Dekalog (deka = dziesięć, logos = słowo) to dziesięć przykazań danych przez Boga Mojżeszowi na Synaju (Wj 20, Pwt 5). Stanowią one niezmienną podstawę etyki judeo-chrześcijańskiej.
Dwie tablice Dekalogu
Tradycja Kościoła dzieli Dekalog na dwie grupy: pierwsze trzy przykazania regulują stosunek człowieka do Boga, kolejnych siedem — stosunki między ludźmi. Jezus streszcza cały Dekalog w dwóch przykazaniach miłości Boga i bliźniego (Mt 22,37-39).
Pierwsze przykazanie — jeden Bóg
Zakazuje idolatrii — oddawania czci jakiemukolwiek stworzeniu zamiast Bogu. Współcześnie obejmuje wszystko, co staje się bożkiem: pieniądze, sławę, władzę.
Drugie — szacunek dla imienia Bożego
Bluźnierstwo, przysięgi złożone nadaremno, używanie imienia Boga obelżywie — to naruszenia II przykazania.
Trzecie — dzień święty
Niedziela jest dniem Pańskim — Zmartwychwstania. Obowiązuje uczestnictwo w Mszy Świętej i powstrzymanie się od ciężkiej pracy.
Czwarte — cześć rodziców
Jedyne przykazanie ze społeczną obietnicą: abyś długo żył na ziemi. Obejmuje też szacunek do starszych i prawowitej władzy.
Piąte — nie zabijaj
Dotyczy życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci. Kościół obejmuje nim sprzeciw wobec aborcji i eutanazji.
Szóste i dziewiąte — czystość
Szóste zakazuje czynów nieczystych, dziewiąte — pożądliwych myśli. Kościół naucza o wartości czystości jako panowania nad sobą i szacunku dla godności osoby.
Siódme i dziesiąte — sprawiedliwość
Siódme zakazuje kradzieży, dziesiąte — wewnętrznej pożądliwości wobec cudzego dobra.
Ósme — prawda
Zakazuje fałszywego świadectwa, kłamstwa, oszczerstwa. Nakłada obowiązek mówienia prawdy i ochrony dobrego imienia bliźniego.