Abbey of Saint Remy — biografia, kult i znaczenie

**Opactwo Świętego Remigiusza** Założone w Reims przed 590 rokiem. Jego wczesne dzieje są bardzo niejasne; początkowo była to mała kaplica pod wezwaniem św. Krzysztofa, która zyskała wielką sławę, gdy w 553 roku pozyskała relikwie św. Remigiusza, a dary od pobożnych ofiarodawców zaczęły napływać obficie. Do IX wieku opactwo posiadało około 700 domen i było być może najbogatszym we Francji. Wydaje się prawdopodobne, że pierwszymi strażnikami relikwii byli księża świeccy, których jednak zastąpili benedyktyni. Od 780 do 945 roku arcybiskupi Reims byli jego opatami. To tam Karol Wielki przyjął Leona III. W 1005 roku opat Aviard podjął się odbudowy kościoła św. Remigiusza, a prace trwały nieprzerwanie przez dwadzieścia lat, lecz potem runęły. Opat Teodoryk wzniósł wspaniałą bazylikę, którą w 1049 roku Leon IX konsekrował i nadał jej wiele szczególnych przywilejów. Szkoły i biblioteka cieszyły się w średniowieczu tak wielką sławą, że Aleksander III napisał list polecający do opata Piotra. Arcybiskupi Reims oraz kilku książąt – Karloman, brat Karola Wielkiego, Henryk Orleański (zm. ok. 1653) oraz kilku królów, Ludwik IV i Lotar – zostało pochowanych w klasztorze. Wśród znakomitych mężów opactwa można wymienić: Henryka Lotaryńskiego (1622-1641), który w 1642 roku przyłączył opactwo do Kongregacji św. Maura; J. Mikołaja Colberta (1665), późniejszego arcybiskupa Rouen; Karola Maurycego Le Tellier (1680-1710); oraz Józefa de Rothechouart, mianowanego opatem przez króla w 1745 roku. Gallia Christiana, IX (1751) 219-239; VARIY, Statuty opactwa św. Remigiusza w Arch. legisl. Reims, I (1844), 165-99; GUERARD, Poliptyk opactwa św. Remigiusza (Paryż, 1853); POUSSIN, Monografia opactwa św. Remigiusza (Reims, 1854); MOLINIER, Obit. Franc. (Paryż, 1890), 194; CHEVALIER, Sakramentarze i martyrologia opactwa św. Remigiusza w Bibl. Liturg., VII (Paryż, 1900), 305-57; LECESTRE, Opactwa, przeoraty i klasztory męskie we Francji (Paryż, 1902), 12.

Źródła

• Wikipedia — Abbey of Saint Remy