Św. Eata

Św. Eata

Św. Eata (zm. 26 października 686 r.) był drugim biskupem Hexham i jednym z wczesnych organizatorów Kościoła w Northumbrii. Uczeń św. Aidana, został kanonizowany na mocy powszechnej reputacji świętości, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dniu śmierci.

Życiorys

Data urodzenia św. Eaty nie jest znana, a jego pochodzenie etniczne (angielskie lub piktyjskie) pozostaje niepewne. Już w 651 roku został wybrany opatem klasztoru w Melrose, który wówczas podlegał jurysdykcji metropolitalnej Yorku.

W miarę wzrostu populacji chrześcijańskiej w północno-wschodniej Wielkiej Brytanii, zarządzanie duchowe całym terytorium Northumbrii stało się zbyt dużym obciążeniem dla jednej stolicy biskupiej. W związku z tym w 678 roku arcybiskup Teodor ustanowił Bernicję (północną część Northumbrii) diecezją sufraganalną i konsekrował Eatę na jej biskupa. Nowa diecezja miała dwie stolice biskupie: w Hexham i w Lindisfarne. Eata otrzymał tytuł „biskupa Berniców”.

Układ ten trwał tylko trzy lata. Stolica w Hexham została następnie przydzielona Trumbertowi, podczas gdy Eata zachował Lindisfarne. W 684 roku, po śmierci Trumberta, na biskupa Hexham wybrano św. Cuthberta. Gdy Cuthbert wyraził chęć pozostania w swoim dotychczasowym domu, Eata zgodził się na zamianę stolic. Przez ostatnie dwa lata swojego życia Eata sprawował urząd biskupa w Hexham, a Cuthbert rządził w Lindisfarne.

„Eata chętnie zgodził się na wymianę z nim i przez ostatnie dwa lata swojego życia zajmował Stolicę Hexham, podczas gdy Cuthbert rządził jako biskup w Lindisfarne.”

Kult i dziedzictwo

Podobnie jak większość wczesnych świętych Kościoła angielskiego, św. Eata został kanonizowany przez powszechną reputację świętości wśród wiernych w regionach, które pomógł chrystianizować. Jego święto obchodzone jest 26 października, w dniu jego śmierci.

Źródła

Macpherson, E. (1909). Św. Eata. W Encyklopedii Katolickiej. Nowy Jork: Robert Appleton Company. https://www.newadvent.org/cathen/05240c.htm