Redemptoris Mater

IOANNES PAULUS S. II REDEMPTORIS MATER O Najświętszej Maryi Panny w życiu Kościoła Pielgrzymkowego Czcigodni bracia i drodzy synowie i córki, zdrowie i błogosławieństwo apostolskie. WPROWADZENIE 1. Matka Odkupiciela ma dokładne miejsce w planie zbawienia, ponieważ „kiedy nadszedł czas w pełni, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z niewiasty, urodzonego pod prawem, aby odkupił tych, którzy byli pod prawem, abyśmy otrzymali adopcję jako synów. A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał Ducha swego Syna do naszych serc, wołając: Abba! Ojcze! „(Gal 4:4-6) Tymi słowami apostoła Pawła, które Sobór Watykański II podejmuje na początku swojego traktowania Najświętszej Maryi Panny 1, również pragnę rozpocząć moją refleksję nad rolą Maryi w tajemnicy Chrystusa oraz nad jej czynną i wzorową obecnością w życiu Kościoła. Są to bowiem słowa, które wspólnie celebrują miłość Ojca, misję Syna, dar Ducha, rolę kobiety, z której narodził się Odkupiciel, i nasze własne boskie synowanie w tajemnicy „pełni czasu”. „2 Ta „pełnia” wskazuje na moment ustalony z wieczności, kiedy Ojciec posłał swego Syna, „aby ten, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Oznacza błogosławiony moment, kiedy Słowo, które „było z Bogiem... stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,1,14) i stało się naszym bratem. Wyznacza ona moment, w którym Duch Święty, który już wlał pełnię łaski w Maryję z Nazaretu, ukształtował w jej dziewiczym łonie ludzką naturę Chrystusa. Ta „pełnia” oznacza moment, w którym wraz z wejściem wieczności w czasie sam czas zostaje odkupiony, a wypełnienie tajemnicą Chrystusa staje się ostatecznie „czasem zbawienia”. Wreszcie ta „pełnia” oznacza ukryty początek drogi Kościoła. W liturgii Kościół pozdrawia Maryję z Nazaretu jako własny początek Kościoła, 3 gdyż w przypadku Niepokalanego Poczęcia Kościół widzi w swej najszlachetniejszej osobie zbawczą łaskę Wielkanocną, przejawiającą się w swoim najszlachetniejszym członku. Przede wszystkim w Wcieleniu spotyka Chrystusa i Maryję nierozerwalnie połączonych: Tego, który jest Panem i Głową Kościoła, i Tego, który, wypowiadając pierwszy fiat Nowego Przymierza, zapowiada stan Kościoła jako małżonka i matki. 2. Wzmocniony obecnością Chrystusa (por. Mt 28, 20), Kościół wędruje w czasie w kierunku zakończenia wieków i idzie na spotkanie z Panem, który przychodzi. Lecz na tej drodze — i pragnę o tym powiedzieć od razu — podąża ścieżką, którą już przeszła Maryja Dziewica, która „posuwała się w pielgrzymce wiary i wiernie wytrwała w jedności ze swoim Synem aż do krzyża. „4 Te bardzo bogate i sugestywne słowa biorę z Konstytucji Lumen gentium, która w swojej końcowej części zawiera jasne podsumowanie doktryny Kościoła o Matce Chrystusa, którą czci jako swoją umiłowaną Matkę i jako wzór w wierze nadziei i miłości. Krótko po Soborze mój wielki poprzednik Paweł VI postanowił dalej mówić o Najświętszej Dziewicy. W Encyklice Christi Matri, a następnie w adhortacjach apostolskich Signum Magnum i Marialis Cultus 5 wyjaśnił podstawy i kryteria szczególnej czci, jaką Matka Chrystusa otrzymuje w Kościele, a także różne formy nabożeństwa maryjnego — liturgicznego, ludowego i prywatnego — odpowiadające duchowi wiary. 3. Okolicznością, która teraz skłania mnie do ponownego podjęcia tego tematu, jest perspektywa zbliżającego się roku 2000, w którym dwumiesięczny jubileusz narodzin Jezusa Chrystusa jednocześnie kieruje nasze spojrzenie ku Jego Matce. W ostatnich latach pojawiły się różne opinie sugerujące, że należałoby poprzedzić tę rocznicę podobny Jubileusz w obchodach narodzin Maryi. W rzeczywistości, chociaż nie można ustalić dokładnego punktu chronologicznego określenia daty narodzin Maryi, Kościół nieustannie zdawał sobie sprawy, że Maryja ukazała się na horyzoncie historii zbawienia przed Chrystusem.6 Faktem jest, że kiedy „pełnia czasu” zbliżała się definitywnie — zbawcze nadejście Emmanuela, ta, która od wieczności była przeznaczona na Jego Matkę, istniała już na ziemi. Fakt, że „poprzedziła” przyjście Chrystusa, co roku znajduje odzwierciedlenie w liturgii Adwentu. Jeśli więc porównamy do tego starożytnego historycznego oczekiwania Zbawiciela te lata, które zbliżają nas do końca drugiego tysiąclecia po Chrystusie i początku trzeciego, staje się w pełni zrozumiałe, że w obecnym okresie pragniemy zwrócić się w szczególny sposób do niej, tej, która w „nocy” oczekiwania adwentowego zaczęła świecić jak prawdziwa „Gwiazda Poranna” (Stella Matutina). Bo jak ta gwiazda, wraz z „świtem”, poprzedza wschód słońca, tak Maryja od czasu swego Niepokalanego Poczęcia poprzedziła przyjście Zbawiciela, wschodzenie „Słońca Sprawiedliwości” w dziejach rodzaju ludzkiego. Jej obecność pośród Izraela — obecność tak dyskretna, że prawie niezauważona przez oczy współczesnych — błyszczała bardzo wyraźnie przed Wiecznym, który powiązał tę ukrytą „córkę Syjonu” (por. Zef 3,14; Zef 2,10) z planem zbawienia obejmującym całą historię ludzkości. Dlatego też, pod koniec tego tysiąclecia, my, chrześcijanie, którzy wiemy, że opatrznościowy plan Trójcy Przenajświętszej jest centralną rzeczywistością Objawienia i wiary, odczuwamy potrzebę podkreślenia wyjątkowej obecności Matki Chrystusa w historii, zwłaszcza w tych ostatnich latach poprzedzających rok 2000. 4. Sobór Watykański II przygotowuje nas do tego, przedstawiając w swoim nauczaniu Matkę Bożą w tajemnicy Chrystusa i Kościoła. Jeśli prawdą jest, jak głosi sam Sobór, 8 że „tylko w tajemnicy Słowa Wcielonego przyjmuje światło tajemnica człowieka”, to zasadę tę należy zastosować w sposób bardzo szczególny do tej wyjątkowej „córki rodzaju ludzkiego”, tej niezwykłej „kobiety”, która stała się Matką Chrystusa. Tylko w tajemnicy Chrystusa jest w pełni wyjaśniona jej tajemnica. W ten sposób Kościół starał się ją interpretować od samego początku: tajemnica Wcielenia pozwoliła mu przeniknąć i coraz jaśniej wyjaśnić tajemnicę Matki Słowa Wcielonego. Sobór w Efezie (431) miał decydujące znaczenie dla wyjaśnienia tego faktu, ponieważ podczas tego Soboru, ku wielkiej radości chrześcijan, prawda o Boskim macierzyństwie Maryi została uroczyście potwierdzona jako prawda wiary Kościoła. Maryja jest Matką Bożą (= Theotókos), ponieważ mocą Ducha Świętego poczęła w swoim dziewiczym łonie i przyniosła na świat Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który jest z jednej istoty z Ojcem. 9 „Syn Boży... narodzony z Dziewicy Maryi... naprawdę stał się jednym z nas” 10 został człowiekiem. W ten sposób przez tajemnicę Chrystusa na horyzoncie wiary Kościoła świeci w pełni tajemnica Jego Matki. Z kolei dogmat o Boskim macierzyństwie Maryi był dla Soboru Efezkiego i jest dla Kościoła jak pieczęć na dogmie Wcielenia, w którym Słowo rzeczywiście przyjmuje naturę ludzką w jedność swojej osoby, nie usuwając tej natury. 5. Sobór Watykański II, przedstawiając Maryję w tajemnicy Chrystusa, znajduje również drogę do głębszego zrozumienia tajemnicy Kościoła. Maryja, jako Matka Chrystusa, jest w szczególny sposób zjednoczona z Kościołem, „który Pan ustanowił jako swoje własne ciało. 11 Znaczące jest to, że tekst soborowy umieszcza tę prawdę o Kościele jako Ciele Chrystusa (zgodnie z nauczaniem Listów Pawła) w bliskiej odległości do prawdy, że Syn Boży „przez moc Ducha Świętego narodził się z Maryi Dziewicy. Rzeczywistość Wcielenia znajduje swego rodzaju rozszerzenie w tajemnicy Kościoła — Ciała Chrystusa. I nie można myśleć o rzeczywistości Wcielenia bez odniesienia się do Maryi, Matki Słowa Wcielonego. W tych rozważaniach pragnę jednak rozważyć przede wszystkim tę „pielgrzymkę wiary”, w której „przeniosła się Najświętsza Dziewica”, wiernie zachowując swoją jedność z Chrystusem.12 W ten sposób „podwójna więź” łącząca Matkę Bożą z Chrystusem i Kościołem nabiera znaczenia historycznego. Nie chodzi też tylko o historię życia Matki Dziewicy, jej osobistej drogi wiary i „lepszej części”, która jest jej w tajemnicy zbawienia; jest to również kwestia historii całego Ludu Bożego, wszystkich tych, którzy biorą udział w tej samej „pielgrzymce wiary”. „ Sobór wyraża to, gdy w innym fragmencie stwierdza, że Maryja „przeszła wcześniej”, stając się „wzorem Kościoła w kwestii wiary, miłości i doskonałego zjednoczenia z Chrystusem. [13]” To „wyprzedzanie” jako postać lub wzór nawiązuje do intymnej tajemnicy Kościoła, który realizuje i realizuje swoją misję zbawczą, łącząc w sobie, jak Maryja rozpoznała, cechy matki i dziewicy. Jest dziewicą, która „zachowuje całkowitą i czystą wierność, którą obiecała swojemu małżonkowi” i „sama staje się matką”, ponieważ „rodzi w nowe i nieśmiertelne życie dzieci, które są poczęte z Ducha Świętego i urodzone z Boga. „14 6. Wszystko to odbywa się w wielkim procesie historycznym, porównywalnym z „podróżą”. „Pielgrzymka wiary wskazuje na historię wewnętrzną, to znaczy historię dusz. Ale jest to także historia wszystkich istot ludzkich, poddanych tu na ziemi przemijaniu i część wymiaru historycznego. W następnych rozważaniach chcemy skoncentrować się przede wszystkim na teraźniejszości, która sama w sobie nie jest jeszcze historią, ale która mimo to nieustannie ją kształtuje, także w sensie historii zbawienia. Tutaj otwiera się szeroka perspektywa, w której Najświętsza Maryja Dziewica nadal „idzie przed” ludem Bożym. Jej wyjątkowa pielgrzymka wiary jest stałym punktem odniesienia dla Kościoła, dla jednostek i wspólnot, dla narodów i narodów, a w pewnym sensie dla całej ludzkości. Rzeczywiście trudno jest obejmować i zmierzyć jego zasięg. Sobór podkreśla, że Matka Boża jest już eschatologicznym wypełnieniem Kościoła: „W Najświętszej Dziewicy Kościół osiągnął już doskonałość, dzięki której istnieje bez plam i zmarszczek (por. Ef 5, 27)”, a jednocześnie Sobór mówi, że „naśladowcy Chrystusa wciąż dążą do zwiększenia świętości poprzez pokonanie grzechu i wznoszą oczy na Maryję, która świeci na całą wspólnotę Wybór jako wzór cnót. 15 Pielgrzymka wiary nie należy już do Matki Syna Bożego: uwielbiona u boku swego Syna w niebie Maryja przekroczyła już próg między wiarą a tą wizją, która jest „twarzą w twarz” (1 Kor 13, 12). Jednocześnie jednak w tym eschatologicznym spełnieniu Maryja nie przestaje być „Gwiazdą Morza” (Maris Stella) 16 dla wszystkich, którzy wciąż są na drodze wiary. Jeśli zwrócą na nią wzrok ze swej ziemskiej egzystencji, czynią to dlatego, że „Syn, którego urodziła, jest tym, którego Bóg umieścił jako pierworodnego wśród wielu braci” (Rz 8, 29), a także dlatego, że „w narodzinach i rozwoju” tych braci „współpracuje z macierzyńską miłością. „18 CZĘŚĆ I - MARYJA W TAJEMNICY CHRYSTUSA 1. Pełen łaski 7. „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który błogosławił nas w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebieskich” (Ef 1, 3). Te słowa Listu do Efezjan ukazują wieczny plan Boga Ojca, Jego plan zbawienia człowieka w Chrystusie. Jest to plan uniwersalny, który dotyczy wszystkich mężczyzn i kobiet stworzonych na obraz i podobieństwo Boga (por. Rdz 1, 26). Tak jak wszyscy są włączeni do dzieła stwórczego Boga „na początku”, tak wszyscy są wiecznie włączeni do Boskiego planu zbawienia, który ma zostać całkowicie objawiony, w „pełni czasu”, wraz z ostatecznym przyjściem Chrystusa. W rzeczywistości Bóg, który jest „Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa” - oto kolejne słowa tego samego Listu - „wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i bezwinni przed Nim. Przeznaczył nas w miłości, abyśmy byli Jego synami przez Jezusa Chrystusa, zgodnie z celem Jego woli, na chwałę Jego chwalebnej łaski, którą swobodnie obdarzył nas w Umiłowanym. W Nim mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie naszych winy według bogactwa łaski Jego” (Ef 1, 4-7). Boski plan zbawienia, który został nam w pełni objawiony wraz z przyjściem Chrystusa, jest wieczny. I zgodnie z nauką zawartą w Liście właśnie cytowanym i w innych Listach Pawła (por. Kol 1, 12-14; Rz 3, 24; Gal 3, 13; 2 Kor 5, 18-29), jest ona również wiecznie związana z Chrystusem. Obejmuje wszystkich, ale zastrzega szczególne miejsce dla „kobiety”, która jest Matką tego, której Ojciec powierzył dzieło zbawienia. 19 Jak mówi Sobór Watykański II, „jest już proroczo zapowiedziana w obietnicy złożonej naszym pierwszym rodzicom po upadku w grzech” (por. Księga Rodzaju 3, 15). „Podobnie jest Dziewicą, która ma począć i urodzić syna, którego imię będzie nazywane Emanuelem” - zgodnie ze słowami Izajasza (por. 7, 14) 20 W ten sposób Stary Testament przygotowuje tę „pełnię czasu”, kiedy Bóg „posłał swego Syna, zrodzonego z niewiasty..., abyśmy otrzymali adopcję jako synów. Przyjście Syna Bożego na świat jest wydarzeniem zapisanym w pierwszych rozdziałach Ewangelii według Łukasza i Mateusza. 8. Maryja zostaje ostatecznie wprowadzona w tajemnicę Chrystusa poprzez to wydarzenie: Zwiastowanie przez anioła. Dzieje się to w Nazarecie, w konkretnych okolicznościach historii Izraela, ludu, który jako pierwszy otrzymał Boże obietnice. Boski posłaniec mówi do Dziewicy: „Zdrowaś, pełna łaski, Pan jest z tobą” (Łk 1, 28). Maryja „była bardzo zaniepokojona tym powiedzeniem i zastanawiała się, jakie to może być pozdrowienie” (Łk 1, 29): co mogłyby oznaczać te niezwykłe słowa, a w szczególności wyrażenie „pełen łaski” (kecharitoméne). Jeśli chcemy wspólnie z Maryją rozmyślać nad tymi słowami, a zwłaszcza nad wyrażeniem „pełen łaski”, możemy znaleźć znaczące echo w zacytowanym powyżej fragmencie Listu do Efezjan. A jeśli po ogłoszeniu niebiańskiego posłańca Dziewica z Nazaretu jest również nazywana „błogosławioną wśród kobiet” (por. Łk 1, 42), to z powodu tego błogosławieństwa, którym napełnił nas „Bóg Ojciec” „w niebiańskich miejscach, w Chrystusie. Jest to błogosławieństwo duchowe, które jest przeznaczone dla wszystkich ludzi i które niesie w sobie pełnię i uniwersalność („każde błogosławieństwo”). Wypływa ona z tej miłości, która w Duchu Świętym jednoczy współistotnego Syna z Ojcem. Jednocześnie jest błogosławieństwem wylanym przez Jezusa Chrystusa na historię ludzkości aż do końca: na wszystkich ludzi. To błogosławieństwo odnosi się jednak do Maryi w szczególnym i wyjątkowym stopniu, ponieważ Elżbieta została powitana jako „błogosławiona wśród kobiet”. „ Podwójne pozdrowienie wynika z faktu, że w duszy tej „córki Syjonu” objawia się w pewnym sensie cała „chwała łaski”, ta łaska, którą „Ojciec... dał nam w swoim umiłowanym Synu. Albowiem posłaniec wita Maryję jako „pełną łaski”; nazywa ją tak, jakby to było jej prawdziwe imię. Nie nazywa jej własnym ziemskim imieniem: Miryam (= Maryja), ale tym nowym imieniem: „pełna łaski. „Co oznacza ta nazwa? Dlaczego archanioł zwraca się w ten sposób do Dziewicy z Nazaretu? W języku biblijnym „łaska” oznacza szczególny dar, który według Nowego Testamentu ma swoje źródło właśnie w trynitarnym życiu samego Boga, Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8). Owocem tej miłości jest „wybór”, o którym mówi List do Efezjan. Wybór ten ze strony Boga jest wiecznym pragnieniem zbawienia człowieka poprzez udział w jego własnym życiu (por. 2 Pt 1,4) w Chrystusie: jest zbawieniem poprzez udział w życiu nadprzyrodzonym. Efekt tego wiecznego daru, tej łaski wyboru człowieka przez Boga, jest jak ziarno świętości lub źródło, które wznosi się w duszy jako dar od samego Boga, który przez łaskę daje życie i świętość wybranym. W ten sposób spełnia się, to znaczy następuje „błogosławieństwo” człowieka „z każdym duchowym błogosławieństwem”, że „bycie Jego adoptowanymi synami i córkami... w Chrystusie”, w Tym, który jest wiecznie „umiłowanym Synem” Ojca. Kiedy czytamy, że Posłaniec zwraca się do Maryi jako „pełnej łaski”, kontekst Ewangelii, który łączy objawienia i starożytne obietnice, pozwala nam zrozumieć, że wśród wszystkich „duchowych błogosławieństw w Chrystusie” jest to szczególne „błogosławieństwo”. W tajemnicy Chrystusa jest obecna jeszcze „przed stworzeniem świata” jako ta, którą Ojciec „wybrał” jako Matkę swego Syna we Wcieleniu. Co więcej, wraz z Ojcem Syn wybrał ją, powierzając ją wiecznie Duchowi świętości. W zupełnie szczególny i wyjątkowy sposób Maryja jest zjednoczona z Chrystusem i podobnie jest wiecznie umiłowana w tym „umiłowanym Synu”, tym Synu, który jest jednym z Ojcem, w którym skoncentrowana jest cała „chwała łaski”. Jednocześnie jest i pozostaje całkowicie otwarta na ten „dar z góry” (por. J 1, 17). Jak naucza Sobór, Maryja „wyróżnia się wśród ubogich i pokornych Pana, którzy ufnie oczekują i otrzymują od Niego zbawienie. „22 9. Jeśli pozdrowienie i imię „pełne łaski” mówią to wszystko, w kontekście zapowiedzi anioła odnoszą się przede wszystkim do wyboru Maryi na Matkę Syna Bożego. Ale jednocześnie „pełnia łaski” wskazuje na całą nadprzyrodzoną mnóstwo, z której korzysta Maryja, będąc wybrana i przeznaczona do bycia Matką Chrystusa. Jeśli ten wybór ma fundamentalne znaczenie dla realizacji zbawczych planów Bożych dla ludzkości, a jeśli wieczny wybór w Chrystusie i powołanie do godności dzieci adoptowanych jest przeznaczeniem każdego, to wybór Maryi jest całkowicie wyjątkowy i wyjątkowy. Stąd też osobliwość i wyjątkowość jej miejsca w tajemnicy Chrystusa. Boski posłaniec mówi do niej: „Nie bój się, Maryjo, ponieważ znalazłaś łaskę u Boga. I oto poczęjesz w swoim łonie i urodzisz syna, a nazywasz jego imię Jezus. Będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego” (Łk 1,30-32). A kiedy Dziewica, zaniepokojona tym niezwykłym pozdrowieniem, pyta: „Jak to będzie, skoro nie mam męża? „otrzymuje od anioła potwierdzenie i wyjaśnienie poprzednich słów. Gabriel mówi do niej: „Duch Święty przyjdzie na ciebie, a moc Najwyższego przyćmi cię; dlatego dziecko, które się urodzi, będzie nazwane świętym, Synem Bożym” (Łk 1, 35). Zwiastowanie jest zatem objawieniem tajemnicy Wcielenia na samym początku jej wypełnienia na ziemi. Zbawcze oddanie Boga samego siebie i swojego życia, w pewien sposób całemu stworzeniu, ale bezpośrednio człowiekowi, osiąga jeden ze swoich szczytów w tajemnicy Wcielenia. Jest to rzeczywiście najwyższy punkt spośród wszystkich darów łaski udzielanych w dziejach człowieka i wszechświata: Maryja jest „pełna łaski”, ponieważ właśnie w Niej dokonuje się i wypełnia Wcielenie Słowa, hipostatyczne zjednoczenie Syna Bożego z naturą ludzką. Jak mówi Sobór, Maryja jest „Matką Syna Bożego. W rezultacie jest również ulubioną córką Ojca i świątynią Ducha Świętego. Z powodu tego daru wzniosłej łaski znacznie przewyższa wszystkie inne stworzenia, zarówno w niebie, jak i na ziemi. „23 10. List do Efezjan, mówiący o „chwale łaski”, którą „Bóg, Ojciec... obdarzył nam w swoim umiłowanym Synu”, dodaje: „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew” (Ef 1, 7). Zgodnie z przekonaniem sformułowanym w uroczystych dokumentach Kościoła, ta „chwała łaski” objawia się w Matce Bożej poprzez fakt, że została „odkupiona w bardziej wzniosły sposób. 24 Dzięki bogactwu łaski umiłowanego Syna, dzięki odkupieńczym zasługom Tego, który chciał stać się Jej Synem, Maryja została zachowana z dziedzictwa grzechu pierworodnego. 25 W ten sposób, od pierwszego momentu poczęcia, czyli o swoim istnieniu, należała do Chrystusa, uczestnicząc w łasce zbawczej i uświęcającej oraz w miłości, która ma swój początek w „Umiłowanym”, Syna Ojca Przedwiecznego, który przez Wcielenie stał się jej własnym Synem. W konsekwencji, dzięki mocy Ducha Świętego, w porządku łaski, która jest udziałem w Boskiej naturze, Maryja otrzymuje życie od Tego, któremu ona sama, w porządku ziemskiego pokolenia, dała życie jako matka. Liturgia nie waha się nazwać ją „matką swego Stwórcy” 26 i pozdrawiać ją słowami, które Dante Alighieri umieszcza na ustach św. Bernarda: „córko Twojego Syna. 27 A ponieważ Maryja otrzymuje to „nowe życie” z pełnią odpowiadającą miłości Syna do Matki, a tym samym odpowiadającą godności Bożego macierzyństwa, anioł w Zwiastowaniu nazywa ją „pełną łaski. „ 11. W zbawczym planie Trójcy Przenajświętszej tajemnica Wcielenia stanowi nadmierne wypełnienie obietnicy złożonej człowiekowi przez Boga po grzechu pierworodnym, po pierwszym grzechu, którego skutki uciskają całą ziemską historię człowieka (por. Rdz 3,15). I tak przychodzi na świat Syn, „nasienie kobiety”, który zmiażdży zło grzechu w samym jego początkach: „zmiażdży głowę węża. Jak widzimy ze słów protoewangelii, zwycięstwo Syna Niebiańskiego nie nastąpi bez ciężkiej walki, walki, która ma rozciągać się przez całą historię ludzkości. Ta „wrogość”, przepowiedziana na początku, została potwierdzona w Apokalipsie (księgi ostatnich wydarzeń Kościoła i świata), w której powraca znak „kobiety”, tym razem „ubranej w słońce” (Ap 12, 1). Maryja, Matka Słowa Wcielonego, znajduje się w samym centrum tej wrogości, tej walki, która towarzyszy historii ludzkości na ziemi i historii samego zbawienia. W tym centralnym miejscu ta, która należy do „słabych i ubogich Pana”, nosi w sobie, jak żaden inny członek rodzaju ludzkiego, tę „chwałę łaski”, którą Ojciec „obdarzył nam w swoim umiłowanym Synu”, i ta łaska określa niezwykłą wielkość i piękno całej Jej istoty. Tak więc Maryja pozostaje przed Bogiem, a także przed całą ludzkością, jako niezmienny i nienaruszalny znak Bożego wyboru, o którym mowa w liście Pawła: „W Chrystusie... wybrał nas... przed założeniem świata,... przeznaczył nas..., abyśmy byli Jego synami” (Ef 1, 4, 5). Wybór ten jest potężniejszy niż jakiekolwiek doświadczenie zła i grzechu, niż cała ta „wrogość”, która wyznacza historię człowieka. W tej historii Maryja pozostaje znakiem pewnej nadziei. 2. Błogosławiona, która uwierzyła 12. Zaraz po opowiadaniu o Zwiastowaniu Ewangelista Łukasz prowadzi nas śladami Dziewicy z Nazaretu w kierunku „miasta Judy” (Łk 1, 39). Według uczonych miastem to współczesne Ain Karim, położone w górach, niedaleko Jerozolimy. Maria przybyła tam „w pośpiechu”, aby odwiedzić Elżbietę, swoją krewną. Powód jej wizyty znajduje się również w tym, że podczas Zwiastowania Gabriel szczególnie wspomniał o Elżbiecie, która w podeszłym wieku poczęła syna przez męża Zachariasza, mocą Boga: „twoja córka Elżbieta w podeszłym wieku również poczęła Syna; i to jest szósty miesiąc z nią, która została nazwana jałową. Albowiem u Boga nic nie będzie niemożliwe” (Łk 1,36-37). Boski posłaniec mówił o tym, co dokonano w Elżbiecie, aby odpowiedzieć na pytanie Maryi. „Jak to będzie, skoro nie mam męża? „(Łk 1, 34) Ma ona przejść właśnie przez „moc Najwyższego”, tak jak miało to miejsce w przypadku Elżbiety, a tym bardziej. Dlatego poruszona miłością Maryja udaje się do domu swojej krewnej. Kiedy Maryja wchodzi, Elżbieta odpowiada na jej pozdrowienie i czuje, jak dziecko skacze w jej łonie, i będąc „napełnionym Duchem Świętym”, wita Maryję głośnym wołaniem: „Błogosławiona jesteś wśród kobiet i błogosławiony owoc twojego łona! (por. Łk 1,40-42) Okrzyk lub aklamacja Elżbiety miała następnie stać się częścią Zdrowaś Maryjo, jako kontynuacja pozdrowienia anioła, stając się w ten sposób jedną z najczęściej używanych modlitw Kościoła. Ale jeszcze bardziej znaczące są słowa Elżbiety w następującym pytaniu: „A dlaczego jest mi to dane, aby matka mego Pana przyszła do mnie? „(Łk 1, 43) Elżbieta świadczy o Maryi: rozpoznaje i głosi, że przed Ną stoi Matka Pana, Matka Mesjasza. Syn, którego Elżbieta nosi w łonie swego, również uczestniczy w tym świadectwie: „Dziecko w łonie moim skaczało z radości” (Łk 1, 44). To dziecko jest przyszłym Janem Chrzcicielem, który w Jordanie wskaże Jezusa jako Mesjasza. Chociaż każde słowo pozdrowienia Elżbiety jest pełne znaczenia, zdają się mieć fundamentalne znaczenie jej ostatnie słowa: „I błogosławiona ta, która uwierzyła, że spełni się to, co zostało jej powiedziane od Pana” (Łk 1, 45). 28 Słowa te można powiązać z małym „pełnym łaski” pozdrowienia anioła. Oba te teksty ukazują istotną treść mariologiczną, a mianowicie prawdę o Maryi, która stała się rzeczywiście obecna w tajemnicy Chrystusa właśnie dlatego, że „uwierzyła”. Pełnia łaski ogłoszona przez anioła oznacza dar samego Boga. Wiara Maryi, głoszona przez Elżbietę podczas Nawiedzenia, wskazuje, jak Dziewica z Nazaretu odpowiedziała na ten dar. 13. Jak naucza Sobór, „posłuszeństwo wiary” (Rz 16, 26; por. Rz 1, 5; 2 Kor 10, 5-6) musi być dane Bogu, który objawia, posłuszeństwo, dzięki któremu człowiek swobodnie powierza Bogu całą swoją jaźń. 29 Ten opis wiary znalazł doskonałą realizację w Maryi. „Decydującym” momentem było Zwiastowanie, a słowa Elżbiety: „I błogosławiona ta, która uwierzyła” odnoszą się przede wszystkim do tej właśnie chwili. Rzeczywiście, podczas Zwiastowania Maryja całkowicie powierzyła się Bogu, z „pełnym poddaniem się intelektu i woli”, manifestując „posłuszeństwo wiary” temu, który przemawiał do niej przez swojego posłańca. 31 Odpowiedziała zatem całym swoim ludzkim i kobiecym „Ja”, a ta odpowiedź wiary obejmowała zarówno doskonałą współpracę z „łaską Bożą, która poprzedza i wspiera”, jak i doskonałą otwartość na działanie Ducha Świętego, który „nieustannie” dopełnia wiarę dzięki swoim darom. „32 Słowo Boga żywego, ogłoszone Maryi przez anioła, odnosiło się do niej: „A oto poczęjesz w swoim łonie i urodzisz syna” (Łk 1, 31). Przyjmując to zapowiedź, Maryja miała stać się „Matką Pana” i miała się w Niej wypełnić boska tajemnica Wcielenia: „Ojciec miłosierdzia chciał, aby zgoda z góry wyznaczonej Matki poprzedziła Wcielenie. 33 A Maryja wyraża zgodę na to, gdy usłyszała wszystko, co posłaniec ma do powiedzenia. Ona mówi: „Oto ja jestem służebnicą Pana; niech mi będzie według słowa twego” (Łk 1, 38). Ten fiat Maryi - „niech będzie dla mnie” - był decydujący na poziomie ludzkim dla osiągnięcia boskiej tajemnicy. Jest pełna harmonia ze słowami Syna, który zgodnie z Listem do Hebrajczyków mówi do Ojca, gdy przychodzi na świat: „Nie pragnąłeś ofiar i ofiar, ale ciało, które dla mnie przygotowałeś... Oto przyszedłem wypełniać Twoją wolę, Boże” (Hbr 10,5-7). Tajemnica Wcielenia została wypełniona, gdy Maryja wypowiedziała swój fiat: „Niech mi będzie według twojego słowa”, co umożliwiło, o ile zależało od niej w Boskim planie, spełnienie pragnienia Jej Syna. Maryja wypowiedziała ten fiat w wierze. W wierze powierzyła się Bogu bez zastrzeżeń i „całkowicie poświęciła się jako służebnica Pana osobie i pracy swego Syna. 34 I jak nauczali Ojcowie Kościoła, poczęła tego Syna w swoim umyśle, zanim poczęła Go w swoim łonie: właśnie w wierze! 35 Słusznie więc Elżbieta chwali Maryję: „I błogosławiona jest ta, która uwierzyła, że spełni się to, co zostało jej powiedziane od Pana. Te słowa już się spełniły: Maryja z Nazaretu przedstawia się u progu domu Elżbiety i Zachariasza jako Matka Syna Bożego. Oto radosne odkrycie Elżbiety: „Matka mojego Pana przychodzi do mnie”! 14. Wiarę Maryi można porównać do wiary Abrahama, którego św. Paweł nazywa „naszym ojcem w wierze” (por. Rz 4, 12). W zbawczej ekonomii objawienia Bożego wiara Abrahama stanowi początek Starego Przymierza; wiara Maryi podczas Zwiastowania rozpoczyna Nowe Przymierze. Tak jak Abraham „w nadziei wierzył przeciw nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów” (por. Rz 4, 18), tak Maryja, podczas Zwiastowania, wyznała swoje dziewictwo („Jak to będzie, skoro nie mam męża? „) wierzyła, że dzięki mocy Najwyższego, dzięki mocy Ducha Świętego, stanie się Matką Syna Bożego zgodnie z objawieniem anioła: „Dziecko, które się urodzi, będzie nazwane świętym, Synem Bożym” (Łk 1, 35). Jednak słowa Elżbiety „I błogosławiona ta, która uwierzyła” nie dotyczą tylko tej szczególnej chwili Zwiastowania. Z pewnością Zwiastowanie jest momentem kulminacyjnym wiary Maryi w oczekiwanie na Chrystusa, ale jest także punktem wyjścia, od którego rozpoczyna się cała „droga ku Bogu”, cała pielgrzymka wiary. I na tej drodze, w wybitny i prawdziwie heroiczny sposób — z coraz większym heroizmem wiary — spełni się „posłuszeństwo”, które wyznaje słowu Bożego Objawienia. „Posłuszeństwo wiary” Maryi podczas całej jej pielgrzymki będzie pokazywać zaskakujące podobieństwa do wiary Abrahama. Podobnie jak Patriarcha Ludu Bożego, tak Maryja, podczas pielgrzymki swego synowskiego i macierzyńskiego fiata, „w nadziei wierzyła przeciw nadziei. Szczególnie na niektórych etapach tej podróży błogosławieństwo udzielone jej, „która uwierzyła”, będzie objawione ze szczególną żywotnością. Wierzyć oznacza „oddać się” prawdzie słowa Boga żywego, wiedząc i pokornie rozpoznając „jak niezbadane są Jego sądy i jak niewykrywalne są Jego drogi” (Rz 11, 33). Maryja, która przez wieczną wolę Najwyższego stoi, można powiedzieć, w samym centrum tych „niewykrywalnych dróg” i „niezbadanych sądów” Boga, dostosowuje się do nich w ciemnym świetle wiary, przyjmując w pełni i gotowym sercem wszystko, co jest nakazane w Bożym planie. 15. Kiedy Maryja usłyszy o Synu, którego Matką ma się stać i któremu „da imię Jezus” (= Zbawiciel), dowiaduje się również, że „Pan Bóg da mu tron swego ojca Dawida” i że „będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a królestwu jego nie będzie końca” (Łk 1, 32-33). Nadzieja całego Izraela była skierowana ku temu. Obiecany Mesjasz ma być „wielkim”, a niebiański posłaniec zapowiada również, że „będzie wielki” — wielki zarówno przez noszenie imienia Syna Najwyższego, jak i przez fakt, że ma przyjąć dziedzictwo Dawida. On ma być więc królem, ma królować „nad domem Jakuba. Maryja dorastała pośród tych oczekiwań swego ludu: czy w chwili Zwiastowania mogłaby odgadnąć istotne znaczenie słów anioła? A jak można zrozumieć to „królestwo”, które „nie będzie miało końca”? Choć przez wiarę mogła w tej chwili dostrzec, że jest matką „Króla Mesjasza”, odpowiedziała jednak: „Oto Ja jestem służebnicą Pana; niech mi będzie według słowa twego” (Łk 1, 38). Od pierwszej chwili Maryja wyznała przede wszystkim „posłuszeństwo wiary”, porzucając się znaczeniu nadanym słowom Zwiastowania przez Tego, od którego pochodzą: sam Bóg. 16. Później, nieco dalej tą drogą „posłuszeństwa wiary”, Maryja słyszy inne słowa: te, które Symeon wypowiedział w świątyni jerozolimskiej. Było teraz czterdzieści dni po narodzinach Jezusa, kiedy zgodnie z przykazaniami Prawa Mojżesza Maryja i Józef „przyprowadzili go do Jerozolimy, aby go przedstawić Panu” (Łk 2, 22). Narodziny miały miejsce w warunkach skrajnego ubóstwa. Wiemy od Łukasza, że kiedy z okazji spisu powszechnego nakazanego przez władze rzymskie Maryja udała się z Józefem do Betlejem, nie znajdując „miejsca w karczmie”, urodziła swego Syna w stajni i „położyła go w żłobie” (por. Łk 2, 7). Człowiek sprawiedliwy i bogobojny, zwany Symeonem, pojawia się na tym początku „drogi” wiary Maryi. Jego słowa, sugerowane przez Ducha Świętego (por. Łk 2, 25-27), potwierdzają prawdę Zwiastowania. Czytamy bowiem, że wziął w ramiona dziecko, któremu, zgodnie z rozkazem anioła, nadano imię Jezus (por. Łk 2, 21). Słowa Symeona pasują do znaczenia tego imienia, które jest Zbawicielem: „Bóg jest zbawieniem. Zwracając się do Pana, mówi: „Bo moje oczy ujrzały twoje zbawienie, które przygotowałeś przed wszystkimi ludami, światło do objawienia poganom i na chwałę ludowi waszemu Izraelowi” (Łk 2,30-32). Jednocześnie jednak Symeon zwraca się do Maryi następującymi słowami: „Oto dziecko to jest nastawione na upadek i powstanie wielu w Izraelu, i jako znak, któremu się wypowiada, aby objawiły się myśli z wielu serc”; i dodaje bezpośrednio do niej: „i miecz przebije również przez twoją duszę” (por. Łk 2, 34-35). Słowa Symeona rzucają nowe światło na zapowiedź, którą Maryja usłyszała od anioła: Jezus jest Zbawicielem, jest „światłem objawienia” dla ludzkości. Czyż nie to objawiło się w pewien sposób w noc Bożego Narodzenia, kiedy pasterze przychodzą do stajni (por. Łk 2, 8-20)? Czyż nie to miało się jeszcze wyraźniej objawiać w przyjściu Mędrców ze Wschodu (por. Mt 2,1-12)? Ale jednocześnie, na samym początku swego życia, Syn Maryi i Jego Matka wraz z Nim doświadczą w sobie prawdy tych innych słów Symeona: „znaku, któremu wypowiadano się przeciwko” (Łk 2, 34). Słowa Symeona wydają się być drugim Zwiastowaniem dla Maryi, ponieważ opowiadają jej o rzeczywistej sytuacji historycznej, w której Syn ma wypełnić swoją misję, a mianowicie w nieporozumieniu i smutku. Chociaż to zapowiedź z jednej strony potwierdza jej wiarę w wypełnienie Boskich obietnic zbawienia, z drugiej strony ujawnia jej również, że będzie musiała żyć posłuszeństwem wiary w cierpieniu, u boku cierpiącego Zbawiciela, i że jej macierzyństwo będzie tajemnicze i smutne. Tak więc, po wizycie Mędrców, którzy przybyli ze Wschodu, po ich hołdzie („upadli i oddali Mu cześć”) i po złożeniu darów (por. Mt 2,11), Maryja wraz z Dzieciątkiem musi uciekać do Egiptu pod opieką Józefa, ponieważ „Herod zamierza szukać dziecka, zniszczyć je” (por. Mt 2,13). I aż do śmierci Heroda będą musieli pozostać w Egipcie (por. Mt 2,15). 17. Kiedy Święta Rodzina powraca do Nazaretu po śmierci Heroda, zaczyna się długi okres ukrytego życia. Ta, „która wierzyła, że spełni się to, co zostało jej powiedziane od Pana” (Łk 1, 45), z dnia na dzień żyje rzeczywistością tych słów. Codziennie u jej boku jest Syn, któremu „nadała imię Jezus”; dlatego w kontakcie z Nim z pewnością używa tego imienia, co nikogo nie zaskoczyłoby, ponieważ imię to było od dawna używane w Izraelu. Maryja wie jednak, że ten, kto nosi imię Jezus, został nazwany przez anioła „Synem Najwyższego” (por. Łk 1, 32). Maryja wie, że poczęła i urodziła go „bez męża” mocą Ducha Świętego, mocą Najwyższego, który ją przyćmił (por. Łk 1, 35), podobnie jak w czasach Mojżesza i patriarchów obłok zakrywał obecność Boga (por. Wj 24, 16; 40, 34-35; I Krl 8, 10-12). Dlatego Maryja wie, że Syn, którego urodziła w sposób dziewiczy, jest właśnie tym „Świętym”, Synem Bożym, o którym mówił do niej anioł. W latach ukrytego życia Jezusa w domu w Nazarecie także życie Maryi jest „ukryte z Chrystusem w Bogu” (por. Kol 3, 3) przez wiarę. Wiara jest bowiem kontaktem z tajemnicą Boga. Każdego dnia Maryja pozostaje w stałym kontakcie z niewypowiedzianą tajemnicą Boga, który stał się człowiekiem, tajemnicą, która przewyższa wszystko, co zostało objawione w Starym Przymierzu. Od momentu Zwiastowania umysł Matki Dziewicy został zainicjowany w radykalną „nowość” Bożego samoobjawienia i został uświadomiony tajemnicy. Jest pierwszą z tych „najmłodszych”, o których pewnego dnia Jezus powie: „Ojcze,... ukryłeś te rzeczy przed mądrymi i rozumnymi i objawiłeś je niemowlętom” (Mt 11, 25). Bo „nikt nie zna Syna oprócz Ojca” (Mt 11, 27). Jeśli tak jest, to jak Maryja może „poznać Syna”? Oczywiście nie zna Go tak, jak Ojciec, a jednak jest pierwszą z tych, którym Ojciec „wybrał, aby Go objawić” (por. Mt 11, 26-27; 1 Kor 2,11). Jeśli jednak od chwili Zwiastowania objawił się Maryi Syn, którego tylko Ojciec zna całkowicie, jako ten, który go rodzi w wiecznym „dzisiaj” (por. Ps 2, 7), to Ona, Jego Matka, jest w kontakcie z prawdą o swoim Synu tylko w wierze i przez wiarę! Jest zatem błogosławiona, ponieważ „uwierzyła” i nadal wierzy dzień po dniu pośród wszystkich prób i przeciwności wrogów niemowlęctwa Jezusa, a następnie w latach ukrytego życia w Nazarecie, gdzie „był im posłuszny” (Łk 2, 51). Był posłuszny zarówno Maryi, jak i Józefowi, ponieważ Józef zajął miejsce swego ojca w oczach ludzi; dlatego Syn Maryi był uważany przez lud za „syna cieśli” (Mt 13, 55). Matka tego Syna, pamiętając o tym, co zostało jej powiedziane podczas Zwiastowania i w kolejnych wydarzeniach, nosi w sobie radykalną „nowość” wiary: początek Nowego Przymierza. To jest początek Ewangelii, radosnej Dobrej Nowiny. Nie jest jednak trudno dostrzec na tym początku szczególny ciężar serca, związany z pewnego rodzaju nocą wiary” — posługiwać się słowami św. Jana z Krzyża, swego rodzaju „zasłony”, przez którą trzeba zbliżyć się do Niewidzialnego i żyć w bliskości z tajemnicą tajemnicą. 36 I tak Maryja przez wiele lat żyła w bliskości z tajemnicą swojego Syna i szła naprzód w swojej pielgrzymce. wiary”, podczas gdy Jezus „wzrósł w mądrości... i w łasce Boga i człowieka” (Łk 2, 52). Boże upodobanie do Niego ukazywało się coraz wyraźniej w oczach ludzi. Pierwszą istotą ludzką, która w ten sposób pozwoliła odkryć Chrystusa, była Maryja, która mieszkała z Józefem w tym samym domu w Nazarecie. Kiedy jednak został znaleziony w Świątyni, a Matka zapytała go: „Synu, dlaczego tak nas traktowałeś? „Dwunastoletni Jezus odpowiedział: „Czy nie wiedzieliście, że muszę być w domu mojego Ojca? Ewangelista dodaje: „A oni (Józef i Maryja) nie rozumieli powiedzenia, które im mówił” (Łk 2,48-50). Jezus wiedział, że „nikt nie zna Syna poza Ojcem” (por. Mt 11, 27); w ten sposób nawet jego Matka, której najpełniej objawiono tajemnicę Jego boskiego synostwa, żyła w bliskości z tą tajemnicą tylko przez wiarę! Żyjąc obok swego Syna pod jednym dachem i wiernie wytrwając „w jedności ze swoim Synem”, „rozwijała się w pielgrzymce wiary”, jak podkreśla Sobór. 37 Tak też w życiu publicznym Chrystusa (por. Mk 3, 21-35) dzień po dniu wypełniało się w niej błogosławieństwo wypowiedziane przez Elżbietę podczas Nawiedzenia: „Błogosławiona, która uwierzyła. „ 18. To błogosławieństwo nabiera pełnego znaczenia, gdy Maryja stoi pod krzyżem swego Syna (por. J 19, 25). Sobór mówi, że stało się to „nie bez Boskiego planu”: „głęboko cierpiąc ze swoim jednorodzonym Synem i łącząc się ze swoim matczynym duchem do Jego ofiary, z miłością wyrażając zgodę na spalenie ofiary, którą urodziła”, Maryja „wiernie zachowała swoją jedność ze swoim Synem aż do Krzyża. 38 Jest to zjednoczenie przez wiarę — ta sama wiara, z którą otrzymała objawienie anioła podczas Zwiastowania. W tym momencie usłyszała także słowa: „Będzie wielki... a Pan Bóg da mu tron swego ojca Dawida, i będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a królestwu jego nie będzie końca” (Łk 1, 32-33). A teraz, stojąc u stóp Krzyża, Maryja jest świadkiem, mówiąc po ludzku, całkowitego zaprzeczenia tych słów. Na tym drzewie krzyża Jej Syn wisi w agonii jak potępiony. „Był pogardzany i odrzucony przez ludzi; człowiek cierpiący... był pogardzany, a my go nie szanowaliśmy”: jak jednego zniszczonego (por. Iz 53, 3—5). Jakże wielkie, jak heroiczne jest zatem posłuszeństwo wiary okazane przez Maryję w obliczu „niezbadanych sądów” Boga! Jakże całkowicie „oddaje się Bogu” bez zastrzeżeń, ofiarując pełną zgodę intelektu i woli” 39 Temu, którego „drogi są niewykrywalne” (por. Rz 11, 33)! I jak potężne jest działanie łaski w jej duszy, jak wszechprzenikający jest wpływ Ducha Świętego oraz Jego światła i mocy! Przez tę wiarę Maryja jest doskonale zjednoczona z Chrystusem w Jego samoopróżnieniu. Albowiem „Chrystus Jezus, który choć był w postaci Boga, nie uznał równości z Bogiem za rzecz, którą należy uchwycić, ale opróżnił się, przyjmując postać sługi, narodził się na podobieństwo ludzi”: właśnie na Golgocie „upokorzył się i stał posłuszny aż do śmierci, nawet śmierci na krzyżu” (por. Flp 2, 5-8). U stóp Krzyża Maryja przez wiarę dzieli się szokującą tajemnicą tego samoopróżnienia. Jest to chyba najgłębsza „kenoza” wiary w historii ludzkości. Przez wiarę Matka uczestniczy w śmierci swego Syna, w Jego odkupieńczej śmierci; ale w przeciwieństwie do wiary uczniów, którzy uciekli, Jej była o wiele bardziej oświecona. Na Golgocie Jezus przez krzyż ostatecznie potwierdził, że jest „znakiem sprzeczności” przepowiedzianym przez Symeona. Równocześnie na Golgocie spełniły się słowa, które Symeon skierował do Maryi: „Miecz przebije również przez twoją własną duszę. „40 19. Tak, naprawdę „błogosławiona ta, która uwierzyła”! Te słowa, wypowiedziane przez Elżbietę po Zwiastowaniu, u stóp Krzyża wydają się odbijać z najwyższą elokwencją, a zawarta w nich moc staje się czymś przenikliwym. Z Krzyża, to znaczy z samego serca tajemnicy Odkupienia, promieniuje i rozprzestrzenia się perspektywa tego błogosławieństwa wiary, które sięga od razu do „początku”. I jako udział w ofierze Chrystusa - nowego Adama - staje się w pewnym sensie przeciwieństwem nieposłuszeństwa i niewiary ucieleśnionej w grzechu naszych pierwszych rodziców. Tak nauczają Ojcowie Kościoła, a zwłaszcza św. Ireneusz, cytowany przez Konstytucję Lumen gentium: „Węzeł nieposłuszeństwa Ewy został rozwiązany przez posłuszeństwo Maryi; co dziewica Ewa związała przez swoją niewiarę, Maryja Dziewica rozluźniła swoją wiarą. 41 W świetle tego porównania z Ewą Ojcowie Kościoła - jak mówi także Sobór - nazywają Maryję „matką żywych” i często mówią o „śmierci przez Ewę, życiu przez Maryję. „42 W wyrażeniu „Błogosławiona, która uwierzyła” słusznie możemy zatem znaleźć swego rodzaju „klucz”, który odblokowuje dla nas najgłębszą rzeczywistość Maryi, którą anioł okrzyknął jako „pełną łaski”. Jeśli jako „pełna łaski” była wiecznie obecna w tajemnicy Chrystusa, to przez wiarę stała się uczestnikiem tej tajemnicy w każdym przedłużeniu swej ziemskiej drogi. „Postępowała w pielgrzymce wiary”, a jednocześnie w sposób dyskretny, ale bezpośredni i skuteczny przedstawiła ludzkości tajemnicę Chrystusa. I nadal to robi. Poprzez tajemnicę Chrystusa ona również jest obecna w ludzkości. W ten sposób przez tajemnicę Syna ujawnia się także tajemnica Matki. 3. Zobacz twoją matkę 20. Ewangelia Łukasza zapisuje moment, kiedy „kobieta z tłumu podniosła głos” i powiedziała do Jezusa: „Błogosławione łono, które cię urodziło, i piersi, które ssałeś! „(Łk 11, 27) Słowa te były wyrazem uwielbienia Maryi jako matki Jezusa według ciała. Prawdopodobnie Matka Jezusa nie była osobiście znana tej kobiecie; w rzeczywistości, kiedy Jezus rozpoczął działalność mesjańską, Maryja nie towarzyszyła mu, ale nadal pozostawała w Nazarecie. Można powiedzieć, że słowa tej nieznanej kobiety w pewien sposób wyciągnęły Maryję z jej ukrycia. Przez te słowa w tłumie rozbłysnęła, przynajmniej na chwilę, ewangelia dzieciństwa Jezusa. Jest to ewangelia, w której Maryja jest obecna jako matka, która poczęła Jezusa w swoim łonie, rodzi Go i pielęgnuje: matka karmiąca, o której mówi kobieta w tłumie. Dzięki temu macierzyństwu Jezus, Syn Najwyższego (por. Łk 1, 32), jest prawdziwym Synem Człowieczym. On jest „ciałem”, jak każdy inny człowiek: jest „Słowem, które stało się ciałem” (por. J 1, 14). On jest z ciała i krwi Maryi! 43 Ale na błogosławieństwo wypowiedziane przez tę kobietę, która była jego matką według ciała, Jezus odpowiada znacząco: „Błogosławieni raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je” (Łk 11, 28). Chce odwrócić uwagę od macierzyństwa rozumianego jedynie jako więź cielesna, aby skierować ją ku tajemniczym więzom ducha, które rozwijają się ze słuchania i przestrzegania Słowa Bożego. To samo przejście w sferę wartości duchowych jest jeszcze wyraźniej widoczne w innej odpowiedzi Jezusa opisanej przez wszystkich synoptyków. Kiedy mówi się Jezusowi, że „Jego matka i bracia stoją na zewnątrz i pragną Go widzieć”, odpowiada: „Moja matka i moi bracia są tymi, którzy słuchają słowa Bożego i czynią je” (por. Łk 8, 20-21). Powiedział to „rozglądając się wokół tych, którzy siedzieli wokół niego”, jak czytamy w Marku (3:34) lub, według Mateusza (12:49), „wyciągając rękę w stronę swoich uczniów. „ Wydaje się, że te stwierdzenia pasują do odpowiedzi, jaką dwunastoletni Jezus dał Maryi i Józefowi, gdy został znaleziony po trzech dniach w świątyni w Jerozolimie. Kiedy Jezus opuścił Nazaret i rozpoczął swoje życie publiczne w całej Palestynie, całkowicie i wyłącznie „zajmował się sprawami Ojca” (por. Łk 2, 49). Ogłosił Królestwo: „Królestwo Boże” i „działalność Jego Ojca”, które nadają nowy wymiar i sens wszystkiemu ludzkiemu, a zatem każdej więzi ludzkiej, o ile rzeczy te odnoszą się do celów i zadań przypisanych każdemu człowiekowi. W tym nowym wymiarze również więź taka jak „braterstwo” oznacza coś innego niż „braterstwo według ciała”, wywodzącego się ze wspólnego pochodzenia od tej samej grupy rodziców. Również „macierzyństwo” w wymiarze Królestwa Bożego i w promieniu ojcostwa samego Boga nabiera innego znaczenia. W słowach opisanych przez Łukasza Jezus uczy dokładnie tego nowego znaczenia macierzyństwa. Czy Jezus jest