Feast of the Expectation of the Blessed Virgin Mary — biografia, kult i znaczenie

Święto Oczekiwania Najświętszej Maryi Panny, znane również jako Exspectatio Partus B. Mariae Virginis, to mniej znane, ale głęboko zakorzenione w tradycji katolickiej święto, obchodzone 21 listopada. Jego historia sięga wczesnego średniowiecza, a teologiczne znaczenie koncentruje się wokół oczekiwania na narodziny Jezusa Chrystusa poprzez Maryję. W tym artykule przyjrzymy się historii tego święta, jego teologicznym podstawom, kultowi oraz współczesnemu znaczeniu.

Historia święta

Święto Oczekiwania Najświętszej Maryi Panny ma swoje korzenie w wczesnym średniowieczu, choć dokładna data jego powstania nie jest znana. Tradycja wiąże je z okresem bezpośrednio poprzedzającym narodziny Jezusa, podkreślając duchowe oczekiwanie Maryi na przyjście Syna Bożego. W liturgii katolickiej święto to zaczęło zyskiwać na znaczeniu w X-XI wieku, szczególnie w klasztorach benedyktyńskich i cysterskich. Współcześnie jest obchodzone głównie w niektórych regionach Włoch, Hiszpanii i Francji, choć jego znaczenie pozostaje lokalne.

Teologiczne znaczenie

Teologicznie święto podkreśla rolę Maryi jako Theotokos (Bożej Rodzicielki) i jej duchowe przygotowanie na narodziny Chrystusa. W tradycji katolickiej Maryja jest postrzegana jako wzór wiary i posłuszeństwa wobec woli Bożej. Święto Oczekiwania przypomina wiernym o konieczności duchowego przygotowania na przyjście Chrystusa, zarówno w kontekście Bożego Narodzenia, jak i ostatecznego Paruzji. W literaturze teologicznej, takiej jak prace Paschasiusa Radberta [1], znajdujemy rozważania na temat dziewictwa Maryi i jej roli w historii zbawienia.

Kult i obchody

Obchody święta koncentrują się wokół modlitw i nabożeństw ku czci Maryi. W niektórych regionach odprawiane są specjalne msze, podczas których czytane są fragmenty Pisma Świętego mówiące o narodzinach Jezusa. W tradycji bizantyjskiej i wschodniej święto to ma nieco inne znaczenie, związane z kultem Matki Bożej jako Orędowniczki. Współcześnie w Kościele katolickim święto to jest często łączone z okresem Adwentu, podkreślając czas oczekiwania na przyjście Chrystusa.

Dziedzictwo i współczesne znaczenie

Mimo że święto nie jest powszechnie obchodzone, jego teologiczne przesłanie pozostaje aktualne. Współcześni teologowie, tacy jak Hilda Graef [2] i Francoise Jeanlin [3], podkreślają znaczenie Maryi jako wzoru duchowego oczekiwania i wiary. Święto przypomina wiernym o potrzebie osobistego przygotowania na spotkanie z Bogiem, zarówno w życiu codziennym, jak i w perspektywie eschatologicznej. W kontekście ekumenicznym święto to może służyć jako punkt styczny między tradycjami katolicką, prawosławną i anglikańską, podkreślając uniwersalną rolę Maryi w chrześcijaństwie.

Zobacz też

Opracowanie hagiograficzne

**Święto Oczekiwania Najświętszej Maryi Panny**

Oczekiwanie Najświętszej Maryi Panny (łac. Exspectatio Partus B. V. M.), obchodzone 18 grudnia przez prawie cały Kościół łaciński. Z powodu starożytnego prawa kościelnego zakazującego obchodzenia świąt w okresie Wielkiego Postu (prawa wciąż obowiązującego w Mediolanie), Kościół hiszpański przeniósł święto Zwiastowania z 25 marca na okres Adwentu, a Dziesiąty Sobór w Toledo (656 r.) wyznaczył je ostatecznie na 18 grudnia. Obchodzono je z uroczystą oktawą. Gdy Kościół łaciński zaprzestał przestrzegania starożytnego zwyczaju dotyczącego świąt w Wielkim Poście, Zwiastowanie zaczęto obchodzić w Hiszpanii dwukrotnie, tj. 25 marca i 18 grudnia, w kalendarzach zarówno obrządku mozarabskiego, jak i rzymskiego (Missale Gothicum, wyd. Migne, ss. 170, 734). Święto 18 grudnia było powszechnie nazywane, nawet w księgach liturgicznych, "S. Maria de la O", ponieważ w tym dniu duchowni w chórze po Nieszporach wydawali głośne i przeciągłe "O", aby wyrazić tęsknotę wszechświata za przyjściem Odkupiciela (Tamayo, Mart. Hisp., VI, 485). Rzymskie antyfony "O" nie mają z tym terminem nic wspólnego, ponieważ są nieznane w obrządku mozarabskim. To święto i jego oktawa były bardzo popularne w Hiszpanii, gdzie lud wciąż nazywa je "Nuestra Senora de la O". Nie wiadomo, kiedy po raz pierwszy pojawił się termin Expectatio Partus; nie występuje on w mozarabskich księgach liturgicznych. Święty Ildefons nie mógł go zatem wymyślić, jak niektórzy utrzymywali. Święto to było zawsze obchodzone w Hiszpanii i zostało zatwierdzone dla Toledo w 1573 r. przez Grzegorza XIII jako święto podwójne większe, bez oktawy. Kościół w Toledo ma przywilej (zatwierdzony 29 kwietnia 1634 r.) obchodzenia tego święta nawet wtedy, gdy przypada ono na czwartą niedzielę Adwentu. "Exspectatio Partus" rozprzestrzeniło się z Hiszpanii do innych krajów; w 1695 r. zostało udzielone Wenecji i Tuluzie, w 1702 r. cystersom, w 1713 r. Toskanii, w 1725 r. Państwu Kościelnemu. Oficjum w brewiarzu mozarabskim jest niezwykle piękne; przypisuje ono specjalne antyfony na każdy dzień oktawy. W Mediolanie święto Zwiastowania obchodzone jest, nawet do dziś, w ostatnią niedzielę przed Bożym Narodzeniem. Liturgia mozarabska obchodzi również święto zwane Oczekiwaniem (lub Adwentem) św. Jana Chrzciciela w niedzielę poprzedzającą 24 czerwca.

F. G. HOLWECK

Źródła