Daniel Comboni urodził się 15 marca 1831 roku w Limone San Giovanni koło Brescii we Włoszech. Kształ

Życiorys

Daniel Comboni urodził się 15 marca 1831 roku w Limone San Giovanni koło Brescii we Włoszech. Kształcił się w Instytucie Mazzy w Weronie, gdzie oprócz teologii opanował kilka języków oraz medycynę. Święcenia kapłańskie przyjął w 1854 roku, a w 1857 został wysłany przez Don Mazzę do Afryki Środkowej, skąd powrócił w 1859 roku z powodu złego stanu zdrowia.

Po powrocie nauczał w Instytucie Mazzy w latach 1861-64, a następnie opublikował "Piano per la rigenerazione dell' Africa" (Turyn, 1864). Aby zebrać fundusze na misje, odwiedził Francję, Hiszpanię, Anglię, Niemcy i Austrię. W Weronie założył w 1867 roku swoje Istituto delle Missioni per la Nigrizia, kształcące księży i braci do pracy misyjnej, oraz Istituto delle Pie Madri, zapewniające kobiecą pomoc. Otworzył również podobne instytucje w Kairze w Egipcie, służące aklimatyzacji misjonarzy dla dotkniętych gorączką regionów Afryki Środkowej.

W 1872 roku został mianowany pro-wikariuszem apostolskim Afryki Środkowej (wikariat od 1846 roku), obejmującym Nubię, Sudan egipski i terytorium na południe do Jezior (z prawie 100 000 000 mieszkańców). Swoją wielką pracę rozpoczął zaledwie od dwóch misji: El-Obeid (Kordofan) i Chartum. Wkrótce dołączyły do nich kolejne: Berber, Delen i Malbes (niedaleko El-Obeid). W 1877 roku został wikariuszem apostolskim Afryki Środkowej i tytularnym biskupem Klaudiopolis. Zmarł 10 października 1881 roku w Chartumie.

Kult i dziedzictwo

Jego śmierć została uznana za "wielką stratę" przez papieża Leona XIII. Comboni wzbudził zainteresowanie Europy misjami murzyńskimi, pięciokrotnie podróżując z Afryki do Europy, aby zdobyć misjonarzy i fundusze. Dzięki bliskiej znajomości z Khedive i gubernatorem Sudanu skutecznie walczył z handlem niewolnikami. Jego "Istituto" od 1894 roku działa jako Kongregacja Synów Najświętszego Serca, kontynuując pracę w Afryce Środkowej. W 1907 roku misję wspierało 29 kapłanów, 23 braci i 35 sióstr służących 11 kościołom, 9 szkołom i 6 domom dziecka.

"Był 'geniuszem języka' (kardynał Simeoni), mistrzem sześciu języków europejskich, arabskiego i dialektów murzynów dinka, bari i nuba."

Ikonografia

Źródło nie zawiera informacji o ikonografii świętego.

Źródła

• "Piano per la rigenerazione dell' Africa" (Turyn, 1864) – Daniel Comboni
• "Quadro storico delle Scoperte Africane" (1880) – Daniel Comboni
• Prace Mitterrutznera na temat dialektów Dinka i Bari (Brixen, 1866, 1867) – oparte na rękopisach Comboniego
• Encyklopedia Katolicka – hasło "Daniel Comboni"