Achard de Saint-Victor — biografia, kult i znaczenie

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Achard de Saint-Victor** Kanoniczny regularny, opat Saint-Victor w Paryżu i biskup Avranches, ur. ok. 1100; zm. 1172. Według niektórych autorytetów miał być pochodzenia angielskiego, według innych – ze szlacheckiej normandzkiej rodziny de Pertins z Domfront. Ukończył studia w szkole Saint-Victor i wstąpił tam do klasztoru. Po śmierci (1155) pierwszego opata, Gilduina, został wybrany na opróżnione stanowisko, w czasie gdy królewskie opactwo było niemal u szczytu swej chwały i potęgi. Dwa lata później kapituła katedralna w Séez, złożona z kanoników regularnych, wybrała Acharda na swojego biskupa, a wybór ten został należycie zatwierdzony przez Hadriana IV. Jednak Henryk II interweniował i narzucił swojego kapelana Frogiera, czyli Rogera. Niemniej późniejsze stosunki między Achardem a Plantagenetem były dość serdeczne, a opat wykorzystywał swoje wpływy na dworze angielskim, aby zmusić królewskiego skarbnika, Ryszarda z Ely, do wypłacenia na rzecz ubogich pewnych sum pieniędzy, które bezprawnie zatrzymywał; jego list do Henryka II w tej sprawie zachował się do dziś. Gdy w 1162 roku Achard został wyniesiony na opróżnioną stolicę biskupią w Avranches, Henryk nie sprzeciwił się jego konsekracji, a w tym samym roku biskup Achard był ojcem chrzestnym jego córki Eleonory, urodzonej w Domfront. Jednak król francuski, Ludwik VII, bynajmniej nie był zadowolony, widząc tak wybitną postać Kościoła paryskiego przechodzącą na terytorium normandzkie, co widać z listu, który wówczas wystosował do przeora Saint-Victor. W 1163 roku Achard przebywał w Anglii, asystując przy uroczystym przeniesieniu relikwii Edwarda Wyznawcy w Opactwie Westminsterskim. Głównym pomnikiem jego dziesięcioletniego episkopatu było premonstrateńskie Opactwo Trójcy Świętej w Lucernie, którego kamień węgielny położył (9? 1164) i gdzie na własną prośbę został pochowany z tym prostym napisem: „Hic jacet Achardus episcopus cujus caritate ditata est paupertas nostra”. Jego bracia z Saint-Victor uczcili jego pamięć następującymi wersami: „Huju oliva domus, Anglorum gloria cleri-Jam dignus celesti luce foveri-Felix Achardus florens etate senile-Presul Abrincensis ex hoc signature ovili”. Nie najmniejszym klejnotem w koronie Acharda jest pamięć o jego niezachwianej przyjaźni dla świętego Tomasza Becketa przez wszystkie lata jego prześladowań. W kronikach Saint-Victor Achard nazywany jest „Błogosławionym”. Jeden traktat (oryginał łaciński i XVIII-wieczny przekład francuski) Acharda zachował się w Bibliothèque Nationale w Paryżu. Jest to długi komentarz lub kazanie o Kuszeniu Chrystusa na pustyni, w którym Achard omawia siedem stopni samozaparcia, które nazywa siedmioma pustyniami duszy. Haureau w swoim „Histoire littéraire du Maine”, I, cytuje kilka fragmentów i określa ten traktat jako „prawdziwy kawałek stylu”. BUTLER, Lives of the Saints, 2 maja; STANTON, Menology (Londyn i Nowy Jork, 1892); BONNARD, Histoire de l'Abbaye Royale de St. Victor de Paris (Paryż, 1907); PENNOTTO, Hist. Cleric. Canon. (Rzym, 1642).

Źródła

• Wikipedia — Achard de Saint-Victor