Fulbert z Chartres, biskup i wybitny uczony, urodził się między 952 a 962 rokiem. Jego pochodzenie j

Życiorys

Fulbert z Chartres, biskup i wybitny uczony, urodził się między 952 a 962 rokiem. Jego pochodzenie jest niepewne – niektórzy badacze, jak Mabillon, wskazują na Włochy (prawdopodobnie Rzym), podczas gdy Pfister, jego najnowszy biograf, za miejsce urodzenia uznaje diecezję Laudun w dzisiejszym departamencie Gard we Francji. Pochodził z ubogiej rodziny, ale dzięki zdolnościom otrzymał staranne wykształcenie w szkole w Reims, gdzie jego nauczycielem był słynny Gerbert, późniejszy papież Sylwester II.

W 990 roku Fulbert otworzył własną szkołę w Chartres, która szybko stała się najsłynniejszym ośrodkiem nauki we Francji, przyciągającym studentów z całej Europy, w tym z Włoch, Niemiec i Anglii. Pełnił również funkcje kanclerza kościoła w Chartres oraz skarbnika św. Hilarego w Poitiers. Jako nauczyciel był tak ceniony, że jego uczniowie nazywali go „czcigodnym Sokratesem”. Był zdecydowanym przeciwnikiem racjonalistycznych tendencji w teologii i często ostrzegał przed tymi, którzy przedkładali dialektykę nad nauki Kościoła i Pismo Święte. Mimo to, to właśnie jeden z jego uczniów, Berengariusz z Tours, posunął się najdalej w podporządkowywaniu wiary rozumowi.

W 1007 roku Fulbert zastąpił zmarłego biskupa Rudolfa na stolicy biskupiej w Chartres, a konsekracji dokonał jego metropolita, arcybiskup Leutheric z Sens. Nominację zawdzięczał głównie wpływom króla Francji Roberta, swojego dawnego kolegi z Reims. Jako biskup kontynuował nauczanie w szkole. Gdy około 1020 roku katedra w Chartres spłonęła, natychmiast rozpoczął jej odbudowę w większym blasku, uzyskując wsparcie finansowe od króla Anglii Kanuta, księcia Wilhelma Akwitanii i innych europejskich władców. Utrzymywał przyjacielskie stosunki z czołowymi postaciami życia zakonnego, takimi jak Odyl z Cluny, Ryszard ze Świętego Vannes i opat Fleury, opowiadając się za reformą duchowieństwa i ganiąc biskupów angażujących się w wyprawy wojenne. Sprzeciwiał się także przekazywaniu dóbr kościelnych osobom świeckim.

„Był silnym przeciwnikiem racjonalistycznych tendencji, które zaraziły niektórych dialektyków jego czasów, i często ostrzegał swoich uczniów przed takimi, którzy wywyższają ich dialektykę ponad nauki Kościoła i świadectwo Biblii.”

Kult i dziedzictwo

Fulbert z Chartres zmarł 10 kwietnia 1028 lub 1029 roku. Jego kult jako świętego rozwinął się wkrótce po śmierci, a on sam jest czczony jako biskup i wyznawca. Jego dziedzictwo obejmuje bogatą spuściznę literacką, na którą składają się 140 listów, 2 traktaty, 27 hymnów oraz części Brewiarza. Jego listy mają wielką wartość historyczną, rzucając światło na liturgię i dyscyplinę kościelną w XI wieku. Spośród dziewięciu zachowanych kazań, pięć poświęconych jest Najświętszej Maryi Pannie, do której żywił szczególne nabożeństwo. Jego działalność dydaktyczna i reformatorska ugruntowała pozycję Chartres jako ważnego centrum intelektualnego i duchowego w średniowiecznej Europie.

Ikonografia

Dostarczony tekst nie zawiera informacji na temat ikonografii świętego.

Źródła

• Encyklopedia katolicka > F > Fulbert z Chartres
• Listy Fulberta, pierwsze wydanie: Papire le Masson (Paryż, 1585)
• Kompletne prace Fulberta, wydanie: Charles de Villiers (Paryż, 1608)