Feast of the Nativity of the Blessed Virgin Mary — biografia, kult i znaczenie

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, obchodzone 8 września, jest jednym z najstarszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Jego korzenie sięgają VI wieku, kiedy to po raz pierwszy upamiętniono narodziny Matki Bożej. Najwcześniejszy dokument potwierdzający istnienie tego święta pochodzi z tego okresu, a św. Roman, wybitny liryk kościelny Kościoła greckiego, ułożył na tę okazję hymn [1].

Życiorys

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma swoje źródła w tradycji bizantyjskiej. Pierwsze wzmianki o obchodach tego święta pochodzą z VI wieku. Według tradycji, narodziny Maryi były długo oczekiwanym cudem, ponieważ jej rodzice, św. Anna i św. Joachim, byli w podeszłym wieku. Święto to podkreśla znaczenie Maryi jako Matki Bożej i jej rolę w historii zbawienia.

Duchowość i nauczanie

Duchowość związana ze świętem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny koncentruje się na czci i uwielbieniu Maryi jako Matki Bożej. W tradycji bizantyjskiej, hymny i modlitwy podkreślają jej boskie macierzyństwo i rolę jako pośredniczki łask. Święto to jest okazją do refleksji nad znaczeniem Maryi w życiu chrześcijan i jej wpływem na historię zbawienia [2].

Kult i patronat

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny jest obchodzone z wielką czcią w wielu krajach katolickich. W Polsce, na przykład, jest to dzień wolny od pracy w niektórych regionach. Maryja jest czczona jako patronka wielu miejsc i wspólnot, a jej narodziny są upamiętniane przez procesje, msze i inne uroczystości religijne. W tradycji bizantyjskiej, hymny i modlitwy są szczególnie uroczyste, podkreślając radość z narodzin Matki Bożej [3].

Dziedzictwo i znaczenie

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma głębokie znaczenie teologiczne i duchowe. Podkreśla rolę Maryi jako Matki Bożej i jej znaczenie w historii zbawienia. Jest to także okazja do refleksji nad cudem narodzin i Bożą opatrznością. W tradycji bizantyjskiej, święto to jest obchodzone z wielką radością i czcią, co odzwierciedla głęboką wiarę i oddanie wiernych [4].

Zobacz też

Opracowanie hagiograficzne

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny**

Najwcześniejszy dokument upamiętniający to święto pochodzi z VI wieku. Święty Roman, wielki liryk kościelny Kościoła greckiego, ułożył na tę okazję hymn (Card. Pitra, "Hymnogr. Graeca", Paryż, 1876, 199), będący poetyckim szkicem apokryficznej Ewangelii św. Jakuba. Święty Roman pochodził z Emesy w Syrii, był diakonem Berytu, a później w kościele Blacherne w Konstantynopolu, a swoje hymny komponował w latach 536-556 (P. Maas w "Byzant. Zeitschrift", 1906). Święto mogło powstać gdzieś w Syrii lub Palestynie na początku VI wieku, kiedy po Soborze Efeskim, pod wpływem "Apokryfów", kult Matki Bożej został znacznie zintensyfikowany, zwłaszcza w Syrii. Święty Andrzej z Krety na początku VIII wieku wygłosił kilka kazań na to święto (Lucius-Anrich, "Anfänge des Heiligenkultus", Tybinga, 1906, 468). Brak dowodów, które wskazywałyby, dlaczego na datę święta wybrano 8 września. Kościół rzymski przyjął je w VII wieku ze Wschodu; znajduje się ono w sakramentarzach gelazjańskim (VII w.) i gregoriańskim (VIII-IX w.). Sergiusz I (687-701) nakazał litanię i procesję na to święto (P.L. cxxviii, 897 sqq.). Ponieważ historia narodzin Maryi znana jest jedynie ze źródeł apokryficznych, Kościół łaciński powoli przyjmował to orientalne święto. Nie pojawia się ono w wielu kalendarzach zawierających Wniebowzięcie, np. w gocko-gallikańskim, z Luxeuil, w kalendarzu toledańskim z X wieku i kalendarzu mozarabskim. Kościół w Angers we Francji twierdzi, że św. Maurylusz ustanowił to święto w Angers w następstwie objawienia około 430 roku. W nocy 8 września pewien człowiek usłyszał aniołów śpiewających w niebie, a pytając o powód, powiedzieli mu, że radują się, ponieważ Dziewica narodziła się tej nocy (La fête angevine N.D. de France, IV, Paryż, 1864, 188); ale ta tradycja nie jest poparta dowodami historycznymi. Święto znajduje się w kalendarzu Sonnacjusza, biskupa Reims, 614-31 (Kellner, Heortology, 21). Mimo to nie można powiedzieć, aby było powszechnie obchodzone w VIII i IX wieku. Święty Fulbert, biskup Chartres (zm. 1028), mówi o nim jako o niedawno ustanowionym (P.L., cxli, 320, sqq.); trzy napisane przez niego kazania są najstarszymi autentycznymi łacińskimi kazaniami na to święto (Kellner, "Heortology", Londyn, 1908, 230). Oktawę ustanowił Innocenty IV (r. 1243) zgodnie ze ślubem złożonym przez kardynałów na konklawe jesienią 1241 roku, kiedy byli przetrzymywani jako więźniowie przez Fryderyka II przez trzy miesiące. W Kościele greckim apodosis (rozwiązanie) święta przypada na 12 września, ze względu na święto i uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego, 13 i 14 września. Koptowie w Egipcie i Abisyńczycy obchodzą Narodzenie Maryi 1 maja i kontynuują święto pod nazwą "Nasienie Jakuba" przez 33 dni (Anal. Juris Pont., xxi, 403); upamiętniają je również pierwszego dnia każdego miesiąca (prywatny list od P. Baetemana, C.M., Alikiena). Katoliccy Koptowie przyjęli święto greckie, ale obchodzą je 10 września (Nilles, "Kal. Man.", II, 696, 706).

LUCIUS-ANRICH, Anfange des Heiligenkultus (Tybinga, 1904); HOLWECK, Fasti Mariani (Fryburg, 1894), 118 sqq.

FREDERICK G. HOLWECK

Źródła