Cardinal Jean-François-Paul-Gondi de Retz — biografia, kult i znaczenie
Życiorys
Jean-François-Paul-Gondi de Retz urodził się w 1614 roku na zamku Montmirail. Jego ojciec, owdowiawszy, wstąpił do Oratorium i przez pewien czas był spowiednikiem Anny Austriaczki, królowej Francji. Młody Gondi odebrał staranne wykształcenie, co pozwoliło mu na rozpoczęcie kariery kościelnej. W 1643 roku został biskupem Luksemburga, a w 1652 roku objął godność arcybiskupa Paryża. Jako arcybiskup, de Retz stał się jednym z najważniejszych duchownych we Francji, wpływając na politykę kościelną i państwową.
De Retz był postacią kontrowersyjną. Z jednej strony, był gorliwym obrońcą katolicyzmu i przeciwnikiem jansenizmu, z drugiej zaś, angażował się w dworskie intrygi i konflikty z władzą królewską. Jego działalność polityczna była często krytykowana, ale nie zmniejszało to jego wpływów. Zmarł w Paryżu w 1679 roku, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo.
Duchowość i nauczanie
De Retz był znany ze swojej gorliwości religijnej i zaangażowania w sprawy Kościoła. Jego nauczanie koncentrowało się na obronie tradycyjnych wartości katolickich i sprzeciwie wobec nowych prądów teologicznych, takich jak jansenizm. Był zwolennikiem silnej władzy papieskiej i kontrreformacji, co czyniło go ważnym sojusznikiem Stolicy Apostolskiej we Francji.
Jego duchowość była głęboko zakorzeniona w tradycji katolickiej, a jego działalność duszpasterska miała na celu umocnienie wiary wśród wiernych. De Retz był również autorem wielu pism teologicznych i homilii, które miały duży wpływ na życie religijne Francji.
Kult i patronat
Chociaż de Retz nie został formalnie kanonizowany, jego postać jest otoczona pewnym kultem wśród wiernych i historyków. Jego działalność jako arcybiskupa Paryża i obrońcy katolicyzmu sprawiła, że stał się symbolem oporu przeciwko reformom i nowym prądom religijnym. Jego pisma i nauczanie są nadal studiowane przez teologów i historyków Kościoła.
Dziedzictwo i znaczenie
Dziedzictwo de Retza jest złożone i wielowymiarowe. Jako arcybiskup Paryża, odegrał kluczową rolę w kształtowaniu życia religijnego i politycznego Francji w XVII wieku. Jego kontrowersyjne decyzje i zaangażowanie w dworskie intrygi sprawiły, że pozostaje postacią fascynującą i dyskutowaną. Jego wkład w obronę katolicyzmu i kontrreformację jest niezaprzeczalny, a jego pisma i nauczanie nadal mają znaczenie dla zrozumienia historii Kościoła.
Zobacz też
Opracowanie hagiograficzne
**Arcybiskup Paryża**Urodzony na zamku Montmirail w październiku 1614 roku, zmarł w Paryżu 24 sierpnia 1679 roku. Jego ojciec, owdowiawszy, wstąpił do Oratorium i przez pewien czas (1643) był spowiednikiem Anny Austriaczki. Retz był przeznaczony do stanu duchownego, chociaż, jak sam oświadcza, „nie miał ani upodobania, ani usposobienia” do niego; jego wychowawcą był św. Wincenty à Paulo. Młodość miał burzliwą, nie wolną od romansów. Zdobył jednak solidne wykształcenie, nauczył się siedmiu języków, studiował literaturę świecką i duchowną, a z lektury Plutarcha i Salustiusza rozwinął w sobie dziki pociąg do republikańskich maksym i do roli konspiratora. Pociąg ten ujawnił się, gdy w wieku osiemnastu lat napisał książkę o spisku Fieschiego. Naśladował włoskiego autora Mascardiego, ale o ile Mascardi potępiał spisek, młody Retz go pochwalał. W latach 1638–1641 brał pewien udział w intrygach hrabiego de Soissons przeciwko Richelieu; później, po śmierci hrabiego w bitwie pod La Marfée (6 lipca 1641), Retz poświęcił się ostatecznie karierze duchownej. Ludwik XIII na łożu śmierci mianował go koadiutorem swego wuja, Gondiego, arcybiskupa Paryża; 31 stycznia 1644 roku Retz został konsekrowany w Notre Dame, otrzymując tytuł arcybiskupa Koryntu. Wkrótce zyskał popularność w Paryżu dzięki swoim kazaniom i sposobowi reformowania księży diecezji. Popularność ta ściągnęła na niego wrogość Mazarina, zwłaszcza gdy w 1649 roku przyłączył się do ruchu tak zwanej Frondy przeciwko temu ministrowi. Umiał podburzyć chłopów przeciwko kardynałowi, parlamentowi i księciu Orleanu. Nienawidził jednak Condégo, przywódcy książąt Frondy, równie mocno jak Mazarina, a gdy książę de Condé otwarcie zbuntował się przeciwko królowi, Retz przyłączył się do stronnictwa dworskiego.
21 września 1651 roku Ludwik XIV poinformował go, że Innocenty X mianował go kardynałem. Od tego czasu Retz obiecał wierność rodzinie królewskiej i dotrzymał słowa, kontynuując jednak swój sprzeciw wobec Mazarina. Mazarin, chcąc go wygnać z dworu, mianował go „Dyrektorem Spraw Francuskich w Rzymie”. Retz odmówił i, jak ujął to Bossuet, „nadal groził zwycięskiemu faworytowi surowym i nieustraszonym obliczem”. Z inspiracji Mazarina Ludwik XIV (16 grudnia 1652) podpisał nakaz aresztowania Retza. Ten poddał się i został uwięziony w Vincennes. Po śmierci wuja 21 marca 1654 roku Retz, choć więzień, objął w posiadanie arcybiskupstwo paryskie przez pełnomocnika. Wkrótce zrzekł się go w zamian za kilka opactw i został przeniesiony do zamku w Nantes, w oczekiwaniu na przyjęcie przez Innocentego X jego abdykacji. Uciekł, popłynął do Hiszpanii, następnie udał się do Rzymu, gdzie Innocenty X chciał, aby zachował arcybiskupstwo paryskie. Jako zbieg na obcej ziemi pozostał następnie jako arcybiskup w Rzymie, skąd kierował duchowieństwem paryskim, wbrew Mazarinowi, za pomocą licznych listów, które Mazarin kazał kolejno palić przez kata. Odegrał decydującą rolę w konklawe, które w 1655 roku wybrało Aleksandra VII. Jego wpływy w Rzymie przeciwstawiały się wpływom Lionne’a, ambasadora Francji. Owładnięty duchem politycznych intryg, zastajemy go w latach 1658–1661 podróżującego po Niemczech i Holandii oraz interesującego się restauracją Stuartów. Spór między Retzem a Mazarinem zakończył się dopiero śmiercią kardynała; a ponieważ Ludwik XIV, nawet po śmierci Mazarina, nie chciał, aby Retz powrócił do Paryża jako arcybiskup, Retz ostatecznie zrzekł się swojej stolicy biskupiej w 1662 roku, otrzymując w zamian opactwo Saint-Denis, którego dochód w wysokości 120 000 liwrów był dwukrotnie wyższy niż dochód arcybiskupstwa. Osiadł na zamku w Commercy.
Niejednokrotnie odgrywał aktywną rolę w sporach między Ludwikiem XIV a Rzymem. To on, podczas konfliktu między Ludwikiem XIV a Aleksandrem VII dotyczącego rezerwacji Hostii, doradził Ludwikowi XIV zajęcie Awinionu. W latach 1665 i 1666 był związany z trudnościami wynikającymi z bull Aleksandra VII przeciwko dwóm orzeczeniom Sorbony, które były wymierzone w dwie publikacje infallibilistyczne. Bezskutecznie próbował nakłonić papieża do oświadczenia, że nauki antyinfallibilistyczne nie są heretyckie, ale udało mu się zapobiec rzuceniu przez Aleksandra VII ekskomuniki na parlament, który połączył siły z Sorboną; następnie uzyskał potępienie przez Indeks jednej z dwóch publikacji potępionych przez Sorbonę i zinterpretował ten akt jako swego rodzaju pośrednie odrzucenie bull wymierzonych przeciwko Sorbonie. W swoim memoriale o Kolegium Kardynalskim, napisanym we wrześniu 1666 roku, dowodził, że Kościół powszechny na swoich konklawe powinien być reprezentowany przez kardynałów wybranych ze wszystkich krajów chrześcijaństwa. Memoriał ten oraz depesze pisane do Ludwika XIV i ministra Lionne’a są arcydziełami języka dyplomatycznego. Brał znaczący udział w konklawe, które wybrały Klemensa IX i Klemensa X, a nawet uzyskał osiem głosów na konklawe w 1676 roku, które wybrało Innocentego XI. Zmarł trzy lata później podczas pobytu w Paryżu. Jego pamiętniki, które zaczął pisać w 1671 roku, zostały opublikowane po raz pierwszy w 1717 roku; kilka angielskich tłumaczeń powstało w latach 1723, 1764 i 1774. Jego język jest godny podziwu za swój urok i giętkość; ze względu na głębię poglądów politycznych i zwięzłość myśli moralnych porównywano go do Tacyta. Pragnienie intryg i przygód stanowiło podstawę jego charakteru. Człowiek o niezwykłych zdolnościach, był przede wszystkim politykiem kościelnym, a nie duchownym.
Dzieła kardynała de Retz, wyd. FEILLET, GOURDAULT I CHANTELAUZE (10 tomów, Paryż, 1870-96) CHANTELAUZE, Le Cardinal de Retz et l'Affaire du Chapeau (2 tomy, Paryż, 1877); TENŻE, Le Cardinal de Retz et ses Missions diplomatiques à Rome (Paryż, 1879); TENŻE, Saint-Vincent de Paul et les Gondi (Paryż, 1882); GAZIER, Les dernières années du Cardinal de Retz (Paryż, 1876).
GEORGES GOYAU.