Św. Ewodiusz był pierwszym biskupem Antiochii po św. Piotrze Apostole. Euzebiusz z Cezarei w swojej

Życiorys

Św. Ewodiusz był pierwszym biskupem Antiochii po św. Piotrze Apostole. Euzebiusz z Cezarei w swojej "Historii Kościelnej" (III, 22) wspomina o nim w kontekście czasów Klemensa Rzymskiego i cesarza Trajana, pisząc: "A Ewodiusz został ustanowiony pierwszym [biskupem] Antiochii, Ignacy rozkwitł w tym czasie".

Historyk Adolf Harnack wykazał, że Euzebiusz posiadał listę biskupów Antiochii, która nie podawała dokładnych dat, co zmusiło go do synchronizacji ich z pontyfikatami papieży. Lista ta pochodziła prawdopodobnie z "Chronografii" Juliusza Afrykanusa (221 r.). W "Kronice Euzebiusza", zachowanej w tłumaczeniu Hieronima, znajdują się trzy wpisy dotyczące lat 44-68 n.e.: że Piotr, założywszy Kościół w Antiochii, został wysłany do Rzymu; że Marek głosił Chrystusa w Egipcie; oraz że Ewodiusz został wyświęcony na pierwszego biskupa Antiochii. Rok święceń jest różnie podawany przez manuskrypty – jako Klaudiusz III, Klaudiusz IV (44 n.e.) lub Klaudiusz II.

Orygenes, współczesny Afrykanusowi, potwierdza historyczność Ewodiusza, nazywając Ignacego "drugim biskupem po Piotrze" (Hom. IV, in Luc., III, 938A). Późniejsi autorzy, jak Atanazy i Jan Chryzostom, mówili o Ignacym jako bezpośrednim następcy apostołów, co wynikało z jego sławy. Hieronim (Ilustrious Men 16) i Sokrates (H.E. VI, 8) nazywają Ignacego "trzecim" biskupem po Piotrze, ale tylko dlatego, że nielogicznie włączają Piotra do grona jego własnych następców. Konstytucje Apostolskie rozwiązują tę trudność, stwierdzając, że Ewodiusz został wyświęcony przez Piotra, a Ignacy przez Pawła.

"A Ewodiusz został ustanowiony pierwszym [biskupem] Antiochii, Ignacy rozkwitł w tym czasie" (Euzebiusz z Cezarei, "Historia Kościelna", III, 22).

Kult i dziedzictwo

Ewodiusz jest postacią historyczną i rzeczywistym poprzednikiem św. Ignacego Antiocheńskiego. Daty jego święceń i śmierci pozostają niepewne. Żaden wczesny świadek nie czyni go męczennikiem. Grecy wspominają go razem ze św. Onezyforem (2 Tm 1,16) jako jednego z siedemdziesięciu dwóch uczniów. Bizantyjski chronograf Jan Malalas (X, 252) przypisuje Ewodiuszowi wynalezienie imienia "chrześcijanin".

Źródła

• Euzebiusz z Cezarei, "Historia Kościelna", III, 22.
• Orygenes, "Homilia IV, in Lucam", III, 938A.
• Hieronim, "Ilustrious Men", 16.
• Sokrates, "Historia Kościelna", VI, 8.
• Jan Malalas, "Chronograf", X, 252.
• "Konstytucje Apostolskie".