Feast of the Presentation of the Blessed Virgin Mary — biografia, kult i znaczenie

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 21 listopada, jest jednym z mniej znanych, ale niezwykle ważnych świąt w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego. Jego korzenie sięgają tradycji apokryficznych, które opisują wczesne życie Maryi, matki Jezusa. W tym artykule przyjrzymy się pochodzeniu i rozwojowi tego święta, jego znaczeniu teologicznemu i duchowemu, tradycjom i obchodom w różnych kulturach oraz wpływowi na sztukę i literaturę.

Życiorys

Według apokryficznych pism, takich jak Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Pseudo-Mateusza i Ewangelia o Narodzeniu Maryi, Maryja w wieku trzech lat została przyprowadzona przez swoich rodziców, Joachima i Annę, do Świątyni Jerozolimskiej. Było to wypełnienie ślubu złożonego przez rodziców, którzy obiecali poświęcić swoje dziecko służbie Bożej. Maryja spędziła w świątyni kolejne lata, oddając się modlitwie, studiowaniu Pisma Świętego i służbie liturgicznej. To wydarzenie podkreśla jej szczególną rolę jako osoby całkowicie oddanej Bogu od najmłodszych lat.

Duchowość i nauczanie

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny przypomina wiernym o znaczeniu całkowitego oddania się Bogu. Maryja, jako wzór posłuszeństwa i miłości, ukazuje, jak ważne jest wypełnianie woli Bożej w codziennym życiu. Jej ofiarowanie się w świątyni jest symbolem gotowości do służby i poświęcenia, co stanowi inspirację dla wszystkich wierzących. W liturgii tego dnia podkreśla się również rolę modlitwy i kontemplacji jako dróg do zbliżenia się do Boga.

Kult i patronat

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny nie jest tak powszechnie obchodzone jak inne święta maryjne, ale ma swoje miejsce w kalendarzu liturgicznym. W niektórych regionach odbywają się specjalne nabożeństwa i procesje, podczas których wierni oddają cześć Maryi jako wzorowi oddania się Bogu. Maryja jest również patronką osób konsekrowanych, które naśladują jej drogę całkowitego poświęcenia się służbie Bożej.

Dziedzictwo i znaczenie

Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny ma głębokie znaczenie teologiczne i duchowe. Ukazuje Maryję jako osobę, która od najmłodszych lat była związana z Bogiem i oddana Jego służbie. To święto przypomina wiernym o potrzebie naśladowania Maryi w jej wierze, pokorze i miłości. Jest również okazją do refleksji nad własnym powołaniem i sposobem, w jaki można oddać się służbie Bożej w codziennym życiu.

Zobacz też

Opracowanie hagiograficzne

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny**

Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Pseudo-Mateusza, Ewangelia o Narodzeniu Maryi oraz inne pisma apokryficzne (Walker, "Apocryph. Gosp.", Edynburg, 1873) podają, że Maryja w wieku trzech lat została przyprowadzona przez swoich rodziców do Świątyni, w wypełnieniu ślubu, aby tam być wychowywaną. Odpowiadające temu święto powstało na Wschodzie, prawdopodobnie w Syrii, ojczyźnie apokryfów. Kard. Pitra (Anal. Spici. Solesmensi, s. 265) opublikował wielki kanon (poemat liturgiczny) w języku greckim na to święto, ułożony przez jakiegoś "Jerzego" około VII lub VIII wieku. Święto to jest nieobecne we wcześniejszym Menologium Konstantynopolitańskim (VIII wiek); występuje jednak w dokumentach liturgicznych z XI wieku, takich jak "Calend. Ostromiranum" (Martinow, "Annus græco-slav.", 329) i Menologium Bazylego II (e'ísodos tes panagías Theotókon). Pojawia się w konstytucji Manuela I Komnena (1166) jako w pełni uznane święto, podczas którego sądy nie zasiadały. Na Zachodzie zostało wprowadzone przez francuskiego szlachcica, Filipa de Mézières, Kanclerza Króla Cypru, który spędził pewien czas w Awinionie podczas pontyfikatu Grzegorza XI. Było obchodzone w obecności kardynałów (1372) z officium zaadaptowanym z officium śpiewanego przez Greków. W 1373 roku zostało przyjęte w kaplicy królewskiej w Paryżu, w 1418 w Metzu, w 1420 w Kolonii. Pius II udzielił (1460) święta z wigilią księciu Saksonii. Zostało przyjęte przez wiele diecezji, ale pod koniec średniowiecza wciąż brakowało go w wielu kalendarzach (Grotefend, "Zeitrechnung", III, 137). W Toledo zostało wyznaczone (1500) przez kardynała Ximenesa na 30 września. Sykstus IV włączył je do Brewiarza Rzymskiego, Pius V usunął je z kalendarza, ale Sykstus V wprowadził je ponownie (1 września 1585). W prowincji Wenecji jest to święto podwójne drugiej klasy z oktawą (1680); pasjoniści i sulpicjanie obchodzą je jako podwójne pierwszej klasy; serwici, redemptoryści, karmelici, mercedariusze i inni jako podwójne drugiej klasy z oktawą. W Kalendarzu Rzymskim jest to święto podwójne większe. Grecy obchodzą je przez pięć dni. W niektórych diecezjach niemieckich, pod tytułem "Illatio", obchodzono je 26 listopada (Grotefend, III, 137).

KELLNER, Heortologie (Fryburg, 1901); NILLES, Kal. Man. (Innsbruck, 1897); HOLWECK, Fasti Mariani (Fryburg, 1892).

F.G. HOLWECK

Źródła