Jean Desmarets de Saint-Sorlin — biografia, kult i znaczenie
Jean Desmarets de Saint-Sorlin (1595-1676) był francuskim dramatopisarzem i powieściopisarzem, który pełnił różne urzędy na dworze królewskim, w tym radcy królewskiego i sekretarza marynarki w Lewancie. Jego twórczość literacka, w tym dzieła takie jak "Mirame" i "Marie-Madeleine", odzwierciedla duchowość i estetykę epoki baroku, pozostawiając trwały ślad w literaturze francuskiej.
Życiorys
Jean Desmarets de Saint-Sorlin urodził się w Paryżu w 1595 roku. W młodości związał się z dworem królewskim, gdzie piastował różne ważne stanowiska. Był radcą królewskim oraz sekretarzem marynarki w Lewancie, co świadczy o jego znaczącej pozycji w administracji państwowej. Jego kariera polityczna i urzędnicza była równoległa do rozwoju literackiego, co czyni go postacią wszechstronną i wpływową w XVII-wiecznej Francji.
Duchowość i nauczanie
Chociaż Desmarets de Saint-Sorlin jest przede wszystkim znany jako pisarz, jego twórczość często odzwierciedlała głęboką duchowość charakterystyczną dla epoki baroku. Jego dzieła, takie jak "Marie-Madeleine ou le triomphe de la grâce", eksplorują tematy moralności, pokuty i łaski, co wskazuje na jego zaangażowanie w refleksję religijną. Jego prace były zgodne z nauczaniem Kościoła katolickiego, co było typowe dla literatury tamtego okresu.
Kult i patronat
Jean Desmarets de Saint-Sorlin nie jest formalnie uznawany za świętego Kościoła katolickiego, ale jego dzieła miały znaczący wpływ na literaturę religijną i moralizatorską. Jego twórczość była ceniona za głębię duchową i artystyczną, co przyczyniło się do jego trwałego miejsca w historii literatury. Chociaż nie ma kultu jako świętego, jego prace są nadal studiowane i analizowane przez historyków literatury i teologów.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo Jeana Desmarets de Saint-Sorlina obejmuje jego wkład w literaturę francuską, szczególnie w gatunki dramatu i powieści. Jego dzieła, takie jak "Mirame" i "Le deux de pique ou le deux de cœur", są uznawane za ważne przykłady literatury barokowej. Jego twórczość wpłynęła na późniejszych pisarzy i myślicieli, a jego prace są nadal przedmiotem badań literackich. Desmarets de Saint-Sorlin pozostaje ważną postacią w kontekście kultury i duchowości XVII wieku.
Opracowanie hagiograficzne
**Katolicka Encyklopedia (1913)/Jean Desmarets de Saint-Sorlin**Francuski dramatopisarz i powieściopisarz, urodzony w Paryżu w 1595 roku, zmarł tamże w 1676. We wczesnym okresie życia piastował różne urzędy na dworze, był radcą królewskim i sekretarzem marynarki w Lewancie. Został członkiem salonu Hôtel Rambouillet i wniósł wkład w postaci znanych wersetów o fiołku do "Guirlande de Julie". Później został członkiem Akademii Francuskiej i jej pierwszym kanclerzem. Kardynał Richelieu, jego protektor, nakłonił go do pisania dla teatru. Jego pierwsza tragedia "Aspazja", choć była dziełem bez wielkich zalet, odniosła w 1636 roku błyskotliwy sukces dzięki protekcji kardynała. Wśród następujących po niej sztuk możemy wymienić: "Les Visionnaires", "Scypion", "Roksana", "Mirame" i "Europa". Fabuły dwóch ostatnich były najwyraźniej inspirowane przez kardynała; "Europa" daje obraz koncepcji sytuacji politycznej w Europie według Richelieu. O jego powieści "Ariana" La Fontaine oświadcza, że jej fabuła jest bardzo dobra; inna powieść, "Roksana", pozostała niedokończona.
W 1645 roku stał się pobożnym chrześcijaninem i odtąd poświęcił swoje zdolności literackie głównie dziełom pobożnym. Napisał metryczną wersję Oficjum o Najświętszej Maryi Pannie oraz "O naśladowaniu Chrystusa", a także inne poematy religijne, np. "Maria Magdalena" lub "Łaska Triumfująca".
W swoim "Clovis ou la France chrétienne", poemacie epickim w dwudziestu sześciu pieśniach, próbuje opisać boskie pochodzenie monarchii francuskiej. W tym swoim największym dziele, pomimo wielu jego wad, patriotyzm i umiłowanie starych legend, które przenikają poemat, często nadają mu szczególny urok. Z powodu krytyki Boileau, który sprzeciwiał się wprowadzaniu cudowności do literatury, poemat okazał się porażką. W jego obronie Desmarets napisał esej porównujący prozę i poezję francuską z grecką i łacińską, otwierając tym samym słynny spór między starożytnymi a nowożytnymi, który trwał przez wiele lat. W dziele tym utrzymywał, że język francuski przewyższa wszystkie inne, że nowożytna literatura może przewyższyć starożytną, i że cudowna interwencja Opatrzności jest lepsza od machinarium poetów pogańskich. Desmarets był konsekwentnym przeciwnikiem jansenistów z Port-Royal.
PELLISSON, Histoire de l'Académie française; BAILLET, Jugements des savants (Haga, 1690); BEAUCHAMPS. Recherches sur le théâtre français; PETIT DE JULLEVILLE, La Littérature française (Paryż, 1900); KERVILLER, J. Desmaretz (Paryż, 1879).
FRANCIS L. ROUGIER.