Św. Bernardino Campi

Św. Bernardino Campi

Św. Bernardino Campi (1522–ok. 1590) był włoskim malarzem Szkoły Lombardzkiej, znanym z doskonałych portretów i fresków sakralnych. Zmarł około 1590 roku w Reggio, pozostawiając po sobie wpływ na sztukę włoską XVI wieku.

Życiorys

Bernardino Campi urodził się w 1522 roku w Cremonie. Jego ojciec, Pietro Campi, był złotnikiem i pierwszym nauczycielem chłopca. Gdy Bernardino zobaczył rysunki Tycjana, grafiki i projekty gobelinów, porzucił sztukę plastyczną, aby studiować malarstwo. W Cremonie był uczniem Giulio Campiego, a później w Mantui uczył się u Ippolito Corty.

Zaczął malować w wieku dziewiętnastu lat i wkrótce wyróżnił się swoimi mistrzami. Głęboko pod wrażeniem dzieł Correggio, Tycjana, Rafaela i Romana, starał się zjednoczyć ich zasługi w jeden „styl”. Ostatecznie wypracował własny energiczny styl, namalował doskonałe portrety i ozdobił wiele kościołów w Lombardii. Gdy dodał Cezara do jedenastu Cezarów Tycjana, trudno było odróżnić jego obraz od obrazu wielkiego Wenecjanina.

Jego arcydzieło znajduje się w Cremonie w kopule S. Sigismondo, gdzie przedstawił mnogość świętych i błogosławionych wraz z ich symbolami. Tę niesamowitą kompozycję ukończył w ciągu siedmiu miesięcy, a figury wydają się mieć naturalne rozmiary, choć mają dziesięć stóp wysokości. W 1580 lub 1584 opublikował w Cremonie „Parere sopra la pittura”, książkę pełną cennych informacji dla artysty.

„Ta niesamowita kompozycja, wykazująca wielką wynalazek, różnorodność i harmonię, ukończył w ciągu siedmiu miesięcy; i tak skutecznie poradził sobie z rysunkiem i perspektywą, że figury wydają się mieć naturalne rozmiary, podczas gdy mają dziesięć stóp wysokości.”

Bernardino miał wielu uczniów, a jego wpływ na sztukę włoską w XVI wieku był najbardziej zdrowy i orzeźwiający. Został pochowany w San Prospero w Reggio, kościele, który podczas śmierci zajmował się dekorowaniem freskami.

Kult i dziedzictwo

Św. Bernardino Campi jest czczony jako malarz, który wniósł znaczący wkład w sztukę sakralną Lombardii. Jego dzieła zdobią liczne kościoły, a jego wpływ na uczniów i następców był znaczący. Do jego godnych uwagi prac należą:

• „Zejście z krzyża” w galerii Brera w Mediolanie
• „Mater Delorosa” w Luwrze w Paryżu
• Freski w kopule S. Sigismondo w Cremonie

Ikonografia

W ikonografii św. Bernardino Campi przedstawiany jest jako malarz z pędzlem i paletą, często w otoczeniu świętych i aniołów. Jego freski charakteryzują się harmonią, różnorodnością i doskonałym rysunkiem, a postacie wydają się naturalnych rozmiarów.

Źródła

• Crowe i Cavalcaselle, Historia malarstwa w północnych Włoszech, II
• Burckhardt, Przewodnik artystyczny po malarstwie we Włoszech (Londyn, 1883)
• Jameson, Sztuka sakralna i legendarna (Londyn, 1850)
• Blanc, Histoire des peintres de toutes les écoles: Ecole Lombarde (Paryż, 1877)
• Hunt, L. (1908). Bernardino Campi. W Encyklopedii Katolickiej. Nowy Jork: Robert Appleton Company. https://www.newadvent.org/cathen/03224a.htm