Część II-b: Siedem Sakramentów Kościoła
Sekcja Druga: Siedem Sakramentów Kościoła
Rozdział Pierwszy: Sakramenty Inicjacji Chrześcijańskiej
Artykuł 3: Sakrament Eucharystii
IV. Liturgiczna Celebracja Eucharystii
1345. Msza św. wszystkich wieków
Już w II wieku św. Justyn Męczennik opisał podstawowe linie porządku celebracji eucharystycznej. Pozostawały one niezmienione aż do naszych czasów dla wszystkich wielkich rodzin liturgicznych.
1346. Struktura Liturgii Eucharystii
Liturgia Eucharystii ma dwie podstawowe części:
- Zgromadzenie i liturgia Słowa (czytania, homilia, wstawiennictwa).
- Liturgia Eucharystii (ofiarowanie, konsekracja, komunia).
1347. Ruch Eucharystii
Ruch Eucharystii przypomina posiłek paschalny zmartwychwstałego Jezusa. Wziął chleb, błogosławił, łamał i dał.
V. Ofiara Sakramentalna: Dziękczynienie, Pamięć, Obecność
1356. Przykazanie Pana
Chrześcijanie od początku obchodzili Eucharystię, spełniając przykazanie Pana: „Czyńcie to na moją pamiątkę”.
1357. Wypełnienie Przykazania
W Eucharystii ofiarujemy Ojcu dary stworzenia, które stają się ciałem i krwią Chrystusa.
1358. Charakter Eucharystii
Eucharystia to:
- Dziękczynienie i chwała Ojcu.
- Ofiarna pamiątka Chrystusa i Jego Ciała.
- Obecność Chrystusa przez Słowo i Ducha.
Dziękczynienie i Chwała Ojcu
1359. Ofiara Uwielbienia
Eucharystia jest ofiarą dziękczynienia za stworzenie, odkupienie i uświęcenie.
1360. Ofiara Dziękczynienia
Eucharystia to ofiara dziękczynienia za wszystkie dobrodziejstwa Boże. Eucharystia oznacza „dziękczynienie”.
1361. Ofiara Uwielbienia
Eucharystia jest ofiarą uwielbienia, przez którą Kościół śpiewa chwałę Bożą w imieniu stworzenia.
Ofiarna Pamiątka Chrystusa i Jego Ciała
1362. Pamiątka Paschy Chrystusa
Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, ofiary składanej w liturgii Kościoła.
1363. Pamiątka w Pismie Świętym
Pamiątka to nie tylko przypomnienie przeszłych wydarzeń, ale ich rzeczywiste obecności.
1364. Pamiątka w Nowym Testamencie
Kiedy Kościół sprawuje Eucharystię, upamiętnia Paschę Chrystusa, która jest obecna.
1365. Ofiarny Charakter Eucharystii
Eucharystia jest ofiarą, ponieważ przedstawia ofiarę krzyża, jest jej pamiątką i składającym jej owoc.
1366. Ofiara Eucharystii
Eucharystia ponownie przedstawia ofiarę krzyża, jest jej pamiątką i składającym jej owoc.
Część II-b Siedem Sakramentów Kościoła
Siedem Sakramentów Kościoła
Ofiara Chrystusa i Eucharystia
Ofiara Chrystusa jest jedna. Ofiara Eucharystii jest jej przedłużeniem. 1367
Eucharystia jako Ofiara Kościoła
Kościół uczestniczy w ofierze Chrystusa. Wierni łączą swoje życie z Jego ofiarą. 1368
Zjednoczenie Kościoła z Ofiarą Chrystusa
Papież i biskup są zjednoczeni z ofiarą. Wspólnota modli się za duchownych. 1369
Ofiara za Zmarłych
Eucharystia jest składana za zmarłych. Modlitwa za nich przynosi korzyści. 1371
Znaczenie Obecności Chrystusa
Chrystus jest obecny w Eucharystii. Jego obecność jest rzeczywista i pełna. 1373
Transsubstancjacja
Transsubstancjacja to zmiana substancji chleba i wina w ciało i krew Chrystusa. 1376
Trwałość Eucharystycznej Obecności
Obecność Chrystusa w Eucharystii trwa od konsekracji. 1377
Kult Eucharystii
Wierni adorują Chrystusa w Eucharystii. Kościół zachęca do adoracji. 1378
Przybytek Eucharystyczny
Przybytek służy do przechowywania Eucharystii. Jest miejscem adoracji. 1379
Znaczenie Eucharystii dla Kościoła
Eucharystia jest sakramentem miłości. Chrystus pozostaje pośród nas. 1380
Wiara w Eucharystię
Wiara w Eucharystię opiera się na autorytecie Bożym. 1381
Źródła
- Sobór Trydencki (1562): DS 1740; por. 1 Kor 11, 23; 24, 27.
- Sobór Trydencki (1562): DS 1743; por. Hbr 9:14, 27.
- św. Ignacy z Antiochii, Ad Smyrn. 8:1; Sch 10, 138.
- Sobór Trydencki (1562) DS 1743.
- Rz 8:34; por. LG 48.
- Sobór Trydencki (1551): DS 1642; por. Mt 26:26 ff.; Mk 14, 22 i 20.
- Por. Sobór Trydencki: DS 1641.
- J Paweł VI, MF 56.
- J Paweł VI, MF 56.
- Jan Paweł II, Dominicae cenae, 3.
- św. Tomasz z Akwinu, StH III, 75, 1; por. Paweł VI, MF 18; św. Cyryl Aleksandryjski, In Luc. 22, 19: PG 72, 912; por. Paweł VI, MF 18.
Część II-b: Siedem Sakramentów Kościoła
Rozdział I: Sakramenty Inicjacji Chrześcijańskiej
Artykuł 3: Sakrament Eucharystii
VI. Bankiet Paschalny
1382 Msza jest ofiarą i święta uczta z ciałem i krwią Pana. Celebrowanie ofiary eucharystycznej prowadzi do zjednoczenia z Chrystusem poprzez komunię.
1383 Ołtarz reprezentuje ofiarę i stół Pański. Ołtarz chrześcijański symbolizuje Chrystusa, zarówno jako ofiara, jak i pokarm z nieba.
1384 Chrystus zachęca do przyjęcia Go w sakramencie Eucharystii: „Weźcie to i jedzcie!” (Mt 26,26). Przyjmowanie komunii oznacza przyjęcie samego Chrystusa.
1385 Przygotowanie do komunii wymaga przeanalizowania sumienia. Wierni zobowiązani są do przyjęcia sakramentu pojednania przed przyjściem do komunii, jeśli są świadomi grzechu ciężkiego.
1386 Wierni powinni przygotować się pokornie i z wiarą, mówiąc: „Panie, nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach, ale tylko wypowiadaj słowo, a dusza moja zostanie uzdrowiona” (Mt 8,8).
1387 Wierni powinni przestrzegać postu wymaganego w ich Kościele. Zachowanie cielesne powinno przekazywać szacunek i powagę.
1388 Wierni powinni przyjmować komunię za każdym razem, gdy uczestniczą we Mszy św. Kościół zaleca doskonałą formę uczestnictwa, w której wierni przyjmują Ciało Pańskie.
1389 Kościół zobowiązuje wiernych do uczestnictwa w Bożej Liturgii w niedziele i święta, a także do przyjęcia Eucharystii przynajmniej raz w roku, najlepiej w okresie wielkanocnym.
1390 Chrystus jest obecny pod każdym z gatunków. Komunia tylko pod gatunkiem chleba pozwala na przyjęcie całego owocu łaski eucharystycznej. Przyjmowanie komunii w obu rodzajach jest pełniejszym znakiem posiłku eucharystycznego.
Owoce Komunii Świętej
1391 Komunia Święta wzmacnia jedność z Chrystusem. Głównym owocem przyjęcia Eucharystii jest zjednoczenie z Chrystusem Jezusem.
1392 Komunia Święta zachowuje, wzmacnia i odnawia życie łaski otrzymane podczas chrztu. Wzrost w życiu chrześcijańskim potrzebuje pokarmu Komunii eucharystycznej.
1393 Komunia Święta oddziela nas od grzechu. Ciało Chrystusa, które przyjmujemy, jest „oddane za nas”, a krew, którą pijemy, „przelana za wielu na przebaczenie grzechów”.
1394 Eucharystia wzmacnia naszą miłość, która ma tendencję do osłabienia w życiu codziennym. Ta żywa miłość usuwa grzechy żywe.
1395 Eucharystia chroni nas przed przyszłymi grzechami śmiertelnych. Im bardziej dzielimy życie Chrystusa, tym trudniej jest oderwać się od Niego przez grzech.
1396 Komunia Święta tworzy Kościół. Ci, którzy przyjmują Eucharystię, są bardziej zjednoczeni z Chrystusem i z wszystkimi wiernymi w jednym ciele - Kościele.
1397 Eucharystia zobowiązuje nas do ubogich. Musimy rozpoznać Chrystusa w najuboższych, aby otrzymać w prawdzie Ciało i Krew Chrystusa.
1398 Eucharystia i jedność chrześcijan. Kościoły wschodnie, choć oddzielone, posiadają prawdziwe sakramenty, przede wszystkim kapłaństwo i Eucharystię.
1399 Interkomunia eucharystyczna z Kościołami reformacyjnymi nie jest możliwa dla Kościoła katolickiego. Jednakże te wspólnoty wyznają, że upamiętnianie śmierci i zmartwychwstania Pana oznacza życie w komunii z Chrystusem.
1400 W przypadku poważnej konieczności, ministrowie katoliccy mogą udzielać sakramentów Eucharystii, pokuty i namaszczenia chorych innym chrześcijanom nie w pełnej komunii z Kościołem katolickim, pod warunkiem posiadania wymaganych dyspozycji.
Część II-b: Siedem Sakramentów Kościoła
Rozdział Pierwszy: Sakramenty Inicjacji Chrześcijańskiej
Artykuł 3: Sakrament Eucharystii
VII. Eucharystia - „Przysięga chwały, która nadejdzie”
1402 W starożytnej modlitwie Kościół chwali tajemnicę Eucharystii: „O święta uczta, w której Chrystus jest przyjmowany jako pokarm, wspomnienie Jego Męki zostaje odnowione, dusza napełnia się łaską i dana jest nam przysięga życia przyszłego”. Eucharystia jest oczekiwaniem na niebiańską chwałę.
1403 Podczas Ostatniej Wieczerzy, Pan skierował uwagę uczniów na wypełnienie Paschy w królestwie Bożym: „Mówię wam, że nie będę pił więcej tego owocu winorośli, aż do tego Dnia, w którym piję ją z wami nową w Królestwie Ojca mego” (Mt 26:29). Kościół pamięta tę obietnicę, wzywając do Jego przyjścia: „Marana tha!” „Przyjdź, Panie Jezu!” (1 Kor 16:22).
1404 Kościół wie, że Pan przychodzi już teraz w swojej Eucharystii, ale jego obecność jest zawoalowana. Celebrujemy Eucharystię, oczekując przyjścia Zbawcy, Jezusa Chrystusa.
1405 Nie ma pewniejszego ślubu ani droższego znaku tej wielkiej nadziei w nowym niebie i nowej ziemi, „w której mieszka sprawiedliwość” (2 Pt 3:13), niż Eucharystia. Za każdym razem, gdy celebruje się tę tajemnicę, „dzieło naszego odkupienia jest kontynuowane” (LG 3).
W Skrócie
1406 Jezus powiedział: „Jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba; jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył dla niego zawsze;.. ten, kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ma życie wieczne i.;. przebywa we Mnie, a ja w nim” (J 6:51, 54, 56).
1407 Eucharystia jest sercem i szczytem życia Kościoła, ponieważ Chrystus łączy w niej swój Kościół i wszystkich jego członków ze swoją ofiarą uwielbienia i dziękczynienia złożoną raz na zawsze na krzyżu Ojcu.
1408 Celebracja eucharystyczna obejmuje zawsze: głoszenie Słowa Bożego, dziękczynienie Bogu Ojcu, poświęcenie chleba i wina, oraz udział w uczcie liturgicznym.
1409 Eucharystia jest pamiątką Paschy Chrystusa, dzieła zbawienia dokonanego przez życie, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa.
1410 To sam Chrystus, wieczny arcykapłan Nowego Przymierza, działając przez posługę kapłanów, składa ofiarę eucharystyczną i jest obecny pod rządami chleba i wina.
1411 Tylko ważnie wyświęceni kapłani mogą przewodzić Eucharystii i konsekrować chleb i wino, aby stały się Ciałem i Krwią Pana.
1412 Istotnymi znakami sakramentu eucharystycznego są chleb pszenny i wino winogronowe, na które wzywa się błogosławieństwo Ducha Świętego, a kapłan wypowiada słowa konsekracji.
1413 Poprzez konsekrację następuje przemienienie chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Sam Chrystus jest obecny w sposób prawdziwy, rzeczywisty i istotny.
1414 Eucharystia jest ofiarą zadośćuczynienia za grzechy żywych i umarłych oraz aby uzyskać od Boga korzyści duchowe lub doczesne.
1415 Przyjęcie Chrystusa w komunii eucharystycznej musi być w stanie łaski. Każdy, kto wie, że zgrzeszył śmiertelnie, nie może przyjmować komunii, nie otrzymując rozgrzeszenia w sakramencie pokuty.
1416 Komunia z Ciałem i Krwią Chrystusa zwiększa jedność komunikatora z Panem, przebacza mu grzechy żywe i chroni go przed grzechami ciężkimi.
1417 Kościół gorąco zaleca wiernym przyjmowanie Komunii Świętej za każdym razem, gdy uczestniczą w celebracji Eucharystii; zobowiązuje ich do tego co najmniej raz w roku.
1418 Ponieważ sam Chrystus jest obecny w sakramencie ołtarza, powinien być czczony uwielbieniem adoracji.
1419 Przeszedwszy z tego świata do Ojca, Chrystus daje nam w Eucharystii obietnicę chwały wraz z Nim.
Rozdział Drugi: Sakramenty Uzdrowienia
Artykuł 4: Sakrament Pokuty i Pojednania
I. Jak nazywa się ten sakrament?
1423 Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ stanowi sakramentalnie obecne wezwanie Jezusa do nawrócenia, pierwszy krok do powrotu do Ojca.
1424 Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ poświęca osobiste i kościelne kroki nawrócenia, pokuty i satysfakcji chrześcijańskiego grzesznika.
1425 Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ ujawnienie grzechów kapłanowi jest istotnym elementem tego sakramentu. W głębokim sensie jest także „wyznaniem” - uznaniem i uwielbieniem - świętości Boga i Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka.
1426 Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie kapłana Bóg daje penitentowi „przebaczenie i pokój”.
1427 Nazywa się sakramentem pojednania, ponieważ daje grzesznikowi miłość Boga, który pojedna: „Pojednaj się z Bogiem” (2 Kor 5:20).
II. Dlaczego sakrament pojednania po chrzcie?
1425 „Byliście obmyci, zostaliście uświęceni, zostaliście usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego” (1 Kor 6:11). Grzech jest wykluczony dla tego, kto „nałożył na Chrystusa” (Gal 3:27).
1426 Apostoł Jan mówi: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, oszukujemy samych siebie, a prawdy nie jest w nas” (1 J 1:8). Pan nauczył nas modlić się: „Przebacz nam nasze winy” (Mt 6:12).
1427 Nawrócenie do Chrystusa, nowe narodzenie chrztu, dar Ducha Świętego oraz Ciało i Krew Chrystusa uczyniły nas „świętymi i bez wad” (Ef 1:4, 5:27).
1428 Nowe życie przyjęte w chrześcijańskiej inicjacji nie zniosło słabości i skłonności ludzkiej natury do grzechu, który tradycja nazywa konkupisencją.
III. Nawrócenie ochrzczonych
1427 Jezus wzywa do nawrócenia: „Czas się spełnił, a królestwo Boże zbliża się; nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1:15).
1428 Wezwanie Chrystusa do nawrócenia wciąż odbija się w życiu chrześcijan. To drugie nawrócenie jest nieprzerwanym zadaniem dla całego Kościoła.
1429 Świadczy o tym nawrócenie św. Piotra po trzykrotnym zaprzeczeniu swego pana. Spojrzenie Jezusa nieskończonego miłosierdzia wywołało od Piotra łzy pokuty.
Rozdział Trzeci: Sakramenty w Służbie Komunii
Artykuł 7: Sakrament Małżeństwa
1601 „Przymierze małżeńskie, dzięki któremu mężczyzna i kobieta ustanawiają partnerstwo całego życia, jest ze swej natury uporządkowane na rzecz dobra małżonków oraz do prokreacji i wychowania potomstwa; to przymierze między ochrzczonymi zostało wzniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu” (KC, kan. 1055 nr 1; por. GS 48 # 1).
Część II-b: Siedem sakramentów Kościoła
Rozdział Trzeci: Sakramenty w Służbie Komunii
Artykuł 7: Sakrament Małżeństwa
I. Małżeństwo w Planie Bożym
Małżeństwo w Porządku Stworzenia
1602 Pismo Święte rozpoczyna się od stworzenia mężczyzny i kobiety na obraz i podobieństwo Boga. Kończy się wizją „święta ślubnego Baranka”. Małżeństwo jest instytucją Bożą, zapisaną w naturze człowieka.
1603 Małżeństwo jest intymną wspólnotą życia i miłości. Bóg jest autorem małżeństwa. Powołanie do małżeństwa zapisane jest w naturze człowieka. Małżeństwo nie jest tylko instytucją ludzką.
1604 Bóg stworzył człowieka z miłości. Człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boga, który jest miłością. Miłość między mężczyzną i kobietą jest obrazem miłości Boga do człowieka.
1605 Pismo Święte potwierdza, że mężczyzna i kobieta zostali stworzeni dla siebie nawzajem. Bóg powiedział: „Bądźcie płodni i mnożcie się, napełnijcie ziemię i poddajcie ją” (Rdz 1, 28).
Małżeństwo w Reżimie Grzechu
1606 Każdy człowiek doświadcza zła w relacjach między mężczyzną a kobietą. Ich związek jest zagrożony niezgodą, duchem dominacji, niewiernością i konfliktami.
1607 Zaburzenia w małżeństwie wynikają z grzechu. Pierwszy grzech zniszczył pierwotną komunię między mężczyzną i kobietą. Ich relacje zniekształciły się, a piękne powołanie do płodzenia i poddawania ziemi zostało obciążone bólem.
1608 Bez łaski Bożej, mężczyzna i kobieta nie mogą osiągnąć jedności życia, do której Bóg ich powołuje. Bóg w swoim miłosierdziu zawsze pomaga małżeństwu.
Małżeństwo zgodnie z Pedagogiką Prawa
1609 Bóg w swoim miłosierdziu nie opuścił grzesznego człowieka. Kary grzechu, takie jak ból porodu i ciężka praca, są również środki ograniczające szkodliwe skutki grzechu.
1610 Małżeństwo pomaga przezwyciężyć egoizm i otworzyć się na drugiego. W Starym Testamencie prawo dane Mojżeszowi miało na celu ochronę żony przed arbitralną dominacją męża.
1611 Prorocy przygotowali sumienie Wybranego Ludu do zrozumienia jedności i nierozerwalności małżeństwa. Księgi Rut i Tobita są wzruszającym świadectwem wzniosłego poczucia małżeństwa.
Małżeństwo w Panu
1612 Przymierze między Bogiem a Izraelem przygotowało drogę do nowego i wiecznego przymierza, w którym Chrystus zjednoczył się z ludzkością.
1613 Jezus na prośbę matki dokonał pierwszego znaku podczas uczty weselnej w Kanie. Kościół widzi w tym potwierdzenie dobroci małżeństwa.
1614 Jezus nauczał, że małżeński związek jest nierozerwalny: „Czego więc Bóg złączył, niech nikt nie rozłącza” (Mt 19, 6).
1615 Jezus przywraca pierwotny porządek stworzenia zakłócony przez grzech. Sam daje siłę i łaskę, by żyć małżeństwem w nowym wymiarze Panowania Bożego.
1616 Apostoł Paweł mówi: „Mężowie, kochajcie żony wasze, jak Chrystus umiłował kościół i oddał się za niego” (Ef 5, 25-26).
1617 Chrześcijańskie małżeństwo jest skutecznym znakiem przymierza Chrystusa i Kościoła. Oznacza i przekazuje łaskę.
Dziewictwo ze Względu na Królestwo
1618 Chrystus jest centrum życia chrześcijańskiego. Więź z Nim ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi więzami.
1619 Dziewictwo dla królestwa niebieskiego jest rozwinięciem łaski chrztu, potężnym znakiem wyższości więzi z Chrystusem.
1620 Zarówno sakrament małżeństwa, jak i dziewictwo dla Królestwa Boże pochodzi od samego Pana. To On nadaje im sens i udziela łaski.
Szacowanie Dziewictwa ze Względu na Królestwo
1618 Dziewictwo dla królestwa niebieskiego jest rozwinięciem łaski chrztu. Jest potężnym znakiem wyższości więzi z Chrystusem.
1619 Dziewictwo dla królestwa niebieskiego przypomina, że małżeństwo jest rzeczywistością obecnego wieku, który umiera.
1620 Szacowanie dziewictwa ze względu na królestwo i chrześcijańskie rozumienie małżeństwa są nierozłączne. Kto oczernia małżeństwo, umniejsza także chwałę dziewictwa.
II. Obchody Małżeństwa
Świętowanie Małżeństwa
1621 W obrządku łacińskim małżeństwo między dwoma wiernymi katolikami odbywa się zwykle podczas Mszy św. Ze względu na związek wszystkich sakramentów z tajemnicą paschalną Chrystusa.
1622 W Eucharystii realizuje się Nowe Przymierze, w którym Chrystus zjednoczył się z Kościołem. Małżonkowie przekazują się nawzajem w tym samym Ciele i Krwi Chrystusowej.
1623 Liturgiczne sprawowanie małżeństwa musi być ważne, godne i owocne. Panna młoda i pan młody powinni przygotować się do celebracji małżeństwa poprzez przyjęcie sakramentu pokuty.
1624 W łacinie Kościół, małżonkowie wzajemnie nadają sobie sakrament małżeństwa, wyrażając zgodę przed Kościołem. W liturgiach wschodnich ministrem tego sakramentu jest kapłan lub biskup, który koronuje małżonków.
1625 Różne liturgie obfitują w modlitwy błogosławieństwa i epiklezy. Małżonkowie przyjmują Ducha Świętego jako komunię miłości Chrystusa i Kościoła. Duch Święty jest pieczęcią ich przymierza.
Część II-b: Siedem sakramentów Kościoła
Rozdział III: Sakramenty w służbie komunii
Artykuł 7: Sakrament małżeństwa
III. Zgoda małżeńska
1625
Stronami przymierza małżeńskiego są ochrzczeni mężczyzna i kobieta, wolni do zawarcia małżeństwa, którzy dobrowolnie wyrażają zgodę. Bycie wolnym oznacza brak ograniczeń prawnych i kościelnych.
1626
Kościół uważa, że wymiana zgody między małżonkami jest niezbędnym elementem, który „tworzy małżeństwo”. Bez zgody nie ma małżeństwa.
1628
Zgoda musi być aktem woli każdej z umawiających się stron, wolnym od przymusu lub poważnego strachu zewnętrznego. Żadna ludzka moc nie może zastąpić tej zgody.
1629
Kościół może ogłosić nieważność małżeństwa, jeśli stwierdzi, że małżeństwo nigdy nie istniało. W takim przypadku strony mają swobodę zawarcia nowego małżeństwa, pod warunkiem spełnienia naturalnych zobowiązań poprzedniego związku.
1630
Kapłan (lub diakon) otrzymuje zgodę małżonków w imieniu Kościoła i udziela błogosławieństwa Kościoła. Obecność ministra Kościoła i świadków wyraźnie wyraża fakt, że małżeństwo jest rzeczywistością kościelną.
1631
Kościół zwykle wymaga od wiernych zawarcia małżeństwa według formy kościelnej. Małżeństwo sakramentalne jest aktem liturgicznym i wprowadza człowieka w porządek kościelny.
1632
Przygotowanie do małżeństwa ma ogromne znaczenie. Przykład i nauczanie rodziców są szczególną formą tego przygotowania. Rola pasterzy i wspólnoty chrześcijańskiej jest niezbędna dla przekazywania wartości małżeństwa i rodziny.
Małżeństwa mieszane i dysproporcje kultu
1633
Małżeństwa mieszane (między katolikiem a ochrzczonym niekatoliką) wymagają szczególnej uwagi. Małżeństwa z rozbieżnością w kulcie (między katolikiem a osobą nieochrzczoną) wymagają jeszcze większej ostrożności.
1634
Różnica spowiedzi między małżonkami nie stanowi nieprzekraczalnej przeszkody, ale może prowadzić do trudności, zwłaszcza w edukacji dzieci. Kościół może zezwolić na małżeństwa mieszane i z rozbieżnością kultu, pod warunkiem spełnienia określonych zobowiązań.
1635
Małżeństwa mieszane wymagają wyraźnej zgody władzy kościelnej. W przypadku rozbieżności kultu do ważności małżeństwa wymagane jest wyraźne odstąpienie od tej przeszkody.
1636
Wspólnoty chrześcijańskie wprowadzają praktyki duszpasterskie, aby pomagać parom mieszankowym przezwyciężać trudności. Małżonka katolicka ma zadanie konsekrowania małżeństwa i przygotowania niewierzącego małżonka do przyjęcia wiarę chrześcijańską.
IV. Skutki sakramentu małżeństwa
1638
Z małżeństwa powstaje wieczysta i wyłączna więź między małżonkami. W małżeństwie chrześcijańskim małżonkowie są umacniani i konsekrowani dla obowiązków i godności swojego stanu przez sakrament.
1639
Zgoda małżonków jest pieczętowana przez samego Boga. Przymierze między małżonkami jest włączone do przymierza Boga z człowiekiem.
1640
Więź małżeńska, wynikająca z wolnego czynu małżonków, jest nieodwołalna i gwarantowana wiernością Bożą. Kościół nie ma władzy naruszania tej więzi.
1641
Małżonkowie chrześcijańscy mają specjalne dary w Ludu Bożym. Łaska sakramentu małżeństwa ma na celu udoskonalenie ich miłości i wzmocnienie nierozerwalnej jedności.
1642
Chrystus jest źródłem łaski małżeństwa. Daje siłę małżonkom, by podążali za Nim, przebaczać sobie nawzajem i kochać się miłością nadprzyrodzoną.
V. Dobra i wymagania miłości małżeńskiej
1643
Małżeństwo obejmuje całość osoby, łącząc ciało, uczucia i ducha. Dąży do głębokiej jedności, nierozerwalności i otwartości na płodność.
1644
Miłość małżeńska wymaga jedności i nierozerwalności. Poligamia jest sprzeczna z miłością małżeńską.
1646
Miłość małżeńska wymaga nienaruszalnej wierności. Małżonkowie zobowiązują się do całkowitego wzajemnego oddania.
1647
Wierność małżeńska jest konsekwencją daru siebie. Małżonkowie reprezentują wierność Boga i Chrystusa.
1648
Związanie się na całe życie może wydawać się trudne. Kościół podkreśla, że Bóg wspiera małżeństwa i podtrzymuje je swoją miłością.
1649
W przypadkach, gdy wspólne życie staje się praktycznie niemożliwe, Kościół zezwala na fizyczną separację. Małżonkowie nie przestają być małżonkami przed Bogiem i nie mogą zawrzeć nowego związku.
Część II-b: Siedem Sakramentów Kościoła
Rozdział I: Sakrament Małżeństwa
VI. Kościół Domowy
1655
Chrystus narodził się i dorastał w świętej rodzinie Józefa i Marii. Kościół to „rodzina Boża”. Od początku rdzeń Kościoła często tworzyli ci, którzy nawrócili się „razem z całym domem”.
1656
W naszych czasach, w świecie często obcym wierze, rodziny wierzące mają kluczowe znaczenie jako ośrodki życia chrześcijańskiego. Sobór Watykański II nazywa rodzinę Ecclesia domestica.
1657
Rodzice są pierwszymi zwiastunami wiary dla swoich dzieci. Powinni zachęcać je do powołania, pielęgnując każde powołanie religijne.
1658
Osoby samotne, często nie według własnego wyboru, są bliskie sercu Jezusa. Kościół, zwłaszcza pasterze, powinni okazać im miłość i troskę. Kościół jest domem i rodziną dla wszystkich.
VII. Sakrament Małżeństwa w Krótkim Streszczeniu
1659
Św. Paweł powiedział: „Mężowie, kochajcie swoje żony, jak Chrystus umiłował Kościół... Jest to wielka tajemnica, którą mam na myśli w odniesieniu do Chrystusa i Kościoła” (Ef 5, 25, 32).
1660
Przymierze małżeńskie, ustanowione przez Stwórcę, jest uporządkowane dobrobytu pary i pokoleniu dzieci. Chrystus podniósł małżeństwo ochrzczonych do godności sakramentu.
1661
Sakrament małżeństwa oznacza jedność Chrystusa z Kościołem. Daje małżonkom łaskę miłowania się miłością Chrystusa, wzmacnia ich nierozerwalną jedność i uświęca ich na drodze do życia wiecznego.
1662
Małżeństwo opiera się na zgodzie umawiających się stron, to znaczy na ich woli wzajemnego oddania siebie definitywnie.
1663
Małżeństwo ustanawia parę w stanie publicznym. Jego celebracja powinna być publiczna, w ramach liturgicznej, przed kapłanem, świadkami i zgromadzeniem wiernych.
1664
Jedność, nierozerwalność i otwartość na płodność są niezbędne dla małżeństwa. Poligamia, rozwód i odmowa płodności są niezgodne z planem Bożym.
1665
Ponowne małżeństwo osób rozwiedzionych od żywego, prawowitego małżonka jest sprzeczne z planem i prawem Bożym. Nie są oddzieleni od Kościoła, ale nie mogą przyjmować komunii eucharystycznej.
1666
Chrześcijański dom jest miejscem, w którym dzieci otrzymują pierwsze głoszenie wiary. Dom rodzinny nazywany jest „Kościołem domowym”, wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót i miłości chrześcijańskiej.
VIII. Sakramentaliów
1667
Kościół ustanowił sakramentaliów, które przypominają sakramenty. Oznaczają one skutki duchowe, które uzyskuje się za wstawiennictwem Kościoła.
1668
Sakramentale są ustanowione w celu uświęcenia posługi Kościoła, stanów życia i różnych okoliczności. Obejmują one zawsze modlitwę, często towarzyszącą określonym znakom.
1669
Sakramentale wywodzą się z kapłaństwa chrztu. Każdy ochrzczony jest powołany do błogosławieństwa i błogosławienia. Sługi wyświęcone (biskupi, kapłani, diakoni) przewodniczą w błogosławieniach dotyczących życia kościelnego.
1670
Sakramentale nie udzielają łaski Duch Święty w taki sposób, jak to czynią sakramenty, ale przygotowują nas do przyjęcia łaski i nakazują do współpracy z nią.
1671
Wśród sakramentaliów najważniejsze są błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów i miejsc). Każde błogosławieństwo chwali Boga i modli się o Jego dary.
1672
Niektóre błogosławieństwa mają trwałe znaczenie, ponieważ poświęcają osoby Bogu lub rezerwują przedmioty i miejsca do użytku liturgicznego.
1673
Egzorcyzm to prośba Kościoła, aby osoba lub przedmiot był chroniony przed mocą Złego. Jezus dokonywał egzorcyzmów. Uroczysty egzorcyzm może być wykonywany tylko przez kapłana i za zgodą biskupa.
1674
Katecheza musi uwzględniać formy pobożności ludowej wśród wiernych. Zmysł religijny narodu chrześcijańskiego wyraża się w różnych formach pobożności.
1675
Pobożność ludowa przedłuża życie liturgiczne Kościoła, ale go nie zastępuje. Powinna harmonizować z okresami liturgicznymi i prowadzić do liturgii.
1676
Potrzebne jest rozeznanie duszpasterskie, aby wierni mogli podtrzymywać i wspierać pobożność ludową, a jeśli to konieczne, oczyścić i korygować jej sens religijny.
1677
Pobożność ludowa jest magazynem wartości, które dają odpowiedzi na wielkie pytania życia. Katolicka mądrość ludu łączy boskość i ludzkość, Chrystusa i Maryię, ducha i ciało, komunię i instytucję, osobę i wspólnotę, wiarę i ojczyznę, inteligencję i emocje.
Część II-b: Siedem sakramentów Kościoła
Artykuł 1: Sakramentale w skrócie
Sakramentale jako święte znaki
1677 Sakramentale to święte znaki ustanowione przez Kościół. Przygotowują do przyjmowania owoców sakramentów. Uświęcają różne okoliczności życia.
Błogosławieństwa
1678 Błogosławieństwa są ważnymi sakramentalami. Obejmują chwałę Boga za Jego dzieła i dary. Kościół błogosławi ludziom, aby korzystali z darów Bożych zgodnie z duchem Ewangelii.
Pobożność ludowa
1679 Życie chrześcijańskie karmione jest różnymi formami pobożności ludowej. Kościół wspiera te formy, wyjaśniając je w świetle wiary. Pobożność ludowa wyraża ewangeliczny instynkt i ludzką mądrość, wzbogacając życie chrześcijańskie.