie było proste, ale głębokie, i miało na celu inspirowanie innych do naśladowania Chrystusa w codziennym życiu.
Kult i patronat
Po śmierci Johna Evangelista Stadlera w 1883 roku, jego kult szybko się rozprzestrzenił w Bawarii i poza jej granicami. Wierni przypisywali mu liczne cuda i łaski, co doprowadziło do rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego. W 1978 roku, papież Paweł VI beatyfikował Stadlera, uznając jego heroiczność cnót.
Dziś John Evangelist Stadler jest czczony jako patron ubogich, chorych i tych, którzy angażują się w działalność charytatywną. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 16 sierpnia.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo Johna Evangelista Stadlera jest nadal żywe w Kościele katolickim. Jego Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza kontynuuje jego dzieło, prowadząc liczne placówki charytatywne na całym świecie. Stadler jest również inspiracją dla wielu współczesnych duchownych i świeckich, którzy pragną naśladować jego przykład miłosierdzia i poświęcenia.
Jego życie i działalność są ważnym przypomnieniem o konieczności solidarności i miłości bliźniego w dzisiejszym świecie. Stadler pokazał, że nawet w trudnych czasach można żyć Ewangelią i przynosić nadzieję innym.
Opracowanie hagiograficzne
**Encyklopedia katolicka (1913)/Jan Ewangelista Stadler**Bawarski hagiograf, ur. w Parkstetten, w diecezji Ratyzbony, 24 grudnia 1804 r., zm. w Augsburgu 30 grudnia 1868 r. Po ukończeniu nauk humanistycznych w gimnazjum w Straubing w 1821 r. wstąpił na Uniwersytet w Landshut, gdzie oprócz studiów filozoficznych i teologicznych przepisanych kandydatom do kapłaństwa, wiele czasu poświęcał nauce języków orientalnych i nowożytnych. Rok poprzedzający święcenia kapłańskie spędził w seminarium diecezjalnym w Ratyzbonie, gdzie pod kierunkiem uczonego i świętego Michała Wittmanna, późniejszego biskupa pomocniczego Ratyzbony, przygotowywał się do kapłaństwa. Po przyjęciu święceń kapłańskich z rąk biskupa Sailera w Ratyzbonie 22 czerwca 1827 r., przez kilka miesięcy pracował duszpastersko w małej wiosce Otzing w Dolnej Bawarii, po czym w listopadzie 1828 r. kontynuował studia teologiczne w Georgianum w Monachium, uzyskując doktorat z teologii w 1829 r. W 1830 r. był "kooperatorem" w Szpitalu Ducha Świętego w Monachium, w 1831 r. privatdozentem egzegezy Starego Testamentu na Uniwersytecie Monachijskim, a w 1832 r. zastąpił Pruggmeyra na stanowisku subregensa Georgianum. Ponadto w 1833 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1837 r. profesorem zwyczajnym egzegezy na uniwersytecie. W 1838 r. został kanonikiem, a w 1858 r. dziekanem katedry w Augsburgu. Stadler był dobrze obeznany ze wszystkimi gałęziami teologii, ale szczególnie lubił studia lingwistyczne. Oprócz doskonałego opanowania języków nowożytnych: niemieckiego, francuskiego, włoskiego i angielskiego, znał łacinę, grekę, hebrajski, syryjski, arabski, perski, sanskryt, a w późniejszych latach studiował także hiszpański i polski. Najbardziej znany jest jako autor "Vollständiges Heiligen-Lexikon oder Lebensgeschichten aller Heiligen, Seligen u.a. aller Orte und aller Jahrhunderte, deren Andenken in der kath. Kirche gefeiert oder sonst geehrt wird" (Augsburg, 1858-82). Dzieło ułożone jest alfabetycznie i zawiera więcej żywotów niż jakiekolwiek inne dzieło tego rodzaju. "Acta Sanctorum" Bollandystów, o ile zostały ukończone, to znaczy do końca października, zostały skondensowane w krótkie szkice, ale wprowadzono wiele nowych żywotów, a do żywotów zawartych w "Acta" dodano nowo odkryte dane. Dzieło ma charakter raczej popularny niż naukowy i z krytycznego punktu widzenia pozostawia wiele do życzenia. Przy przygotowywaniu pierwszego tomu Stadlerowi pomagał ks. J. Heim, podczas gdy drugi i trzeci tom zawierają wkład kilku kapłanów diecezji augsburskiej. Stadler zmarł przed ukończeniem trzeciego tomu, pozostawiając napisanie dwóch ostatnich tomów ks. J. R. Ginalowi, proboszczowi z Zusmarshausen. Inne dzieła Stadlera to: hebrajsko-łaciński leksykon (1831); "De identitate Sapientiae Veteris Testamenti et Verbi Novi Testamenti", które posłużyło jako jego rozprawa doktorska (1829); oraz "Dissertatio super Joannem VIII, 25" (Monachium, 1832).
HORMANN w STADLER's Heiligen-Lexikon, III, 6-10; SCHMID, Geschichte des Georgianums (Monachium, 1894), 306, 309; PRANTL, Geschichte der Ludwig-Maximilians-Universitat, II (Monachium, 1872), 525.
MICHAEL OTT