College of Saint Bonaventure — biografia, kult i znaczenie

Kolegium św. Bonawentury, założone 14 lipca 1879 roku w Quaracchi niedaleko Florencji, jest ważnym ośrodkiem edukacyjnym i kulturalnym Zakonu Braci Mniejszych. Jego powstanie wiąże się z potrzebą odnowy duchowej i intelektualnej franciszkanów w XIX wieku. Quaracchi, znane jako centrum działalności literackiej zakonu, stało się miejscem, gdzie kształtowano przyszłych liderów Kościoła.

Życiorys

Kolegium św. Bonawentury zostało założone przez ks. w celu odnowy duchowej i intelektualnej franciszkanów. Od samego początku było ważnym ośrodkiem edukacyjnym, kształcącym przyszłych liderów Kościoła. Więcej w artykule: Historia Kolegium św. Bonawentury: Od Florencji do Współczesności.

Duchowość i nauczanie

Kolegium św. Bonawentury kładzie nacisk na duchowość franciszkańską, inspirowaną nauczaniem św. Bonawentury. Jego program edukacyjny obejmuje zarówno aspekty teologiczne, jak i praktyczne, przygotowując studentów do służby w Kościele. Więcej w artykule: Duchowość i nauczanie w Kolegium św. Bonawentury.

Kult i patronat

Św. Bonawentura jest patronem Kolegium i jego duchowym przewodnikiem. Kult św. Bonawentury jest żywy wśród studentów i wykładowców, a jego nauczanie jest centralnym elementem programu edukacyjnego. Więcej w artykule: Kult św. Bonawentury w Kolegium.

Dziedzictwo i znaczenie

Kolegium św. Bonawentury odegrało kluczową rolę w odnowie franciszkańskiej w XIX wieku i nadal jest ważnym ośrodkiem edukacyjnym i kulturalnym. Jego dziedzictwo jest widoczne w licznych publikacjach naukowych i duchowych, które wpływają na współczesne życie Kościoła. Więcej w artykule: Dziedzictwo Kolegium św. Bonawentury.

Zobacz też

Opracowanie hagiograficzne

**Kolegium św. Bonawentury**

W Quaracchi, niedaleko Florencji we Włoszech, słynnym jako centrum działalności literackiej Zakonu Braci Mniejszych, zostało założone 14 lipca 1879 roku przez ks. Bernardina del Vago, arcybiskupa Sardes, wówczas generała zakonu. Pierwszym dyrektorem i przełożonym kolegium był ojciec Fidelis z Fauny, pod którego uczonym i energicznym kierownictwem zainaugurowano nowe wydanie dzieł św. Bonawentury. Po jego śmierci w 1881 roku ojca Fidelisa zastąpił Ignacy Jeiler z prowincji saskiej. Oprócz bycia człowiekiem głębokiej pobożności, ojciec Jeiler posiadał dogłębną znajomość scholastycznej filozofii i teologii, zwłaszcza św. Bonawentury, i był tym samym znakomicie przygotowany do podjęcia dzieła swojego poprzednika. Na dwa lata przed swoją śmiercią w 1904 roku ojca Jeilera zastąpił Leonard Lemmens, już dobrze znany z licznych wkładów w historię franciszkańską. Seria dzieł, które w ostatnich latach zostały opublikowane w Quaracchi, a zredagowane przez "Patres editores", jak są zwykle nazywani, przyniosła im godną pozazdroszczenia reputację w zakresie krytycznej nauki. Na czele tych, obok "Opera Omnia" św. Bonawentury, stoją "Analecta Franciscana", w większej części zredagowane przez Kwinkcjana Mullera, O.F.M. (zm. 1902), które zawierają zbiór kronik dotyczących wczesnej historii zakonu, a z których dotychczas (1885-1907) ukazały się cztery tomy. Oprócz nich, "Bibliotheca Franciscana scholastica medii aevi", której trzy tomy zostały opublikowane (1903-04), oraz "Bibliotheca Franciscana ascetica medii aevi", zainaugurowana w 1904 roku krytycznym wydaniem pism św. Franciszka, zobowiązały badacza literatury średniowiecznej do wdzięczności wobec braci z Quaracchi. Oprócz kontynuowania "Annales" Waddinga, którego dwudziesty piąty tom ukazał się w 1899 roku, Ojcowie kolegium zredagowali szereg innych publikacji o charakterze czysto dewocyjnym i literackim. W 1903 roku podjęto się nowego krytycznego wydania dzieła Aleksandra z Hales, które ma być kontynuowane przez innych franciszkańskich scholastyków. "Acta Ordinis", miesięcznik po łacinie i oficjalny organ zakonu, oraz nowe "Archivum Franciscano-Historicum" są publikowane w Quaracchi.

St. Anthony's Almanac (1906); CARMICHAEL in The Month (Jan., 1904).

STEFAN M. DONOVAN

Źródła