Bł. Humbert z Rzymian

Bł. Humbert z Rzymian

Bł. Humbert z Rzymian (ok. 1194 – 14 lipca 1277) był piątym mistrzem generalnym Zakonu Dominikanów, teologiem i reformatorem liturgii. Zmarł w Valence, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 14 lipca.

Życiorys

Urodził się w Romans (diecezja Vienne) około 1194 roku. W 1215 roku wzmiankowany jest jako student w Paryżu. W 1224 roku wstąpił do Zakonu św. Dominika. W 1226 roku został profesorem teologii w szkole zakonnej w Lyonie, a w latach 1236-1239 pełnił tam funkcję przeora.

W 1240 roku został prowincjałem rzymskiej, a w 1244 francuskiej prowincji dominikanów. Po dziesięciu latach na tym stanowisku, w 1254 roku na kapitule generalnej w Budapeszcie wybrano go na mistrza generalnego zakonu. W 1263 roku dobrowolnie zrezygnował z urzędu na kapitule generalnej w Londynie i przeszedł na emeryturę do klasztoru w Valence, gdzie spędził resztę życia.

Po rezygnacji ze stanowiska mistrza generalnego odmówił przyjęcia patriarchatu Jerozolimy, który mu zaoferowano.

Kult i dziedzictwo

Podczas jego generalatu liturgia Zakonu Dominikanów otrzymała stałą formę. Jest autorem różnych ascetycznych traktatów, zebranych i zredagowanych przez Berthiera w dziele „Opera B. Humberti” (2 tomy, Paryż, 1889). W traktacie „Liber de tractandis in concilio Lugdunensi 1274” surowo krytykował błędy duchowieństwa.

„W traktacie zatytułowanym „Liber de tractandis in concilio Lugdunensi 1274” surowo krytykuje błędy duchowieństwa.”

Źródła

• MORTIER, Histoire des Maîtres généraux de l'ordre des Frères-Prêcheurs, I (Paryż, 1903-5), 415-664.
• L'Année Dominicaine, VII (Lyons, 1896), 283-342.
• DE WARESQUIL, Le bienhereux Humbert de Romans (Paryż, 1901).
• Ott, M. (1910). Humbert z Rzymian. W Encyklopedii Katolickiej. Nowy Jork: Robert Appleton Company.