Abbey of Saint-Ouen — biografia, kult i znaczenie

**Katolicka Encyklopedia (1913)/Opactwo Świętego Ouen** Położone w Rouen we Francji, opactwo to było benedyktyńskim klasztorem o wielkiej starożytności, sięgającym wczesnego okresu merowińskiego. Jego założenie przypisywano różnie, między innymi Chlotarowi I i świętej Klotyldzie, ale nie ma wystarczających dowodów, aby rozstrzygnąć tę kwestię. Początkowo było poświęcone świętemu Piotrowi, gdy pochowano tam ciało świętego Ouen, arcybiskupa Rouen (zm. 678); nazwa świętego Piotra i świętego Ouen stała się powszechna, a ostatecznie pozostał tylko święty Ouen. Historia opactwa, udokumentowana od roku 1000, nie przedstawia niczego nadzwyczajnego. Lista opatów znajduje się w "Gallia Christiana" XI, 140. W 1660 roku klasztor został przyłączony do Kongregacji Świętego Maura, a gdy został skasowany w 1794 roku, wspólnota liczyła dwadzieścia cztery osoby. Główne znaczenie Saint-Ouen leży w jego wspaniałym kościele, który przewyższa katedrę w Rouen rozmiarem i pięknem, a jest jednym z niewielu wśród większych francuskich kościołów całkowicie ukończonych. Obecny budynek, trzeci lub czwarty na tym samym miejscu, został rozpoczęty w 1318 roku przez opata Jeana Roussela, który do czasu swojej śmierci, dwadzieścia jeden lat później, ukończył prezbiterium z kaplicami w stylu dekorowanym oraz znaczną część transeptów. Nawa i wieża środkowa, o bardziej płomienistym projekcie, zostały ukończone na początku XVI wieku według pierwotnego planu. Nieszczęśliwie zachodnia fasada, która została zaplanowana według unikalnego i najpiękniejszego projektu, pozostała niedokończona. Chociaż nic nie mogło być prostsze niż wykonanie wciąż istniejących oryginalnych projektów, całość starego dzieła została zburzona około połowy ubiegłego wieku, a na jej miejsce postawiono brzydki, pretensjonalny nowoczesny projekt. Wewnątrz kościół ma 416 stóp długości, 83 stopy szerokości i 104 stopy wysokości, a wieża środkowa, zwieńczona misterną ośmioboczną latarnią, ma 285 stóp wysokości. Wewnątrz efekt jest niezwykle lekki i pełen wdzięku, "okna zdają się pochłaniać całą litych ścianę", a dach spoczywa po prostu na filarach i przyporach, a przestrzenie między nimi to ogromne masy szkła. Na szczęście większość starego szkła została zachowana, a jego srebrzysta biel i klejnoty kolorów nadają ostateczny szlif jednemu z najpiękniejszych wnętrz na świecie. POMMERAYE, *Histoire de l'abbaye royale de S.-Ouen de Rouen* (Rouen, 1662); *Gallia Christiana*, XI (Paryż, 1759), 135-55; *Antiqua statuta archimonasterii Rotomagensis S. Audoeni* w MARTENE, *Thes. nov. anecdot.* (Paryż, 1717), IV, 1205; *Chronique des abbés de S. Ouen de Rouen*, wyd. MICHEL (Rouen, 1840); GILBERT, *Description historique de l'église de St-Ouen de Rouen* (Rouen, 1822); COOK, *The story of Rouen* (Londyn, 1899). G. ROGER HUDLESTON

Źródła

• Wikipedia — Abbey of Saint-Ouen