Bolonia jest głównym miastem we Włoszech, w prowincji o tej samej nazwie, liczącym około 150 000 mie

Życiorys

Bolonia jest głównym miastem we Włoszech, w prowincji o tej samej nazwie, liczącym około 150 000 mieszkańców. Została założona przez Etrusków, którzy nazywali ją Felsiną. Później wpadła w ręce Boii, plemienia galijskiego, i od tego czasu przybrała nazwę Bononia, skąd pochodzi obecna forma. Regiony wokół miasta zostały zniszczone przez ciągłe wojny, a w 189 r. p.n.e. Rzymianie założyli kolonię, którą August powiększył i upiększył.

Po tym, jak Bizancjum złamało władzę Gotów we Włoszech, Bolonia należała do egzarchatu Rawenny (536). Dzięki darowiźnie Pepina Bolonia stała się częścią dziedzictwa Stolicy Apostolskiej, ale podczas zamieszek IX wieku została odebrana papieżom. Na początku IX wieku została zniszczona podczas najazdów Węgrów. Otto I zrobił wiele, aby przywrócić miasto do dawnego stanu, dając mu przywilej uchwalania własnych praw i uczynienia go bezpośrednio zależnym od władzy cesarskiej. Bolonia była wówczas rządzona przez konsulów.

Podczas walk między imperium a papieżami miasto przejęło rolę tego ostatniego i umożliwiło utrzymanie swojej niepodległości, co zostało zdecydowanie uznane przez Henryka V w 1122 roku. Bolonia była jedną z pierwszych, która dołączyła do Ligi Lombardzkiej. Od 1153 roku rządziły nią podesty, którzy w większości byli obcokrajowcami.

Od przystąpienia Fryderyka II Bolonia została podzielona na dwie frakcje: Gwelfów i Gibelinów, z których pierwsza była w większości. 26 maja 1249 r. mieszkańcy Bolonii w bitwie pod Fossalto podbili wojska Fryderyka II pod dowództwem króla Enzo (Ezzelino); sam Enzo został wzięty do niewoli, a ani groźby, ani obietnice Fryderyka nie przyniosły mu zabezpieczenia wolności. Pozostał w niewoli aż do śmierci, jedenaście lat później, chociaż przez resztę czasu był zawsze traktowany z największym szacunkiem.

W 1276 r., w celu dokładniejszego zabezpieczenia wolności wspólnotowej, mieszkańcy Bolonii oddali się pod opiekę Stolicy Apostolskiej, a papież Mikołaj III wysłał do nich jako legata swojego bratanka Berotoldo Orsiniego, któremu również zlecił pogodzenie przeciwnych frakcji. W XIV wieku przewaga władzy znajdowała się w rękach rodziny Pepoli, ale później przeszła do Viscontich z Mediolanu, którzy naprzemiennie z rodziną Bentivoglio trzymali wodze władzy. W odstępach czasu papieże próbowali uznać swój autorytet, inaczej miasto spontanicznie uznawało ich suwerenność (1327-34; 1340-47; 1360-76, dzięki wysiłkom kardynała Albornoza; 1377-1401; 1403-11, podczas pontyfikatu Jana XXIII; 1412-16; 1420-28, pod dowództwem kardynała Condulmera).

Na początku XV wieku doszło do częstych powstań ludowych przeciwko szlachcie. W latach 1443-1506 trzech członków rodziny Bentivoglio zastąpiło się nawzajem jako mistrzowie Bolonii. W 1506 roku Juliusz II włączył Romanię do państw papieskich, włączając w to Bolonię; miasto zachowało jednak duży stopień autonomii gminnej. Władza papieska była powierzona legatowi, który na początku był generalnie kardynałem, później jednak tylko biskupem tytularnym. W 1796 roku Bolonia została okupowana przez Francuzów i stała się częścią Republiki Cisalpińskiej, a następnie Królestwa Włoskiego. W 1814 r. zajęli ją Austriacy, którzy w 1815 przywrócili ją papieżowi.

Kult i dziedzictwo

Od czasu jej przywrócenia pod władzę papieską, Bolonia była sceną serii głębokich przemian. Miasto, będące ważnym ośrodkiem uniwersyteckim i kulturalnym, zachowało swoją pozycję jako kluczowe miasto Państwa Kościelnego aż do zjednoczenia Włoch. Jego dziedzictwo obejmuje bogatą historię walk o niepodległość i autonomię, a także rolę w konfliktach między Gwelfami a Gibelinami. Bolonia jest również znana z założenia jednego z najstarszych uniwersytetów w Europie.

"Bolonia była jedną z pierwszych, która dołączyła do Ligi Lombardzkiej."

Źródła

Tekst pochodzi z "Encyklopedii katolickiej" (hasło: Bolonia).