Jean-Marie-Robert de Lamennais

Jean-Marie-Robert de Lamennais

Św. Jean-Marie-Robert de Lamennais (ur. 1780 w St-Malo, zm. 1860 w Ploërmel) był francuskim księdzem katolickim, założycielem Zgromadzenia Braci Nauczania Chrześcijańskiego. Przez czterdzieści lat poświęcił się edukacji wiejskiej biedoty, zakładając instytut, który w chwili jego śmierci liczył 800 braci posługujących we Francji i koloniach.

Życiorys

Jean-Marie-Robert de Lamennais urodził się w St-Malo w 1780 roku jako starszy brat Félicité Roberta de Lamennais. Następnego dnia po Konkordacie z 1801 roku zrealizował swoje przedrewolucyjne powołanie do stanu duchownego. Po studiach teologicznych prowadzonych prywatnie oraz pod kierunkiem Abbé Vielle, przyjął święcenia kapłańskie 25 lutego 1804 roku.

Po stłumieniu Kolegium w St-Malo został wikariuszem generalnym biskupa Saint-Brieuc. Później pełnił tę samą funkcję u Wielkiego Jałmużnika Francji, kardynała księcia Troi, oraz biskupa Rennes. W każdej diecezji zakładał uczelnie, seminaria, wspólnoty kobiece i szkoły. Brał czynny udział w założeniu Zgromadzenia św. Piotra, którym praktycznie zarządzał i przez pewien czas był jego przełożonym generalnym. Z racji tej funkcji otrzymał od biskupa Dubois tytuł wikariusza generalnego Nowego Jorku.

Apostazja jego brata Félicité głęboko go zraniła i wywołała wrogość duchowieństwa Bretanii. Odrzucając odtąd wszelkie zaszczyty – podobno siedemnaście razy odmówił biskupstwa – poświęcił się całkowicie Instytutowi Braci Nauczania Chrześcijańskiego, który założył w 1817 roku. Jako wikariusz generalny Saint-Brieuc osobiście wyszukiwał na wsiach młodych chłopów, gromadził ich we własnym domu i uczył pobożności oraz podstaw wiedzy. Do jego zgromadzenia wkrótce dołączyli członkowie podobnej instytucji założonej przez Gabriela Deshayesa, wikariusza generalnego Vannes.

Kult i dziedzictwo

Rozwój Instytutu Braci Nauczania Chrześcijańskiego był spektakularny: w 1820 roku liczył około 50 uczniów, w 1829 – 133, w 1831 – ponad 260, około 1837 – 650, a w chwili śmierci założyciela w 1860 roku – 800 braci. Pracowali oni w Bretanii, Gaskonii oraz w koloniach Antyli, Senegalu, Kajeny i Haiti, dokąd wysyłał ich rząd francuski. Sukces ten wynikał z umiejętnej i energicznej administracji Jeana de Lamennais, który przez czterdzieści lat przyciągał i szkolił rekrutów, prowadził młodych nauczycieli oraz otwierał i wizytował szkoły.

O jego świętości świadczył przykład wszystkich cnót chrześcijańskich. Pius IX w Briefie z 1 lutego 1851 roku udzielił zgromadzeniu pochwały i aprobaty. Jean-Marie-Robert de Lamennais zbudował dla braci wspaniały dom macierzysty w Ploërmel.

„On sam był przykładem wszystkich cnót chrześcijańskich do tego stopnia, że czterdzieści lat po jego śmierci, która miała miejsce w opinii świętości, jego grób w Ploërmel jest nadal przedmiotem pielgrzymek.”

Ikonografia

Źródło nie zawiera informacji o ikonografii świętego.

Źródła

Encyklopedia katolicka > L > Jean-Marie-Robert de Lamennais. Nowy Adwent.