← Wszystkie artykuły

hagiografia

Feast of the Presentation of the Blessed Virgin Mary — biografia, kult i znaczenie

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny** Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Pseudo-Mateusza, Ewangelia o Narodzeniu Maryi oraz inne pisma apokryficzne (Walker, "Apo

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Święto Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny** Protoewangelia Jakuba, Ewangelia Pseudo-Mateusza, Ewangelia o Narodzeniu Maryi oraz inne pisma apokryficzne (Walker, "Apocryph. Gosp.", Edynburg, 1873) podają, że Maryja w wieku trzech lat została przyprowadzona przez swoich rodziców do Świątyni, w wypełnieniu ślubu, aby tam być wychowywaną. Odpowiadające temu święto powstało na Wschodzie, prawdopodobnie w Syrii, ojczyźnie apokryfów. Kard. Pitra (Anal. Spici. Solesmensi, s. 265) opublikował wielki kanon (poemat liturgiczny) w języku greckim na to święto, ułożony przez jakiegoś "Jerzego" około VII lub VIII wieku. Święto to jest nieobecne we wcześniejszym Menologium Konstantynopolitańskim (VIII wiek); występuje jednak w dokumentach liturgicznych z XI wieku, takich jak "Calend. Ostromiranum" (Martinow, "Annus græco-slav.", 329) i Menologium Bazylego II (e'ísodos tes panagías Theotókon). Pojawia się w konstytucji Manuela I Komnena (1166) jako w pełni uznane święto, podczas którego sądy nie zasiadały. Na Zachodzie zostało wprowadzone przez francuskiego szlachcica, Filipa de Mézières, Kanclerza Króla Cypru, który spędził pewien czas w Awinionie podczas pontyfikatu Grzegorza XI. Było obchodzone w obecności kardynałów (1372) z officium zaadaptowanym z officium śpiewanego przez Greków. W 1373 roku zostało przyjęte w kaplicy królewskiej w Paryżu, w 1418 w Metzu, w 1420 w Kolonii. Pius II udzielił (1460) święta z wigilią księciu Saksonii. Zostało przyjęte przez wiele diecezji, ale pod koniec średniowiecza wciąż brakowało go w wielu kalendarzach (Grotefend, "Zeitrechnung", III, 137). W Toledo zostało wyznaczone (1500) przez kardynała Ximenesa na 30 września. Sykstus IV włączył je do Brewiarza Rzymskiego, Pius V usunął je z kalendarza, ale Sykstus V wprowadził je ponownie (1 września 1585). W prowincji Wenecji jest to święto podwójne drugiej klasy z oktawą (1680); pasjoniści i sulpicjanie obchodzą je jako podwójne pierwszej klasy; serwici, redemptoryści, karmelici, mercedariusze i inni jako podwójne drugiej klasy z oktawą. W Kalendarzu Rzymskim jest to święto podwójne większe. Grecy obchodzą je przez pięć dni. W niektórych diecezjach niemieckich, pod tytułem "Illatio", obchodzono je 26 listopada (Grotefend, III, 137). KELLNER, Heortologie (Fryburg, 1901); NILLES, Kal. Man. (Innsbruck, 1897); HOLWECK, Fasti Mariani (Fryburg, 1892). F.G. HOLWECK

Źródła