Antoni Baldinucci urodził się 19 czerwca 1665 roku we Florencji. 21 kwietnia 1681 roku wstąpił do To

Bł. Antoni Baldinucci (ur. 19 czerwca 1665 we Florencji, zm. 6 listopada 1717) był włoskim jezuitą i misjonarzem ludowym, znanym z niezwykle surowych i widowiskowych metod ewangelizacji. Dekret o jego beatyfikacji został wydany 23 kwietnia 1893 roku, po 140 latach od rozpoczęcia procesu kościelnego.

Życiorys

Antoni Baldinucci urodził się 19 czerwca 1665 roku we Florencji. 21 kwietnia 1681 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, a 28 października 1695 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po odbyciu trzeciego roku okresu próbnego rozpoczął karierę misyjną w Monte Santo.

Głównym polem jego pracy były miasta Frascati i Viterbo, gdzie – z wyjątkiem kilku bardziej odległych miejsc – działał do końca życia. Jego metody nauczania miały niezwykle surowy i widowiskowy charakter. Organizował wspaniałe procesje, które prowadziły z różnych części kraju do miejsca misji; wielu uczestników nosiło korony cierniowe i biczowało się w trakcie marszu. Podczas głoszenia kazań Baldinucci często nosił krzyż i był obciążony ciężkimi łańcuchami, a także chodził wśród ludzi, biczując się do krwi. Ćwiczenia kończyły się paleniem na placu publicznym kart, kości, instrumentów muzycznych i innych przedmiotów.

Zawsze nosił ze sobą cudowny obraz Madonny, który niesiono przed nim podczas przejść. Propagowanie nabożeństwa do Najświętszej Dziewicy było jednym z jego głównych celów. Aby zachować porządek wśród ogromnych tłumów, zatrudniał wielu świeckich pomocników, których nazywał deputati. Często byli to ludzie o złej reputacji, których celowo wybierał, aby ich pojednać i nawrócić. Jego praca wśród duchowieństwa odznaczała się wielką roztropnością i sukcesem. Pomimo nieustannych kazań, znalazł czas na napisanie dwóch cykli kazań wielkopostnych, zebranie materiałów do wielu innych, skomponowanie setek dyskursów oraz prowadzenie ogromnej korespondencji.

Wpływ jego apostolstwa na pobudliwych ludzi, wśród których pracował, był zdumiewający. Czasami, zbliżając się do miasta, znajdował tłumy pokrywające mury w oczekiwaniu na jego przybycie. Po dwudziestu latach pracy zmarł w wieku pięćdziesięciu dwóch lat.

Kult i dziedzictwo

Baldinucci został uznany za świętego w opinii publicznej jeszcze za życia. Oficjalny proces kościelny rozpoczął się w 1753 roku, a dekret o jego beatyfikacji został wydany 23 kwietnia 1893 roku. Jego szczególne metody misyjne tłumaczy się jako najlepiej dostosowane do ówczesnego otoczenia i czasów, w których działał.

„Jego szczególne metody można wytłumaczyć jako te najlepiej dostosowane do jego otoczenia i czasów.”

Ikonografia

Źródło nie zawiera informacji na temat ikonografii bł. Antoniego Baldinucciego.

Źródła

• Goldie, Życie B. Anthony'ego Baldinucciego (Londyn, 1894)
• Vanucci, Vita del Beato A. Baldinucci (Rzym, 1893)
• Galuzzi, Życie Baldinucciego (Rzym, 1720)
• Budrioli, Summarium (Florencja)
• Bartholomew Pace, S.J. (towarzysz Baldinucciego), Dowody, Kazanie, s. 116
• Campbell, T. (1907). Bl. Anthony Baldinucci. W Encyklopedii Katolickiej. Nowy Jork: Robert Appleton Company. https://www.newadvent.org/cathen/02219b.htm